Επίσημη ενημέρωση μέσω email επιβεβαιώνει το κλείσιμο του καταστήματος των ΕΛΤΑ στην Παραμυθιά, με τις αρμοδιότητες να μεταφέρονται στο ΕΛΤΑ Courier, το οποίο βρίσκεται δίπλα στο ταχυδρομείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν προβλέπονται απολύσεις προσωπικού: οι δύο υπάλληλοι του καταστήματος μετακινούνται στην Ηγουμενίτσα, ενώ οι δύο διανομείς συνεχίζουν κανονικά το έργο τους χωρίς αλλαγές.

The post Κλείνει οριστικά το υποκατάστημα ΕΛΤΑ της Παραμυθιάς appeared first on Paramythia-online.gr.

Κλείνει ο χρόνος, αλλά κλείνει όχι μόνο με απίστευτα μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές, αλλά και με κάτι βαθύτερο. Η μεταπολεμική τάξη, αυτή που χτίστηκε στα χαλάσματα του 1945, διαλύεται. Όχι με έναν μεγάλο πόλεμο, όχι ακόμα. Αλλά με μικρές παραχωρήσεις, με συνθήκες που αγνοούνται, με θεσμούς που σιγά σιγά αδειάζουν από νόημα. Το Βερολίνο του 1989 έκλεισε τον Ψυχρό Πόλεμο. Το 2025 κλείνει τον κύκλο σε αυτό ορίζαμε ως Δυτικό κόσμο και δυτικές αξίες. Οι μεγάλες αλλαγές δεν έρχονται με ανακοινώσεις. Έρχονται σιωπηλά, σε θολό γκρίζο τοπίο. Μια μέρα κοιτάς γύρω σου και καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος που ήξερες δεν υπάρχει πια. Ότι οι συμφωνίες που θεωρούσες δεδομένες, δημοκρατία, διεθνές δίκαιο, κοινωνική αλληλεγγύη,έχουν γίνει προαιρετικές.

Η Αμερική, ο βασικός εταίρος, ο εγγυητής, ο ηγεμόνας, έχει ήδη φύγει. Όχι γεωγραφικά, αλλά ηθικά. Η επιστροφή του Τραμπ δεν είναι ατύχημα. Είναι συνειδητό πολιτικό αποτέλεσμα. Η Ουάσινγκτον δεν ενδιαφέρεται πια για οικολογικά θεματα, για ανθρώπινα δικαιώματα, για το μέλλον της Ευρώπης. Ενδιαφέρεται για δουλειές. Για ενέργεια, για εκλογικές νίκες, για μετόχους. Η Δύση,ως ηθικό όραμα , με κάποιες πολιτικές αρχές τελείωσε πρώτα στην Αμερική. Και τώρα η Ευρώπη μένει μόνη της, αμήχανη, αντιμέτωπη με μια πανισχυρη Ρωσία , και με μια Κίνα που περιμένει υπομονετικά.

Μέσα σε αυτό το κενό, μεγαλώνει και κάτι άλλο. Ο αυταρχισμός δεν είναι πια εξαίρεση,είναι η νέα κανονικότητα που εισβάλει απο παντού. Από τη Βουδαπέστη ως τη Ρώμη, από το Άμστερνταμ ως τη Βιέννη, η λογική του δίκαιου του ισχυρού κερδίζει έδαφος. Δεν είναι ο φασισμός με μπότες. Μιλάμε για τη διάλυση του κοινωνικού κράτους, την εμπορευματοποίηση κάθε δημόσιας υπηρεσίας, τη μετατροπή των μεταναστών και των αδύναμων σε εχθρούς του έθνους. Η ακροδεξιά δεν κερδίζει επειδή είναι ικανή και έξυπνη. Κερδίζει επειδή η σοσιαλδημοκρατία και η κεντροδεξιά εγκατέλειψαν τους πολλούς για να υπηρετήσουν τους λίγους, και η αριστερά διασπασμένη με παραλυτικά διλήμματα. Αποτέλεσμα οι πολλοί εκδικούνται,στρεφόμενοι όχι προς την αλληλεγγύη, αλλά προς τον θυμό.

Θυμάμαι, εργαζόμουν εκει, την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Κανείς δεν την υπερασπίστηκε. Κανένας εργάτης δεν βγήκε στους δρόμους για το κόμμα. Κανένας στρατιώτης δεν πολέμησε για την Οκτωβριανή Επανάσταση. Και αυτό γιατί κανείς δεν πίστευε πια. Το σύστημα είχε γίνει γραφειοκρατία, προνόμια, κενά λόγια. Και όταν ήρθε η ώρα, απλώς κατέρρευσε.

Αλλά εμείς στην Ευρώπη δεν έχουμε το δικαίωμα της ίδιας παραίτησης.
Γιατί αυτό που κρατάμε δεν είναι μια ιδεολογία που απέτυχε. Είναι τα τελευταία στάδια του ανθρωπισμού. Η δημοκρατία. Το κοινωνικό κράτος. Η ιδέα ότι ο ισχυρός δεν έχει το δικαίωμα να συνθλίβει τον αδύναμο. Ότι η πολιτική δεν είναι μπίζνες, αλλά υπόθεση κοινού καλού. Ότι τα σύνορα δεν είναι τείχη θανάτου. Αν χάσουμε αυτά, δεν χάνουμε μια εποχή. Χάνουμε τον πολιτισμό μας.

Γι’ αυτό δεν μπορούμε μόνο να στεκόμαστε και να κοιτάμε. Ας είναι η Αμερική στο δικό της δρόμο. Ας είναι η ακροδεξιά δυνατή στις δημοσκοπήσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι τελείωσε το παιχνίδι. Σημαίνει ότι ο αγώνας μόλις άρχισε.

Όσοι ακόμα πιστεύουμε στη δημοκρατία, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στον διάλογο αντί για την καταστολή, έχουμε μια υποχρέωση. Να μη σωπάσουμε. Να μην κλείσουμε τα μάτια. Να μην πούμε «έτσι είναι τα πράγματα» και απλα να τα αποδεχθούμε στην βάση τίποτα δεν αλλάζει, όλοι ίδιοι είναι.

Η ιστορία δεν γράφεται από μόνη της. Τη γράφουν οι άνθρωποι, και τη γράφουν όσοι αρνούνται να υποκύψουν.
Το 2025 δεν είναι το τέλος. Είναι αρχή μάχης. Και αυτή τη μάχη δεν την κερδίζεις αν πιστεύεις ότι ήδη χάθηκε. Την παίρνεις πίσω αν παλέψεις σαν να μην έχεις άλλη επιλογή.Γιατί δεν έχεις.

ΥΓ Και για όσους αναρωτιούνται, ναι είναι πικρή ειρωνία, αλλα δυστυχώς είναι η μοίρα της Αριστεράς, και των προοδευτικών ανθρώπων να μπαίνει καθήκον να αγωνιστούν και για τις Δυτικες αξιες. Και αυτό γιατι οι «φύλακες του πολιτισμού» γύρισαν την πλάτη στη δημοκρατία μόλις έπαψε να είναι συμφέρον. Και φυσικά γιατί οι αξίες του ανθρωπισμού δεν ανήκουν στη Δύση. Ανήκουν στην ανθρωπότητα.

The post Το τέλος μιας εποχής και η επιλογή που μένει | Γράφει ο Ηλίας Φωτίου appeared first on Paramythia-online.gr.

Δύο χρόνια δεν αρκούν για οριστικό απολογισμό. Αλλά αρκούν για να κρίνουμε προθέσεις και κατεύθυνση. Η εξωστρέφεια είναι όπλο, αν τη συνοδεύουν μετρήσιμα αποτελέσματα. Η αντιπολίτευση έχει δίκιο να ζητά λογοδοσία. Και οι πολίτες έχουν δικαίωμα να δουν, πέρα από τις αναρτήσεις, αν ο Δήμος Σουλίου έγινε τελικά καλύτερος τόπος να ζεις σε αυτόν ή απλά απόκτησε φωτογένεια και δημοσιότητα.

