Το 1943 η Θεσπρωτία ζεί την κορύφωση του δράματος που άρχισε την άνοιξη του 1941, με την επικράτηση του άξονα και την τριπλή κατοχή των Γερμανών, των Ιταλών και των μουσουλμάνων Τσάμηδων. Μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας το Σεπτέμβριο του 1943 οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες συνέχισαν τα εγκλήματα στο πλευρό των γερμανών και με επικεφαλής τους αιμοσταγείς Νουρή και Μαζάρ Ντίνο από την Παραμυθιά πρωτοστάτησαν σε σφαγές, βιασμούς, και καταστροφές.

Η 24η Σεπτεμβρίου 1943 ήταν για τη Παραμυθιά μια σημαδιακή ημέρα. Έγινε συμπλοκή γερμανικής περιπόλου στη σκάλα Παραμυθιάς με τμήμα ελλήνων ανταρτών. Δέκα οι νεκροί γερμανοί. Σε αντίποινα την επόμενη καταστράφηκε ο οικισμός Άγιος Νικόλαος και στις 27 Σεπτεμβρίου πυρπολήθηκαν τα χωριά Σέλλιανη, Ελευθεροχώρι. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος και 150 Μουσουλμάνοι Τσάμηδες.

Από τη νύχτα στις 27 Σεπτεμβρίου μεικτά αποσπάσματα γερμανών και μουσουλμάνων Τσάμηδων, παραβιάζουν επιλεκτικά πόρτες χριστιανικών σπιτιών. Τους συνόδευε ο Μαζάρ Ντίνο με ανά χείρα τις λίστες που ο ίδιος συνέταξε. Οι λογαριασμοί είχαν γίνει στη «Κομμαντατούρα». Ένας γερμανός νεκρός-10 έλληνες στο βωμό της θυσίας

Οι συλληφθέντες οδηγούνται στα υπόγεια του δημοτικού Σχολείου Παραμυθιάς. Ακολούθησαν τραγικές ώρες. Οι αγέρωχοι αυτοί άνδρες πήραν την απόφαση να πεθάνουν, αλλά να πεθάνουν σαν έλληνες. Αλύγιστοι. Περιφρόνησαν τους γερμανούς. Ακόμη και το φαγητό που τους πήγαιναν οι συγγενείς τους δεν το δέχθηκαν από χέρια γερμανών.

Χαράματα στις 29 Σεπτεμβρίου άρχισε η πορεία για τον τόπο της θυσίας, ένα χωράφι έξω από τη Παραμυθιά. Μπροστά τους πήγαινε ένα θωρακισμένο-τανκ, για να καλύπτει τις φωνές της τραγικής πορείας. Πίσω τους ακολουθούσαν άλλοι 23 φυλακισμένοι . Οι γερμανοί θα τους χρειάζονταν για μετά την εκτέλεση. Γύρω τους οπλισμένοι γερμανοί στρατιώτες και μουσουλμάνοι τσάμηδες επέβλεπαν κάθε κίνηση.

Ακολούθησαν στιγμές απερίγραπτης απανθρωπιάς. Ο γερμανός αξιωματικός αρνιόταν στον πατέρα να αφήσουν το παιδί του ελεύθερο και να εκτελέσουν τον ίδιο, και στο παιδί αρνιόταν να αφήσουν τον πατέρα του, για να φροντίσει την οικογένεια. Όταν είδαν ότι δεν υπάρχει καμιά ελπίδα, φούντωσε η ψυχή τους και όλοι μαζί φώναξαν με στεντόρεια φωνή. «Μη φοβάστε … Θάρρος. Το αίμα μας θα ποτίσει το δένδρο της λευτεριάς. Ζήτω η Ελλάδα!».

Οι φονιάδες γερμανοί είχαν μια φοβερή επινόηση για να μεγαλώνουν την αγωνία των μελλοθανάτων. Έκαναν την εκτέλεση σπρώχνοντας κατά δεκάδες τους μελλοθανάτους προς το σκάμμα, στον ανοιγμένο τάφο απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα. Και όταν τελείωναν οι πυροβολισμοί για κάθε δεκάδα, ένας μουσουλμάνος τσάμης και ένας γερμανός πατούσαν πάνω στα πτώματα και αποτέλειωναν τυχόν επιζώντες. Η τραγική αυτή περιγραφή είναι αυθεντική, τη δίνουν αυτόπτες μάρτυρες.