Πριν από δύο χρόνια, ο Δήμος Σουλίου ήταν ένας μικρός ηπειρώτικος δήμος με ελάχιστες πολιτιστικές εκδηλώσεις και σχεδόν χωρίς καμία παρουσία στα κεντρικά ΜΜΕ. Σήμερα, ο δήμαρχος δίνει συνεντεύξεις σε εθνικά μέσα, φωτογραφίζεται με υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη, και ο Θεατρικός Νοέμβρης του Σουλίου αναφέρεται σε αφιερώματα δίπλα σε φεστιβάλ πολύ μεγαλύτερων πόλεων. Η εξωστρέφεια είναι γεγονός. Το ερώτημα είναι, πίσω από τις φωτογραφίες, τι άλλαξε πραγματικά;

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Ο Θεατρικός Νοέμβρης που μόλις ολοκληρώθηκε –οργανωμένος από τη θεατρική ομάδα ΘΕΑΤΟ με οικονομική στήριξη του Δήμου – έφερε πολλές παραστάσεις και θεατρικές ομάδες σε έναν δήμο που παραδοσιακά δεν είχε τέτοια συνεχή πολιτιστική δράση. Το παγοδρόμιο και η Παραμυθούπολη του Δεκεμβρίου ετοιμάζονται ήδη, συνεχίζοντας μια γραμμή που περιλαμβάνει τις καλοκαιρινές πολιτιστικές εκδηλώσεις στην κατασκήνωση (σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα) και το τουρνουά καράτε Δυτικής Ελλάδος στο κλειστό γυμναστήριο (με στήριξη του Δήμου). Σε επίπεδο ενθάρρυνσης και χρηματοδότησης πολιτιστικών πρωτοβουλιών, η δημοτική αρχή παίρνει άριστα. Αυτό δεν αμφισβητείται ούτε από την αντιπολίτευση. Όπως και το γεγονός ότι υπήρξε ένταση εμπορικής κίνησης.

Μπαίνοντας στην πόλη, εντυπωσιάζει το ανακαινισμένο ποδοσφαιρικό γήπεδο, έργο που ολοκληρώθηκε μετά από πολλές καθυστερήσεις, αλλά τελικά παραδόθηκε. Το σχολείο Βούλγαρη είναι έτοιμο αλλά παραμένει κλειστό, και οι λόγοι της καθυστέρησης δεν έχουν εξηγηθεί ικανοποιητικά. Στην καθημερινότητα, όμως, η εικόνα είναι πιο ανάμεικτη. Η καθαριότητα έχει αφεθεί στους τοπικούς προέδρους, με αποτέλεσμα αλλού να πάει καλά και αλλού μέτρια. Στα μεγάλα χωριά – Γλυκή, Καρβουνάρι, Γαρδίκη – όπου υπάρχουν δημοτικοί σύμβουλοι, κάποια έργα έχουν γίνει. Στα μικρότερα, η γκρίνια ακούγεται πιο δυνατά. Η αίσθηση ανισομέρειας δεν είναι ευχάριστη, και δεν είναι νέα σε κανέναν ελληνικό δήμο, αλλά εδώ γίνεται πιο αισθητή.

Και ύστερα υπάρχουν τα δύο μεγάλα θέματα που περιμένουν στη γωνία. Πρώτον, το πεζοδρόμιο. Θα ανοίξει για κυκλοφορία ή θα συνεχίσει ως έχει; Η απόφαση αφορά όχι μόνο την κυκλοφορία αλλά και την εμπορική κίνηση, την ασφάλεια, τον χαρακτήρα του κέντρου. Δεύτερον, η σύνδεση με το αποχετευτικό δίκτυο, έργο απαραίτητο, υποχρέωση από την ΕΕ, αλλά ακριβό για τις οικογένειες . Πώς θα χρηματοδοτηθεί, ποιος θα πληρώσει, και πότε θα ξεκινήσει; Αυτά τα δύο ζητήματα δεν έχουν τη λάμψη του Θεατρικού Νοέμβρη, αλλά θα κρίνουν την καθημερινότητα πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε φεστιβάλ.

Όταν ρωτήσαμε έμπειρο δημοτικό σύμβουλο της αντιπολίτευσης που βάζει το 10 το καλό στην νέα Δημοτική αρχή, η απάντηση ήρθε αυτόματα, στην επικοινωνία απάντησε, ”αλλά η επικοινωνιακή στρατηγική φαίνεται να προηγείται, ή τουλάχιστον να κυριαρχεί, της ουσίας”. Το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο. Όταν βλέπεις έναν δήμαρχο να φωτογραφίζεται με πολιτικούς από όλο το φάσμα, το ερώτημα δεν είναι «γιατί το κάνει», αλλά «τι κερδίζει ο δήμος από αυτό». Και εδώ η απάντηση δεν είναι ούτε μαύρη ούτε άσπρη. Η προβολή είναι κομμάτι της δουλειάς ενός δημάρχου, ειδικά όταν διεκδικείς επιδοτήσεις, προσελκύεις τουρισμό, και προσπαθείς να βάλεις μια παραγκωνισμένη περιοχή στον χάρτη. Το ζήτημα δεν είναι αν ο δήμαρχος φωτογραφίζεται, είναι αν οι φωτογραφίες μεταφράζονται σε χρηματοδότηση, υποδομές, θέσεις εργασίας. Βλέπουμε τα δρώμενα (και αυτά είναι πολλά και συνεχή), βλέπουμε κάποια έργα (το γήπεδο, παρά τις καθυστερήσεις). Δεν βλέπουμε ακόμα σαφείς απαντήσεις για τα δύσκολα, πεζοδρόμιο, αποχετευτικό, ισότιμη αντιμετώπιση των μικρών χωριών.

Θα ήταν άδικο, ωστόσο, να μην αναγνωρίσουμε την αλλαγή. Ένας μικρός δήμος που βάζει στο πρόγραμμά του συνεχή, πολυεπίπεδη πολιτιστική δράση, όχι μία γιορτή το καλοκαίρι, αλλά ενθαρύνει και ενισχύει Θεατρικό Νοέμβρη, παγοδρόμιο Δεκεμβρίου, περιφεριακά αθλητικά γεγονότα, κάνει κάτι διαφορετικό από ό,τι γινόταν μέχρι πριν δύο χρόνια. Η σύγκριση με την προηγούμενη περίοδο είναι προφανής, τότε σιωπή, τώρα δράση. Το ερώτημα που μένει είναι αν αυτή η δράση θα κρατήσει, αν θα ριζώσει, και αν θα συνοδευτεί από λύσεις στα καθημερινά προβλήματα που δεν έχουν λάμψη αλλά καθορίζουν τη ζωή των κατοίκων.

Η επόμενη διετία θα είναι κρίσιμη. Η απουσία γραμματέα συντονιστή πρέπει να λυθεί άμεσα. Στα Δημοτικά συμβούλια, δεν φτάνει μόνο ο πρόεδρος που τα πάει καλά, σύμβουλοι και αντιδήμαρχοι πρέπει να συμμετέχουν και να μιλάνε πιο πολύ. Αλλά αν η δημοτική αρχή καταφέρει να μετατρέψει την προβολή σε πόρους, τα events σε θεσμούς, και να δώσει απαντήσεις στα δύσκολα ερωτήματα, πεζοδρόμιο, αποχετευτικό, ισότητα μεταξύ χωριών, τότε η
στρατηγική της θα δικαιωθεί. Αν όχι, η κριτική της μικρής μας κοινωνίας θα ακούγεται ολοένα πιο δυνατά. Και δίκαια.

ΗΛΙΑΣ ΦΩΤΙΟΥ

The post Δύο χρόνια, ανάμεσα σε προβολή και πράξεις | Γράφει ο Ηλίας Φωτίου appeared first on Paramythia-online.gr.