Έκτοτε και μέχρι σήμερα η λαϊκή μούσα θρηνεί τους 49 πατριώτες με το τραγούδι-μοιρολόι : «Παραμυθιά, Παραμυθιά γιατί φορείς τα μαύρα……..κλαίνε μανάδες και παιδιά γυναίκες και αδελφάδες». Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου το μοιρολόι της μητέρας μου, που για χρόνια θρηνούσε τον αδελφό της Κωνσταντίνο Τζώη, βιβλιοπώλη στη Παραμυθιά που εκτελέστηκε μαζί με τους 49. Ήταν το δεύτερο πλήγμα στην οικογένεια μου μετά την καταστροφή της οικίας μας από τους γερμανοτσάμηδες στις 27 Σεπ 1943 και την αναζήτηση στέγης από τη 9/μελή μας οικογένεια χωρίς προστάτη – που είχε προσχωρήσει στην αντίσταση στα βουνά – σε συγγενικά σπίτια. Αυτά τα βιώματα σ’ ακολουθούν σ’ ολόκληρη τη ζωή.

Οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί των παραπάνω στυγερών εγκλημάτων έπρεπε να δικαστούν από το διεθνές δικαστήριο της Νυρεμβέργης, για παραβάσεις «Προσθήκης στη σύμβαση της Χάγης του 1907 για τον εθιμικό και διεθνή νόμο στο πόλεμο», που κωδικοποιούσε κανόνες διεθνούς εθιμικού δικαίου. Η Γερμανία είχε προσυπογράψει τη προσθήκη αυτή. Σε κάθε περίπτωση , όπως αναγνωρίσθηκε και από το διεθνές Δικαστήριο της Νυρεμβέργης το 1946, η σύμβαση της Χάγης είναι γενικά αποδεκτή σαν Εθιμικός Διεθνής Νόμος, που απαγορεύει το βομβαρδισμό πόλεων ή χωρίων ή τον τραυματισμό και πολύ περισσότερο την θανάτωση ανυπεράσπιστων κατοίκων.

Η εισαγγελία του Κέμπτεν έκανε ανακρίσεις. Φάνηκε ότι «εμπνευστής» της σφαγής, ήταν ο διοικητής της Παραμυθιάς Μπρέκερ. Ο οποίος όμως δεν αναζητήθηκε ποτέ! Ο δε στρατηγός Λαντς αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή. Και είχε το θράσος να σχολιάσει ότι «η αναλογία νεκρών Γερμανών και εκτελεσθέντων δεν έφτανε το 1 προς 10, ήταν 1 προς 9,8, μέσα στα όρια του ισχύοντος διεθνούς δικαίου» σύμφωνα πάντα με τα αρρωστημένα μυαλά του. Ο εθιμικός και διεθνής νόμος για το πόλεμο απαγορεύει, όπως προαναφέρθηκε κάθε κακοποίηση στον άμαχο πληθυσμό, και η συλλογική ευθύνη είναι εφεύρεση των ναζί κάθε φορά που ήθελαν να καλύψουν τα εγκλήματα τους.

Παρά ταύτα απόδοση ευθυνών δεν έγινε. Και όταν οι ιστορικοί κύκλοι δεν κλείνουν με απόδοση ευθυνών, τότε η ιστορία μας κυνηγά, και οι πληγές μόνο επιφανειακά επουλώνονται.-

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι Υποστράτηγος ε.α., αρθρογράφος, συγγραφέας

The post 82 χρόνια από την εκτέλεση των 49 προκρίτων Παραμυθιάς | Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης* appeared first on Paramythia-online.gr.

Από την άνοιξη του 1944 η κατάσταση στη περιοχή της Θεσπρωτίας μεταβάλλεται, από την ανάγκη να εξασφαλιστεί ελεύθερος διάδρομος μεταξύ θαλάσσης και ορεινών συγκροτημάτων Σουλίου για την απόβαση συμμαχικών αποσπασμάτων και υλικού στις ακτές. Η παρουσία των ενόπλων Μουσουλμάνων της Θεσπρωτίας, που ενισχύουν τις Γερμανικές δυνάμεις με 2500 καλώς εξοπλισμένους και εκπαιδευμένους άνδρες, θεωρήθηκε σαν σοβαρό πρόσκομμα για τη συνέχιση των επιχειρήσεων. Ολόκληρη η παραλιακή ζώνη, από των εκβολών του Αχέροντα μέχρι των ελληνοαλβανικών συνόρων, επιτηρείτο και εφυλάσσετο από τις ομάδες αυτές.