Η Λαϊκή Συσπείρωση Δήμου Σουλίου καταγγέλλει την απόφαση της διοίκησης των Ελληνικών Ταχυδρομείων για το κλείσιμο πάνω από 200 καταστημάτων σε όλη τη χώρα, μεταξύ των οποίων και του ταχυδρομείου Παραμυθιάς.

Πρόκειται για ένα ακόμα βήμα στη διαδικασία συρρίκνωσης και ιδιωτικοποίησης των ΕΛΤΑ, που εδώ και χρόνια υπηρετούν όλες οι κυβερνήσεις.

Από την πρώτη στιγμή προτείναμε τη διοργάνωση σύσκεψης όλων των φορέων του Δήμου, ώστε να εκφραστεί ενιαία και δυναμικά η αντίθεση της τοπικής κοινωνίας σε αυτήν την εξέλιξη.

Παρότι η σύσκεψη είχε προγραμματιστεί, η δημοτική αρχή, με τη σύμφωνη γνώμη της μείζονος αντιπολίτευσης, την ανέστειλε, επικαλούμενη την τρίμηνη «αναστολή» του κλεισίματος από τη διοίκηση των ΕΛΤΑ αλλά και την προσεχή συνεδρίαση της ΚΕΔΕ.

Η Λαϊκή Συσπείρωση τονίζει πως αυτή η αναστολή δεν αποτελεί πραγματική υποχώρηση, αλλά ελιγμό για να καμφθούν οι αντιδράσεις και να κερδηθεί χρόνος. Καλούμε τη δημοτική αρχή να προχωρήσει άμεσα στη σύγκληση της σύσκεψης των φορέων, ώστε να παρθεί συλλογική απόφαση που να απαιτεί την οριστική ανάκληση του σχεδίου κλεισίματος.

Η τοπική κοινωνία δεν πρέπει να εφησυχάσει.
Καμία αναμονή – καμία αυταπάτη.
Να μην κλείσει το ταχυδρομείο Παραμυθιάς και κανένα ταχυδρομικό κατάστημα.
Τα ΕΛΤΑ να παραμείνουν δημόσια, στην υπηρεσία του λαού.
Κανένας εργαζόμενος να μην τεθεί σε αργία και να μην απολυθεί κανένας συμβασιούχος.

The post Η Λαϊκή Συσπείρωση για το υποκατάστημα ΕΛΤΑ της Παραμυθιάς appeared first on Paramythia-online.gr.

Ο Κώστας Χατζιδάκης έχει μετατραπεί σε επαγγελματία εκκαθαριστή δημόσιας περιουσίας. Κρίνοντας από το πόθεν έσχες του, μπήκε στην πολιτική με λίγα, ενώ σήμερα έχει πολλά. Ειδικεύεται στην προετοιμασία μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων για κλείσιμο, Ολυμπιακή, ΔΕΗ, ΟΣΕ. Κάθε φορά, το ίδιο
σενάριο. Διορίζει διοίκηση που θα εκτελέσει τις εντολές, όπως τον Γ. Σκληκα στα ΕΛΤΑ, οδηγεί την επιχείρηση σε κατάρρευση, και παραδίδει τα κομμάτια σε “επενδυτές.” Πάντα με σκληρό, ανάλγητο τρόπο. Οι άνθρωποι είναι αριθμοί, οι κοινότητες “μη βιώσιμες,” η κοινή ωφέλεια απλώς ένα εμπόδιο στην
αποδοτικότητα. Όταν ήταν Υπουργός Οικονομικών, διόρισε τον κολλητό του Σκληκα για να δράσει την κατάλληλη ώρα. Και η ώρα ήρθε, 205 καταστήματα ΕΛΤΑ κλείνουν, χιλιάδες άνθρωποι κόβονται από βασικές υπηρεσίες. Το σχέδιο υλοποιείται.

Το κλείσιμο 205 καταστημάτων δεν είναι απλώς μία διοικητική απόφαση, είναι η συστηματική αποδόμηση του τελευταίου δημόσιου δικτύου που φτάνει παντού. Στα χωριά της Ηπείρου, στα νησιά του Αιγαίου, στις ορεινές κοινότητες του Έβρου, το ταχυδρομείο δεν είναι απλώς ένα κατάστημα. Είναι ο τόπος όπου η κυρα-Μαρία παίρνει τη σύνταξή της, όπου ο κυρ-Γιάννης πληρώνει τους λογαριασμούς του, και οι ηλικιωμένοι συναντιούνται, μιλούν, ανταλλάσσουν ειδήσεις. Είναι κοινωνική δομή, όχι επιχείρηση. Όταν κλείνει το ταχυδρομείο, κλείνει κι ένα κομμάτι της ζωής της κοινότητας. Η απόσταση μεγαλώνει, όχι μόνο σε χιλιόμετρα, αλλά και σε αξιοπρέπεια. Για έναν 80χρονο που δεν ξέρει internet banking, η πιο κοντινή τράπεζα μπορεί να απέχει 30 χιλιόμετρα. Για μια μάνα στο νησί, το δέμα με τα φάρμακα μπορεί να μην έρθει ποτέ.

Και υπάρχει κάτι ακόμα, κάτι που χάνεται στις λογιστικές ισορροπίες και τα επιχειρηματικά σχέδια, ο ταχυδρόμος. Εκείνος που ξέρει ποια πόρτα χτυπάει δυνατά γιατί η γιαγιά δεν ακούει καλά, που αφήνει το δέμα στον γείτονα όταν δεν βρίσκει τον παραλήπτη, που ξέρει ποιος περιμένει γράμμα και ποιος
χρειάζεται λίγη παρέα. Ο ταχυδρόμος δεν είναι υπάλληλος, είναι μέρος της κοινότητας. Στα χωριά και τις μικρές πόλεις, είναι συχνά ο μόνος που περνάει κάθε μέρα, ο σύνδεσμος με τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτή τη σχέση δεν τη μετράς σε κόστος ανά συναλλαγή. Δεν την αντικαθιστάς με app. Δεν την κλείνεις με μια ανακοίνωση. Αλλά για τον Χατζιδάκη και την παρέα του, όλα αυτά είναι φολκλόρ, εμπόδιο στην κερδοφορία, νοσταλγία άλλων εποχών. Μόνο που δεν είναι νοσταλγία. Είναι αλληλεγγύη, είναι κοινωνική συνοχή, είναι το ελάχιστο που οφείλει ένα κράτος στους πολίτες του.

Και όμως, κάτι συνέβη. Η ανακοίνωση για το κλείσιμο των 205 καταστημάτων προκάλεσε καθολική αντίδραση, από τα χωριά μέχρι την Αθήνα, από τους δήμους μέχρι τα συνδικάτα, από την αντιπολίτευση μέχρι τους απλούς πολίτες. Δεν ήταν μόνο η Αριστερά που διαμαρτυρήθηκε, ήταν δήμαρχοι της ΝΔ, ήταν τοπικές κοινωνίες που κατάλαβαν ότι τους κλέβουν το τελευταίο δημόσιο δίχτυ ασφαλείας. Η πίεση ήταν τόση, που η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να ανακοινώσει τρίμηνη αναστολή. Αυτό δεν είναι νίκη, είναι αναβολή. Αλλά είναι και απόδειξη. όταν οι κοινωνίες αντιδρούν, όταν ο κόσμος ξεσηκώνεται, μπορούν να σταματήσουν το αδιανόητο. Οι τρείς αυτοί μηνές δεν είναι χάρισμα, είναι υποχώρηση. Και δείχνουν ότι το σχέδιο μπορεί να σταματήσει οριστικά, αν η κινητοποίηση συνεχιστεί. Η δημόσια περιουσία δεν παραδίδεται χωρίς μάχη.

Μένει όμως το ερώτημα της υποκρισίας. Μετά το ξέσπασμα της οργής, ο Χατζιδάκης βγήκε να δηλώσει πως η απόφαση ήταν “σωστή μεν, αλλά επικοινωνιακά λάθος.” Αλλοι κυβερνητικοί παράγοντες άφηναν να διαρέι πως η κυβέρνηση πάλι, “δεν ήξερε τίποτα” και “αιφνιδιάστηκε.” Ψεύδονται. Για την ιστορία, στα υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια και σε μερίδα υπουργών η απόφαση ήταν γνωστή από τις αρχές Οκτωβρίου, όταν έγινε σχετική σύσκεψη με τη συμμετοχή της διοίκησης των ΕΛΤΑ. Εκεί πάρθηκαν οι αποφάσεις. Η “έκπληξη” της κυβέρνησης είναι προσβολή της νοημοσύνης των πολιτών. Το
“επικοινωνιακό λάθος” είναι παραδοχή ότι το σχέδιο ήταν να περάσει στα ψιλά, χωρίς αντιδράσεις. Αλλά ο κόσμος αντέδρασε, και τώρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα έγιναν από λάθος, από ατυχή συγκυρία. Δεν έγιναν. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή η αποδόμηση του δημόσιου, η παράδοση της
κοινής ωφέλειας σε ιδιωτικά συμφέροντα, η εγκατάλειψη των πολιτών που δεν χωρούν στα επενδυτικά σχέδια. Και είναι ευθύνη όλης της κυβέρνησης, όχι μόνο του Χατζιδάκη, όχι μόνο του Σκληκα, αλλά και του πρωθυπουργού που τους κάλυψε μέχρι που η πίεση έγινε αφόρητη. Τώρα διαλέγουν, ή θα
υποχωρήσουν οριστικά, ή σε τρεις μήνες θα ξαναδοκιμάσουν. Και τότε, η απάντηση πρέπει να είναι ακόμα πιο δυνατή.

The post Ο Χατζιδάκης, τα ΕΛΤΑ και το τέλος της κοινής ωφέλειας | Γράφει ο Ηλίας Φωτίου appeared first on Paramythia-online.gr.

Αλλά λίγα μέτρα από τον ποταμό, στο κέντρο της Γλυκής, υπάρχει κάτι που δεν είναι μύθος. Ένας ναός, αληθινός, πέτρινος, σιωπηλός. Κάποτε εκεί μέσα ακουγόταν ψαλμωδία, κάηκε λιβάνι, γονάτισαν άνθρωποι που πίστευαν πως το φως θα νικήσει το σκοτάδι. Τώρα ο ναός κοιμάται σκεπασμένος απο χορτάρια, σχεδόν ξεχασμένος, κι εμείς περνάμε δίπλα του χωρίς να ξέρουμε πως κάτω από τα πόδια μας κρύβεται ένα κομμάτι χρόνου που δεν γύρισε ποτέ πίσω.

Η ιστορία ξεκίνησε το 1954 όταν οι αρχαιολόγοι Δημ. Πάλλης και Δημ. Ευαγγελίδης ολοκλήρωσαν την ανασκαφή στον βυζαντινό ναό. Τα ευρήματα πολλά και διάφορα, κυρίως κιανόκρανα κίονες στυλοβάτες και υλικά δαπέδου. Ολα μεταφέρθηκαν στα Γιάννενα προς φύλαξη και αξιοποίηση. Εκεί στο βυζαντινό μουσείο αναπαυονται ως σήμερα. Εμείς μείναμε με την απουσία τους, σαν οικογένεια που έχασε τις παλιές φωτογραφίες.

Ο αρχαιολόγος Πάλας, όταν έσκαψε εκεί, είχε πει κάτι που ακούστηκε σαν υπόσχεση, ότι ο μεσοβυζαντινός ναός είναι χτισμένος πάνω σε άλλον, παλαιότερο, πιο μυστηριώδη. Κάτω από τα θεμέλια που είδαμε, υπάρχουν θεμέλια που δεν είδαμε ποτέ. Κάτω από τις προσευχές του 12ου αιώνα, ίσως κρύβονται προσευχές πιο αρχαίες, πιο ξεχασμένες. Αλλά οι ανασκαφές, λόγω έλειψη κονδυλίων, σταμάτησαν. Ο χώρος σκεπάστηκε πάλι, τα ευρήματα έφυγαν, κι η υπόσχεση έμεινε κρεμασμένη στον αέρα—σαν τα όνειρα που ξυπνάς και δεν προλαβαίνεις να τα θυμηθείς. Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε ιδέα τι ακριβώς χάσαμε. Δεν πήγαμε ποτέ να δούμε τα ευρήματα στα Γιάννενα,μία ώρα μακριά, μα κάπως πάντα μακριά.

Υπάρχει κάτι θλιβερό στο να είσαι τόπος με ιστορία που δεν την ξέρεις. Η Γλυκή έχει τον Αχέροντα, και αυτό είναι αρκετό για να σε θυμούνται. Αλλά οι τόποι που μένουν στην καρδιά δεν είναι μόνο τοπίο, είναι μνήμη. Είναι το αίσθημα ότι εδώ, σε αυτό το σημείο της γης, κάποιος έζησε, πίστεψε, πόνεσε, ονειρεύτηκε. Η Δελφοί δεν είναι βουνό, είναι το μέρος όπου οι άνθρωποι ρωτούσαν το μέλλον τους. Η Μυστράς δεν είναι πέτρες, είναι η τελευταία αναπνοή του Βυζαντίου. Εμείς τι είμαστε; Το χωριό με τον ποταμό που οδηγεί στον Άδη; Ωραία ιστορία, αλλά δανεική. Ο ναός μας είναι δική μας ιστορία, κι όμως τον αφήσαμε να χαθεί, σαν γράμμα που δεν στείλαμε ποτέ. Φανταστείτε έναν τουρίστα που σταματά εδώ για λίγο, ρωτά «Τι άλλο υπάρχει εδώ;» και του λέμε «Ε, είχαμε έναν βυζαντινό ναό—αλλά τα ευρήματα είναι στα Γιάννενα». Τι να πει; «Α, κρίμα». Και φεύγει. Κι εμείς μένουμε με τη λέξη «κρίμα», που είναι η πιο θλιβερή λέξη της ελληνικής γλώσσας.

Ίσως είναι αργά, ή ίσως όχι. Ίσως μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάτι, αν θελήσουμε. Να οργανώσουμε μια εκδρομή στο Βυζαντινό Μουσείο Ιωαννίνων, όλοι μαζί, έστω για μία μέρα. Να δούμε τα νομίσματα που κράτησαν χέρια που έχουν γίνει σκόνη, τα κεραμίδια που σκέπασαν προσευχές που έχουν σιγήσει, τα τεμάχια τοιχογραφιών που κάποτε ήταν πρόσωπα αγίων. Να καταλάβουμε τι σημαίνει να έχεις ιστορία και να μην την βλέπεις, σαν να κοιτάζεις παλιά οικογενειακή φωτογραφία και να μην αναγνωρίζεις κανέναν. Και μετά, ίσως, να βρούμε το θάρρος να ζητήσουμε από τη δημοτική αρχή, όχι με θυμό, αλλά με αξιοπρέπεια να φέρει έστω μέρος των ευρημάτων πίσω. Όχι σε μουσείο, σε ένα μέρος απλό, ένα δωμάτιο με φως, μια βιτρίνα που να λέει: «Αυτά είναι δικά μας. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που ζούσαν εδώ πριν από εμάς. Και δεν τους ξεχάσαμε». Και μετά, ίσως, αν υπάρχει χρόνος, αν υπάρχει θέληση, αν υπάρχει λίγη τύχη, να ξαναρχίσουν οι ανασκαφές. Να δούμε τι κρύβεται κάτω από τον ναό που βρήκαμε. Να ακούσουμε την ιστορία που ο Πάλας άρχισε να μας διηγείται και δεν τελείωσε ποτέ.