Για την εξασφάλιση της παραλιακής ζώνης κρίθηκε αναγκαία η κατάληψη των κέντρων αντιστάσεων που θα εξασφάλιζαν τους χώρους αποβάσεως ( εκβολές Αχέροντα ), όπως η Παραμυθιά, η Πάργα και η στενωπός Ποντάρι. Η κατάληψη της Πάργας πραγματοποιήθηκε την 3η Απριλίου , αλλά την 4η Απριλίου ανακαταλήφθηκε από 1500 ενόπλους Μουσουλμάνους και 300 Γερμανούς.

Την επιχείρηση αυτή διαδέχονται πολλές άλλες μεταξύ ενόπλων Μουσουλμάνων της περιοχής και των Ε.Ο.Ε.Α. Την 27η Ιουνίου καταλαμβάνεται η Παραμυθιά και τα Βορείως αυτής υψώματα των Αγίων Θεοδώρων από το ΙΙ/16 Τάγμα Ανταρτών, με διοικητή τον Λοχαγό Κ. Ζιώγα. Την 28η Ιουνίου εισέρχεται στην Παραμυθιά ο Διοικητής του 16 Συντάγματος Ταγματάρχης Κρανιάς Αριστείδης και την πρωία της 30ης Ιουνίου ο Διοικητής της Χης Μεραρχίας Συνταγματάρχης Β. Καμάρας.

Την 29η Ιουνίου ανακαταλήφθηκε η Πάργα. Τόσο στην Παραμυθιά όσο και στην Πάργα ελήφθησαν μέτρα τιμωρίας των Μουσουλμάνων, που είχαν διαπράξει φόνους και εμπρησμούς- 43 καταδικάστηκαν από το στρατοδικείο σε θάνατο και εκτελέστηκαν-και προστασίας των γυναικοπαίδων από την οργή του ελληνικού πληθυσμού-600 περίπου γυναικόπαιδα βρήκαν προστασία, διατροφή και περίθαλψη σε χώρο συγκέντρωσης στην Παραμυθιά.  Οι δυνάμεις των ενόπλων Μουσουλμάνων, εκτελώντας διαταγές της Γερμανικής Διοίκησης, εγκατέστησαν γραμμή μάχης σε υψώματα Δυτικά και Βορειοδυτικά της Παραμυθιάς και Βορείως της Πάργας, επιδιδόμενοι σε επιδρομές, ληστείες και φόνους εντός της καταληφθείσης υπό των Ε.Ο.Ε.Α. περιοχής. Προς τούτους απεστάλη προκήρυξη που τους εκάλει να παύσουν να συνεργάζονται με τους Γερμανούς και να καταθέσουν τα όπλα, αλλά αυτοί καμία απάντηση δεν έδωκαν.

Πληροφορίες έφεραν τους συνεργαζόμενους με τους Γερμανούς ενόπλους Μουσουλμάνους να ετοιμάζουν επίθεση για την ανακατάληψη της Παραμυθιάς. Για την εξασφάλιση της Πόλης το ΙΙ Τάγμα του 16ου Συντάγματος προωθήθηκε από την 27η Ιουνίου στο Στενό Αγίων Θεοδώρων Σέλιανης, τοποθεσία απέχουσα περί τα 4 χιλιόμετρα από την Παραμυθιά, για να απαγορεύσει την αμαξιτή οδό Μενίνα – Παραμυθιά. Το Τάγμα έλαβε διάταξη με τον 5ο Λόχο υπό τον Εύελπι Χριστόπουλο Χρίστο στα δεξιά, τον 6ο Λόχο υπό τον υπολοχαγό Γριβάκο Πέτρο στα αριστερά ( τοποθεσία ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΩΜΑΤΑ ), και τον 2ο Λόχο Μηχανημάτων υπό τον τότε Εύελπι Παναγιωτακόπουλο Γεώργιο στην Παραμυθιά.