Δεν ξέρω αν θα γίνει τίποτα από όλα αυτά. Ξέρω όμως ότι κάποια μέρα, ίσως χρόνια από τώρα, θα περάσει κάποιος από τη Γλυκή και θα ρωτήσει: «Τι είχατε εδώ;» Κι αν του πούμε «Ένα ποταμό από τη μυθολογία», θα χαμογελάσει και θα φύγει. Αλλά αν του πούμε «Ένα ναό που είναι ακόμα εδώ, κάτω από τα πόδια μας, και μέσα του κρύβεται άλλος ναός, κι όλα αυτά περιμένουν να ξυπνήσουν»—τότε ίσως σταματήσει. Ίσως καθίσει. Ίσως μείνει λίγο παραπάνω. Γιατί οι άνθρωποι δεν ταξιδεύουν για να δουν ποτάμια. Ταξιδεύουν για να νιώσουν ότι ο χρόνος είναι κάτι περισσότερο από τα χρόνια που πέρασαν. Και ο ναός μας,αυτός ο σιωπηλός, σκεπασμένος, ξεχασμένος ναός—είναι ακριβώς αυτό. Είναι χρόνος που δεν πέρασε. Είναι μνήμη που περιμένει. Και εμείς,αν θελήσουμε, μπορούμε να την ξυπνήσουμε.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γλυκής ξέρει τι έχει να κάνει. Η δημοτική αρχή ξέρει τι έχει να κάνει. Εμείς, όλοι μας, ξέρουμε τι έχουμε να κάνουμε. Μια εκδρομή στα Γιάννενα, ένα αίτημα με υπογραφές, μια πινακίδα δίπλα στον Αχέροντα που να λέει: «Εδώ υπάρχει ναός. Εδώ υπάρχει ιστορία. Εδώ υπάρχουμε εμείς». Δεν χρειάζεται πολλά. Χρειάζεται μόνο να μην ξεχάσουμε πως κάτω από τα πόδια μας κοιμάται κάτι που αξίζει να ξυπνήσει.

The post Ο Αχέροντας είναι μύθος. Ο ερειπωμένος βυζαντινός ναός μας είναι αλήθεια… | Γράφει ο Ηλίας Φωτίου appeared first on Paramythia-online.gr.

Οι συντάκτες της ανακοίνωσης δεν μπορούν να αμφισβητήσουν ότι πρωταρχικό καθήκον κάθε Δημοτικής αρχής είναι η δημιουργία υποδομών και η θέσπιση σαφών κανόνων λειτουργίας. Οι επιχειρηματίες δραστηριοποιούνται και αναπτύσσονται σεβόμενοι αυτούς τους κανόνες. Δεν ήταν ποτέ στις αρμοδιότητες οποιουδήποτε Δήμου να υποδεικνύει το επιχειρηματικό σχήμα με το οποίο θα λειτουργήσουν οι επαγγελματίες. Επομένως τα εύσημα για τη δημιουργία και λειτουργία της ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑΣ, εάν υπάρχουν, ανήκουν αποκλειστικά στους επαγγελματίες που την συγκρότησαν, και ελάχιστα σε όσους απλώς την ενθάρρυναν.

Η ισονομία που επικαλείται η αντιπολίτευση απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα. Η κοινοπραξία κατέβαλλε 9.000€ ετησίως, ενώ άλλες παρόμοιες επιχειρήσεις λειτουργούσαν σε γειτονικούς δημοτικούς χώρους χωρίς να καταβάλλουν ούτε ένα ευρώ – παρά τη ρητή απαγόρευση της κανονιστικής. Αυτή η κατάφωρη αδικία υπήρξε βασική αιτία διάλυσης της κοινοπραξίας. Και όσο για τις υποδομές, η εικόνα της εισόδου στις πηγές του Αχέροντα – του πιο επισκέψιμου χώρου στην Ήπειρο – παραμένει όπως την παρέδωσαν: ένα θλιβερό μνημείο εγκατάλειψης και παρακμής.

Αυτό που επιδιώκει η ανακοίνωση της αντιπολίτευσης είναι προφανές, να εμποδίσει την τωρινή Δημοτική αρχή από την οριοθέτηση της δημοτικής περιουσίας στο τμήμα 21 του Αχέροντα – μια προσπάθεια που ξεκίνησε πέρυσι και συνεχίζεται. Για να το δικαιολογήσει, επικαλείται τη μη οριοθέτηση του ποταμού, απειλώντας με καθολικές κυρώσεις. Αλλά γιατί χρειάστηκε τόσο μεγάλος πρόλογος για να φτάσει στην ουσία; Ποιους και τι προσπαθεί να προστατεύσει από τις ενέργειες της τωρινής Δημοτικής αρχής; Και ενω προβάλει την οριοθέτηση του ποταμού ως πανάκεια οι ίδιοι δεν εκαναν το παραμικρό στην διάρκεια της θητείας τους.

Η έλλειψη οριοθέτησης του Αχέροντα είναι πράγματι σοβαρό πρόβλημα με πολλαπλές συνέπειες. Και πριν από όλα την απουσία καθορισμένων ορίων της κοίτης και των παρόχθιων ζωνών προστασίας, την έλλειψη σαφούς νομικού πλαισίου για τις επιτρεπόμενες δραστηριότητες και δυσκολία ελέγχου των αυθαίρετων παρεμβάσεων και κατασκευών, και τέλος την πλήρη αδυναμία προστασίας του οικοσυστήματος και διαχείρισης πλημμυρικών φαινομένων. Οπότε η αντιπολίτευση οφείλει να απαντήσει πριν απο όλα, γιατι, ενω γνώριζε την σπουδαιότητα της οριοθέτησης του ποταμού και της Δημοτικής περιουσίας δεν προέβη σε καμια ενεργεια αλλά πετάει την καυτή πατάτα στους τωρινούς; Την απάντηση βέβαια την γνωρίζουν.

Επιχειρηματικά συμφέροντα που λειτουργούν σε αμφισβητούμενες περιοχές αντιστέκονται σε οποιαδήποτε προσπάθεια ρύθμισης. Και φυσικά, το πελατειακό σύστημα που επιμένει στην Ελλάδα μας – «δικοί μας άνθρωποι» που προστατεύονται από την προηγούμενη διοίκηση. Από ότι φαίνεται η τωρινή δημοτική αρχή δείχνει να έχει την τόλμη να αντιμετωπίσει μια χρόνια παθογένεια που οι προκάτοχοί της απέφυγαν επιμελώς. Και τώρα, αντί να στηρίξουν μια προσπάθεια που θα ωφελήσει συνολικά την περιοχή και θα διασφαλίσει την αειφόρο ανάπτυξη του Αχέροντα, επιλέγουν το δρόμο της μικροπολιτικής και της υπεράσπισης κεκτημένων προνομίων.

Ο Αχέροντας είναι εθνικός πλούτος και αξίζει καλύτερη μεταχείριση. Ναι, η οριοθέτηση είναι αναγκαία, και θα επιφέρει πολλαπλά και ουσιαστικά οφέλη που θα μεταμορφώσουν την περιοχή μας. Η διαφάνεια και η ισονομία δεν είναι διαπραγματεύσιμες αξίες – αυτό που χρειάζεται η περιοχή της Γλυκής είναι ένα καθαρό και ξεκάθαρο πλαίσιο ανάπτυξης που θα σέβεται το περιβάλλον και θα ωφελεί όλους τους τοπικούς επαγγελματίες χωρίς εξαιρέσεις και προνόμια για τους “ημετέρους”. Και σε αυτό, είναι το μόνο, θα συμφωνήσουμε με την ανακοίνωση.

The post Απάντηση στην κριτική της αντιπολίτευσης για τον Αχέροντα appeared first on Paramythia-online.gr.

Η αντισυστημική ψήφος αποτελεί μορφή πολιτικής έκφρασης που στρέφεται εναντίον του κατεστημένου πολιτικού συστήματος. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαφωνία με συγκεκριμένες πολιτικές, αλλά για μια βαθύτερη απόρριψη του τρόπου λειτουργίας του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του.  Στην ουσία  αντανακλά πραγματικά προβλήματα και δυσλειτουργίες των σύγχρονων δημοκρατιών. Η περίπτωση της Κωνσταντοπούλου στην Ελλάδα αναδεικνύει τόσο τις δυνατότητες όσο και τους περιορισμούς της αντισυστημικής πολιτικής.

Η αντισυστημική ψήφος εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους:

• Υποστήριξη κομμάτων και υποψηφίων εκτός του παραδοσιακού πολιτικού φάσματος
• Επιλογή λευκού ή άκυρου ψηφοδελτίου ως ένδειξη διαμαρτυρίας
• Συνειδητή αποχή από την εκλογική διαδικασία
• Στροφή προς ριζοσπαστικά κόμματα του δεξιού ή αριστερού άκρου

Αυτό που διαφοροποιεί την αντισυστημική ψήφο από την απλή εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία είναι η επιθυμία για θεμελιώδεις αλλαγές στους πολιτικούς θεσμούς και τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Αλλά πότε και γιατί γεννιέται η αντισυστημική ψήφος;

Η αντισυστημική ψήφος δεν εμφανίζεται εν κενώ. Γεννιέται όταν συντρέχουν συγκεκριμένες συνθήκες που κλονίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών στο πολιτικό σύστημα. Αυτό συμβαίνει όταν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού βιώνουν οικονομική δυσπραγία ενώ οι ελίτ φαίνεται να παραμένουν αλώβητες, η εμπιστοσύνη στο σύστημα καταρρέει. Στην Ελλάδα της κρίσης είδαμε την κατάρρευση του δικομματισμού και την άνοδο νέων πολιτικών δυνάμεων.

Οταν γενικευται η αισθηση της πολιτικής διαφθοράς και τα επαναλαμβανόμενα πολιτικά σκάνδαλα με την αίσθηση ατιμωρησίας των ισχυρών, δημιουργούν βαθύ χάσμα μεταξύ πολιτών και πολιτικής τάξης. Όταν οι πολίτες πιστεύουν ότι «είναι όλοι ίδιοι», στρέφονται σε υποψηφίους που παρουσιάζονται ως “αμόλυντοι” από το σύστημα.  Όταν οι θεσμοί αδυνατούν να επιλύσουν χρόνια προβλήματα (δικαιοσύνης, μετανάστευση, ανεργία, εγκληματικότητα), οι πολίτες αναζητούν ριζικές λύσεις εκτός των συμβατικών πολιτικών προσεγγίσεων. Το ίδιο συμβαίνει οταν παραtηρείται πολιτιστική και κοινωνική αποξένωση Η αίσθηση ότι οι παραδοσιακές αξίες και ταυτότητες απειλούνται από την παγκοσμιοποίηση και τις ραγδαίες κοινωνικές αλλαγές τροφοδοτεί την αντισυστημική τάση, ιδιαίτερα προς τη συντηρητική πλευρά.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που πρωταγωνιστεί αυτές τις μέρες, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής φυσιογνωμίας που ενσαρκώνει την αντισυστημική προσέγγιση στην ελληνική πολιτική σκηνή. Το πολιτικό προφίλ της  χαρακτηρίζεται απο νομική προσέγγιση, αξιοποιεί την ιδιότητά της ως δικηγόρου για να προσδώσει κύρος στον αντισυστημικό της λόγο, καταγγελτικός λόγος, με έντονα προσωποποιημένες επιθέσεις κατά πολιτικών αντιπάλων και θεσμών, και δικαιωματικός λόγο, που παρουσιάζεται ως εκείνη τη φωνή που αρνείται να υποκύψει στη συστημική αφήγηση.

Πού μπορεί να οδηγήσει η αντισυστημική ψήφος; Η ιστορία μάς δείχνει ότι τα αποτελέσματα ποικίλλουν. Μπορεί να οδηγήσει σε ανάδειξη αυταρχικών ηγετών, Ουγγαρία, και μεσω πολιτικής πόλωσης σε αδυναμία σχηματισμού σταθερών κυβερνήσεων. Η Ιταλία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρας όπου η αντισυστημική ψήφος οδήγησε σε μακροχρόνια πολιτική αστάθεια.

Μπορεί όμως να οδηγήσει σε θετικές εξελίξεις γιατί σε κάποιες περιπτώσεις, η αντισυστημική ψήφος λειτουργεί ως μηχανισμός ανανέωσης, αναγκάζοντας το πολιτικό σύστημα να προσαρμοστεί και να ενσωματώσει νέες φωνές και αιτήματα. Οπότε το κρίσιμο ερώτημα για το μέλλον είναι κατά πόσο η αντισυστημική ψήφος μπορεί να μετουσιωθεί σε εποικοδομητική πολιτική δύναμη που συνεισφέρει στην αναγέννηση των δημοκρατικών θεσμών. Το μεγάλο στοίχημα για τις δημοκρατίες μας είναι να αφουγκραστούν τα μηνύματα της αντισυστημικής ψήφου και να μετασχηματίσουν τους θεσμούς ώστε να ανταποκρίνονται στις κοινωνικές προσδοκίες.

«Η ψήφος κατά του συστήματος είναι ψήφος υπέρ της αλλαγής΄΄, για αυτό και το μεγάλο ζητούμενο πρέπει να είναι η μετατροπή της διαμαρτυρίας σε δημιουργική δύναμη ανανέωσης των θεσμών. Όπως έχει δείξει η ιστορία, από την αντισυστημική πίεση μπορούν να προκύψουν πιο υγιείς και ανθεκτικές δημοκρατίες – αρκεί να υπάρχει χώρος για διάλογο και προσαρμογή.

The post Αντισυστημικοί καιροί και αντισυστημική ψήφος σε αντισυστημικούς ηγέτες | Γράφει ο Ηλίας Φωτίου appeared first on Paramythia-online.gr.

Για την αρχή κάποια νούμερα. Στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές του 2019 δήλωσαν συμμετοχή 5 παρατάξεις και την πρώτη κυριακή έλαβαν, Ν. Κατσιος 29,83 και 8 εδρες, Γ. Καραγιάννης 25,95 και 7 έδρες, Ν. Αθανασίου 22,08 και 6 έδρες, Ν. Γώγος16,06 και 4 εδρες, και Λαική συσπείρωση 6,03 και 2 έδρες. Την δεύτερη Κυριακή Δήμαρχος εξελέγη ο Γ.Καραγιάννης με 54,29%. Για την συγκρότηση Δημοτικής αρχής συνεργάστηκε με την παράταξη του Ν.Αθανασίου έχοντας μαζι 13 εδρες, ενω η αντιπολίτευση 14.

Και ενώ το πνεύμα του εκλογικού νόμου με το οποιο διεξηχθησαν οι εκλογές προωθούσε τις συνεργασίες ώστε το κάθε θέμα να ψάχνει ξεχωριστα την δική του πλειοψηφία στο συμβούλιο, η νέα κυβέρνηση της ΝΔ με πρόσχημα την ακυβερνησία στις αποφάσεις, το ανέτρεψε δίνοντας το δικαίωμα ενισχυμένης αναλογική στην συγκρότηση της οικονομικής επιτροπής, και στην ποιότητα ζωής.

Ετσι οι δυο αυτές βασικές επιτροπές απο όπου περνάν όλα τα βασικά θεματα συγκροτήθηκαν στην βάση 5 -2. Αυτή η ουσιώδης αλλαγή μαζί με το γεγονός ότι οι συνεδριάσεις έγιναν με τηλεδιάσκεψη και περιφοράς συνέβαλλαν ώστε το επίπεδο συμμετοχής και παρεμβάσεων των συμβούλων να μήν είναι στο καλύτερο επίπεδο, αφου ψηφιζόνταν και αποφάσεις που μειοψηφούσαν. Ηταν φανερό για όποιον παρακολουθούσε τις συνεδριάσεις πως πολλοί σύμβουλοι είχαν χάσει κάθε ενδιαφέρον.