Όλοι οι αντάρτες του Τάγματος κατήγοντο από την περιοχή, και έπνεαν μένεα κατά των Μουσουλμάνων, που θεωρούσαν σφαγείς του ελληνισμού της Θεσπρωτίας. Οι άνδρες του 5ου Λόχου προήρχοντο κυρίως από τα χωριά Προδρόμι, Βέλιανη και Καρυώτι, και οι πλείστοι ήταν παλαίμαχοι αντάρτες του εκ Προδρομίου οπλαρχηγού ( Υπολοχαγού των Ε.Ο.Ε.Α. ) Γεωργίου Κωνσταντίνου (Κώτσιο-Νικόλα ), γενναίου και ατρόμητου πολεμιστή. Ο 6ος Λόχος περιελάμβανε αντάρτες από τα χωριά Ζερβοχώρι ( οπλαρχηγός Κωνσταντίνου ), Αγορά-Χόικα  οπλαρχηγός Λιόλιος ), περιοχή Φαναρίου (οπλαρχηγός Ντούσκος ), Προδρόμι ( οπλαρχηγός Τσίτσος Χρήστος ).

Η επίθεση των ενόπλων Μουσουλμάνων εκδηλώθηκε την 0530 ώρα της 30ης Ιουνίου επί της κατευθύνσεως από Μενίνα προς Αγίους Θεοδώρους. Προηγούντο δύο Γερμανικά αυτοκίνητα έλκοντα ένα Πυροβόλο των 47 και ένα βλητοφόρο πλήρες βλημάτων. Δέκα περίπου αυτοκίνητα πλήρη Γερμανών ( δύναμη 250 περίπου άνδρες ) και 100 περίπου Μουσουλμάνοι , πολλοί έφιπποι, εντοπίστηκαν να αναμένουν στη θέση « Κεφαλόβρυσο », εκεί ακριβώς όπου ο πλάτανος  και η πηγή.

Οι αντάρτες άρχισαν τα πυρά εναντίον του εχθρού από την απόσταση των 300 μέτρων, και οι επί των οχημάτων Γερμανοί κατήλθαν αυτών και άρχισε η μάχη. Οι θέσεις των ανδρών του 6ου Λόχου ήσαν πολύ επισφαλείς, διότι η τοποθεσία ήταν πεδινή και εκτεθειμένη στα πυρά του εχθρού. Παρά ταύτα οι αντάρτες επέδειξαν ευψυχία και εκράτουν τις θέσεις τους. Ενώ οι θέσεις του 5ου Λόχου ήταν πλεονεκτικότερες κατά το δεξιό τους μόνο, όπου και τα βραχώδη προπετάσματα που κάλυπταν τους αντάρτες.

Πλέον της ημίσειας ώρας οι Γερμανοί και Μουσουλμάνοι καθηλώνονται εντός των χανδάκων από τα δραστικά πυρά των ανταρτών, παρά την υπεροχή των πυρών τους, που ενισχύονταν και από πυρά βαρέων όλμων. Βαρύ πολυβόλο του 5ου Λόχου, που είχε ταχθεί στα δεξιά του και εντός σχισμής βράχου, θέριζε ολόκληρη την μεταξύ του έλους και των αντερεισμάτων του υψώματος Ζουμπάνι έκταση στην οποία διεξήγετο η μάχη, και καθιστούσε την προχώρηση του εχθρού αδύνατη. Το πολυβόλο τούτο, λάφυρο των Προδρομιτών ανταρτών από προηγούμενους αγώνες τους με τους Γερμανοιταλούς, χειρίζετο ο αντάρτης Χρίστος Τσίτσος. Προήχθη σε επιλοχία για τον ηρωισμό του κατά τη μάχη αυτή.

Οι Γερμανοί έταξαν τότε εις αγρόν του Νεοχωρίου  Πυροβολαρχία από τέσσερα πυροβόλα και άρχισαν δραστικά πυρά. Επεσήμαναν το πολυβόλο και έβαλαν συνεχώς κατ’ αυτού.