Ωστόσο τα θέματα και τα προβλήματα τού Δήμου μας ήταν εκεί, και προεκλογικά είχαν αναδειχθεί και χαρτογραφηθεί απο το σύνολο των παρατάξεων.Ενδεικτικά,

1. Η ολοκλήρωση του αποχετευτικού στην Παραμυθιά,
2. Η μη λειτουργεία του ΒΙΟΠΑΘΕ
3. Δημογραφικό πρόβλημα με γήρανση και μείωση του πληθυσμού, με την μεγαλύτερησε αυτή του μαθητικού πληθυσμού.
4. Προβλήματα στην λειτουργεία του ΤΟΕΒ στον κάμπο και ταυτόχρονη μείωση του ζωικού κεφαλαίου στα ορεινά.
5. Η άμμεση υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος απο την ασθένεια των πλατάνων και η άμμεση φύτευση άλλων δεντρων.
6. Υλοποίηση του σχεδίου για ανάδειξη του ιστορικού κέντρου Παραμυθιάς, που έχει εκπονηθεί απο την αρχιτέκτονα Β. Παρόλα.

Οσο και αν μοιάζει παράδοξο, σχεδόν κανενα απο αυτα τα θέματα δεν άνοιξε και δεν συζητήθηκε διεξοδικά.

Στα θετικά στα πεπραγμένα της Δημοτικής αρχής πρέπει να καταλογισθούν,

1. Η προσπάθεια εκπόνησης μελέτης ”Τοπικό Πολεοδομικό σχέδιο όλου του Δήμου Σουλίου” με τεράστια σημασία για την ανάπτυξη του τόπου,
2. Βελτίωση του κλειστού γυμναστηρίου Παραμυθιάς με το προγραμμα Φιλόδημος,
3. Η καλή λειτουργεία του Κοινωνικου παντοπωλείου, με μεγάλη αυξηση των εθελοντικών προσφορών απο επιχειρήσεις και κατοίκους,
4. Η ενίσχυση πολιτιστικών φορέων ΘΕΑΤΟ, ΦΟΠ, με αποτέλεσμα να εχουν πολύ αξιόλογη παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα του δήμου μας.

Στά αρνητικά, στα 6 παραπάνω βασικά θέματα που έμειναν εκτός, θα προσθεταμε την αύξηση, με το καλημέρα, των ανταποδοτικών τελών κατά 60%, τις πολλές απευθείας αναθέσεις, και την μη αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας.

Ο Δήμαρχος Γ. Καραγιάννης ξεκίνησε σαν σεμνό ”καλό παιδί,” και ολοκληρόνωντας την θητεία του σίγουρα κερδίζει και τον τίτλο του εντιμου και εργατικού. Η όποια άλλη κριτική του γίνει σε θέματα οραματισμού, επιτελικότητας πρόσταγμα προτεραιοτήτων, θα πρέπει να συνεκτιμήσει την προηγούμενη απειρία ως προς τα αυτοδιοικητικά.

Απο τους αντιδημάρχους ξεχωρίζει με διαφορά ο Φ. Μπέλος που έχει κερδίσει, όχι άδικα τον τίτλο του ”Γκρίζου καρδινάλιου” του Δήμου. Ειναι αυτός που εισηγήθηκε τα περισσότερα θέματα στο Δ. συμβούλιο και δέχθηκε τις περισσότερες κριτικές, και είναι ίσως και ο μοναδικός που έχει ανα πασα στιγμη την μεγάλη εικόνα λειτουργείας του Δήμου, και την διαχείρηση της καθημερινότητας. Ο μεγάλος του εχθρός, ο εκρηκτικός συγκρουσιακός χαρακτήρας του. Αλλος αντιδήμαρχος που τα πάει καλά είναι ο Γ. Ντάγκας που απο όταν ανέλαβε καθήκοντα έφερε σίγουρα εναν άλλον αέρα στον τομέα του, μένει όμως να επιμείνει και στην ουσία των θεμάτων ωστε να εχει πιο πολλά πρακτικά αποτελέσματα. Ο Α. Γκεγκας σαν αντιδήμαρχος Δ.Δ Αχέροντα, αθόρυβα και μεθοδικά τα έχει πολύ καλά στην περιοχή, δίνοντας άμμεσες πρακτικές λυσεις στα προβλήματα των κατοίκων.

Απο τους αρχηγούς των παρατάξεων ο Ν. Κατσιος είχε σίγουρα στο Δ.Σ τον ποιο συγκροτημένο και ποιοτικό λόγο, είχε συνεχή παρουσία και έδωσε χώρο και λόγο στους συμβούλους της παράταξης. Στα μείον, δεν ανέδειξε και δεν δημοσιοποίησε τις πολλές ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις του ωστε να γίνουν ευρεία γνωστές. Επίσης, λόγο προσόντων, θα μπορούσε να επιβάλει ποιο πολές φορές την δική του ατζέντα σε θεματα στο ΔΣ.

Ο Ν. Γώγος αφότου βρήκε τα πατήματα σαν αρχηγός παράταξης είχε πολλές και ενδιαφέρουσες απόψεις, και σίγουρα τις πιο προωθημένες στα επι συζήτηση θέματα. Στην ουσία δίδαξε, επικοδομητική αντιπολίτευση.

Η ΛΣ σε σχέση με την μικρή της δύναμη, είχε χάριν του Ηλία Κουτσή, δυναμική και μαχητική παρουσία, αλλά πάντα προβλέψιμη.

Καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία για τις δημοτικές εκλογές του φθινοπώρου και οι διεργασίες παρασκηνιακά η μη έχουν ήδη ξεκινήσει, υπάρχουν δύο παράμετροι που θα καθορίσουν τις εξελίξεις. Η μια είναι πως όπως και νάχει οι βουλευτικές εκλογές θα προηγηθούν των δημοτικών, και η άλλη, Δήμαρχος μπορεί να εκλεγεί απο την πρώτη κυριακή με 43%. Η πρώτη εχει να κάνει με το θέμα των συμπράξεων και συμμαχιών. Αν έχει επιτευχθεί συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ είναι φυσικό να υπάρχει κοινη κάθοδος και στις Δημοτικές. Αν αντιθετα ναυαγήσει, το θεμα συνεργασιών δυσκολεύει. Η άλλη αφορά το πόσα σχήματα θα κατέβουν. Οπως και νάχει η παράταξη του Γ. Καραγιαννη θεωρείται δεδομένη απο κοινού με αυτή του Ν.Αθανασίου.

Ωστόσο εδώ θα προκύψουν δύο θέματα. Το ενα αφορά τους Γ.Ντάγκα και Ν. Αθανασίου που σαν πρωτοκλασάτα στελέχη της τοπικής ΝΔ θα πρέπει λογικά να λογοδοτήσουν στην παράταξη, και το πολιτικό τους μέλλον σε αυτή θα έχει θέματα. Το άλλο έχει να κάνει με τον προβληματισμό κάποιων στελεχών στον τοπικό Συριζα, πως στην περίπτωση συνεργασίας με τον τωρινό Δήμαρχο πρέπει να σφιχτοαγγαλιαστείς και με το σκληρο Δεξιό κομάτι.

Σίγουρη είναι και η συμμετοχή της παράταξης του Ν. Κάτσιου. Παρά τις προσπάθειες που έγιναν για θέματα ενότητας της Δεξιάς παράταξης στον μικρό μας Δημο το τοπίο δεν άλλαξε ουσιαστικά αφου ο μικροκομματισμός επικράτησε και πάλι. Ετσι απο ότι φαίνεται θα έχει την στήριξη του Πιτούλη αλλά, σύμφωνα με πληροφορίες, ακόμη δεν έχει εξασφαλίσει αυτή του βουλευτή, Ετσι σαν επικεφαλής είναι αναγκασμένος να ψαξει συμμαχίες σε προσωπικότητες και απο άλλους χώρους, μόνο που αυτές πρέπει να έχουν μεγάλο ειδικό βάρος ακόμη και σε βαθμό να αλλάξουν την φυσιογνωμία της παραταξής του. Εμπειρος πολιτικά ο ίδιος γνωρίζει πως είναι καταδικασμένος να παρουσιάσει συνδυασμό νίκης, αφού μια δευτερη ήττα θα ήταν καταστροφική για την όποια πολιτική καριέρα. Μεγάλο στοίχημα και καθόλου ευκολο εγχείρημα.

Η περίπτωση του Ν. Γωγου είναι διαφορετική, και πιο εύκολη. Καθώς ο Σύριζα έχει ξεκαθαρίσει πως αυτή την φορά θα στηρίξει συνδυασμούς που έχουν προοπτική νίκης και στην βάση κεντροαριστερής συγκρότησης δεν έχει κανένα λόγο να βιάζεται. Το πιο πιθανό σενάριο είναι να κάνει ηρεμα την ερευνά του, αν το πολιτικό κλίμα σηκώνει συμμετοχή και τρίτου συνδυασμού, και τι κατέυθυνση θα πάρουν οι κεντρικές πολιτικές εξελίξεις που έτσι και αλλιώς θα είναι καταλυτικές για τις όποιες διεργασίες και συνεργασίες. Πολύ περισσότερο με την μετατροπή του νομού σε μονοεδρική, όπου η πολιτική πόλωση θα οξυνθεί και στο παιγνίδι των συμμαχιών, λογικό είναι,να μπουν και άλλοι παράμετροι.

The post Η εικόνα της τοπικής αυτοδιοίκησης Σουλίου | Γράφει ο Ηλίας Φωτίου appeared first on Paramythia-online.gr.

Πόσο εύκολο είναι να γίνεις κάποιος κάτοχος δημόσιας έκτασης 2100 στρεμμάτων δάσους με τεσσερις παραλίες; Απο ότι φαίνεται στην ιστορία μας πανεύκολο, και δεν συνέβη κάπου μακριά αλλα στο δάσος της Βελανιδοράχης και οι παραλίες είναι το Αλωνάκι η Σκάλα ο όρμος του Οδυσέα.

Πως συνέβη αυτό;

Η ιστορία ξεκινάει το μακρινό 1923 που το ελληνικό δημόσιο απαλοτρίωσε την περιοχή Φαναρίου μαζί και το δάσος και το παραχώρησε στους κατοίκους με δικαίωμα βόσκησης. Τον Ιανουάριο του 1927 δύο Οθωμανοί μπέηδες του Μαργαριτίου διεκδίκησαν δικαστικά 750 στρέμματα δάσους και τα «κέρδισαν» με απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου του υπουργείου Γεωργίας των Αθηνών.

Λίγα χρόνια μετά, τον Ιούλιο του 1927, αυτά τα 750 στρέμματα απαλλοτριώνονται για δεύτερη φορά και αποζημιώνονται από την Επιτροπή Απαλλοτριώσεων Πρέβεζας και οι δύο μπέηδες λαμβάνουν το ποσό των 70.968 δραχμών. Αυτή η απόφαση ήταν και η οριστική. Εντούτοις το 1931 οι μπέηδες πωλούν σε τρεις Παργινούς τη δημόσια γη με την προγενέστερη απόφαση του Ιανουαρίου του 1927. Στην αγοραπωλησία τα 750 στρέμματα έγιναν 2.000.

Από τότε πέρασαν 80 χράνια απραξίας ως που το 2011 εμφανίστηκαν 19 απόγονοι των αρχικών αγοραστών να διεκδικούν την έκταση. Είχαν όμως ένα μεγάλο πρόβλημα, δεν είχαν τίτλους ιδιοκτησίας καθώς όπως δήλωσαν είχαν χαθεί.

Την κατάσταση έσωσε το δασαρχείο Πράβεζας όπου κάποιος υπάλληλος θυμήθηκε πως όντως οι τίτλοι κάπου κάποτε υπήρχαν. Η νομική υπηρεσία του δημοσίου στην δίκη είχε εύκολη υπόθεση, αλλά την έχασε. Ετσι το δικαστήριο με βάση μαρτυρία δασικού υπαλλήλου επικύρωσε στους απογόνους 1933 στρέμματα δάσους.. Το 2017 ενσωμάτωσαν άλλα 187 στρέμματα απο το γειτονικό δάσος της Λούτσας. Για την ιστορία, ακριβώς δίπλα το περασμένο καλοκαίρι εταιρεία του Δ.Γιανακόπουλου πλήρωσε 18 εκτ. ευρώ για παρόμοια έκταση.

Και ενώ όλα αυτά εξελισόνταν σε χαμηλό επίπεδο με ελλάχιστους να γνωρίζουν, το 2020 που γνωστοποιήθηκε ότι το δάσος και οι τέσσερις παραλίες του έχουν επιδικαστεί σε ιδιώτες, ξέσπασαν οι πρώτες αντιδράσεις. Πως εξελίχθηκε και πως είναι η κατάσταση σήμερα;

Ο δικηγόρος των ”απογόνων” Σπύρος Τάσσης επιμένει πως οι δικαστικές αποφάσεις είναι αμετάκλητες και νομική δυνατότητα αναψηλάφησης δεν υφίσταται.

Η Επιτροπής Αγώνα Φαναρίου για τη διάσωση του δάσους της Βαλανιδορράχης, έχοντας γνώση ότι χρησικτησία στα δάση δεν υφίσταται, αλλά απαιτείται τίτλος ιδιοκτησίας, αναζήτησαν τον τίτλο στην αρμόδια αρχή της Δημοκρατίας της Τουρκίας και συγκεκριμένα στη Γενική Διεύθυνση Κτηματολογίου και Υποθηκοφυλακείων. Ωστόσο η τούρκικη υπηρεσία δεν βρήκε καμία εγγραφή στον τίτλο «υπ’ αριθμόν 48 μηνός Ιανουαρίου 1317/1902».

Συνεπώς ό τίτλος που οι συνιδιοκτήτες δήλωσαν στα δικαστήρια ότι παρά τις αναζητήσεις τους «χάθηκε», λόγος για τον οποίο δεν προσκομίστηκε, δεν υπάρχει. Ετσι λογικά αυτό που θα έπρεπε να παραμένει σε ισχύ είναι ότι το δάσος έχει περιέλθει στο Ελληνικό Δημόσιο από το 1913. Οι ”απόγονοι” Με την «προίκα» των 1.993 συν 187 στρεμμάτων δάσους υπέβαλαν μελέτη για τη δημιουργία χώρου δασικής αναψυχής στις 23/12/2020, συνολικής δαπάνης 140.120 ευρώ, με δημιουργία πάρκου με ξύλινες περιφράξεις, 195 θέσεις πάρκινγκ, αθλητικές δραστηριότητες, εγκαταστάσεις για πικ νικ και παραχώρηση πρόσβασης στις παραλίες.

Η μελέτη εγκρίνεται και υπογράφεται σχετική απόφαση από τον συντονιστή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Ηπείρου-Δυτικής Μακεδονίας, Βασίλειο Μιχελάκη, τη Διεύθυνση Δασών Πρέβεζας και τη Διεύθυνση Περιβάλλοντος και Χωρικού σχεδιασμού της Π.Ε. Πρέβεζας, χωρίς καμία περιβαλλοντική μελέτη. Ο φορέας διαχείρησης Καλαμά Αχέροντα διαφωνεί.

Απο το Φθινόπωρο το θέμα εφτασε στο Π.Σ Ηπείρου απο τον Γ. Ζάψα, και στην βουλή σε μορφή επερώτησης απο τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΜΕΡΑ25. Μέχρι σήμερα οι αρμόδιοι υπουργοί σιωπούν η δηλώνουν αναρμόδιοι για το θέμα. Η δασική υπηρεσία Πρέβεζας δεν προτάθηκε ακόμη για βραβείο καλύτερης μνήμης, ο Μιχελάκης όποια κυβέρνηση και να βγεί παραμένει αναντικατάστατος. Η επιτροπή αγώνα Φαναρίου φαίνεται να αντέχει ακόμη και το παλεύει.

The post Το δάσος της Βαλανιδοράχης και οι ιδιαιτερότητες της Ελληνικής πραγματικότητας | Γράφει ο Ηλ. Φωτίου appeared first on Paramythia-online.gr.