Τα πυρά των ανταρτών ήλθαν να ενισχύσουν δύο όλμοι Ιταλικής προελεύσεως από τον Λόχο μηχανημάτων του Τάγματος, εκ των οποίων μόνο ο ένας κατέστη δυνατό να μεταφερθεί δια των χειρών σε κατάλληλο θέση, στα δεξιά του 5ου Λόχου, ώστε να προσβληθεί η εχθρική πυροβολαρχία. Την στιγμή όμως εκείνη ο διοικητής του Τάγματος εντόπισε από το παρατηρητήριο του φάλαγγα δέκα περίπου Γερμανικών αυτοκινήτων να κινούνται από τη Μενίνα προς Αγίους Θεοδώρους, προς ενίσχυση της μάχης. Τα αυτοκίνητα στάθμευσαν στο πλάτανο στο Κεφαλόβρυσο ( πλάτανος του αράπη ), και οι Γερμανοί άρχισαν να καταλαμβάνουν θέσεις μάχης. Ο διοικητής του Λόχου μηχανημάτων διετάχθη να μεταφέρει τα πυρά του όλμου στον πλάτανο, πράγμα που έγινε με απόλυτη ευστοχία. Μετά από λίγο οι Γερμανοί υποχωρούν ατάκτως και δρομέως επί της αμαξιτής προς Μενίνα.

Ευθύς αμέσως οι 5ος και 6ος Λόχοι εκδηλώνουν επίθεση κατά των υποχωρούντων Γερμανών. Σκηνές άφθαστου ηρωισμού των ανταρτών λαμβάνουν χώρα. Ο 5ος Λόχος συλλαμβάνει αιχμαλώτους και άγεται πολύ πέραν του Κεφαλοβρύσου. Ο 6ος Λόχος προελαύνει παράλληλα του λιμνώδους έλους και επιτίθεται κατά των παρά την Σκουπίτσα Γερμανών, που τρέπονται σε φυγή. Η μάχη των Αγίων Θεοδώρων ήταν η πρώτη μάχη εκ παρατάξεως σε πεδινή περιοχή που έδωκαν οι ανταρτικές ομάδες. Ο άφθαστος ηρωισμός των εμπειροπολέμων ανδρών του ΙΙ/16 Τάγματος έγραψε σελίδες δόξας και ηρωισμού που έλαμψαν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Τεράστια η σημασία της , γιατί απέτρεψε τη ανακατάληψη της Παραμυθιάς και ολοκλήρου της περιοχής από τους Γερμανούς και τους συνεργαζόμενους μ’ αυτούς ένοπλους Μουσουλμάνους.

Το Τάγμα είχε ένα νεκρό, τον αντάρτη του 5ου Λόχου Κοντό Σωτήριο, και 5 τραυματίες, τους αντάρτες Σιώχο Παναγιώτη, Παπαδόπουλο Νικόλαο, Δημητρίου Φώτιο, Τάχια Βασίλειο και Σακαντέμη Ιωάννη. Στο Κεφαλόβρυσο, κάτωθεν του πλατάνου, ανευρέθηκαν μετά την λήξη της μάχης 30 Γερμανοί νεκροί. Άλλοι 6 νεκροί Γερμανοί περισυνελέγησαν εκ του λοιπού πεδίου της μάχης. Οι Γερμανοί είχαν και 42 τραυματίες.

Επί του πεδίου της μάχης περισυνελέγησαν υπό των ανταρτών σαν λάφυρα 2 αυτοκίνητα, 1 αντιαρματικό πυροβόλο, 1 βλητοφόρο, 2 ασύρματοι, 5 οπλοπολυβόλα, 10 κτήνη, 35 τυφέκια μάουζερ.

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι στρατηγός ε.α., μέλος και τ. πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας.

Βοηθήματα
– « Αρχεία Εθνικής Αντίστασης », Εκδόσεις ΓΕΣ 1998, με την επιμέλεια επιτροπής ανωτάτων αξιωματικών υπό την προεδρία του υποστρατήγου Γ. Γκορέζη.
– « Εθνική Αντίσταση 1941-45 », Υποστρατήγου Γ. Γκορέζη, 1999, Εκδόσεις Δωδώνη.
– « Πολεμική Έκθεση Δράσης ΙΙ/16 Τάγματος Ανταρτών », Αντισυνταγματάρχης Κ. Ζιώγας, τότε Διοικητής Τάγματος.
– « Πολεμική Έκθεση Δράσης Γενικού Αρχηγείου ΕΟΕΑ », Π. Νικολόπουλος, Διευθυντής Γραφείου Επιχειρήσεων

The post Σαν σήμερα 30.06.1944 | Η μάχη των Αγίων Θεοδώρων (Σέλλιανης) appeared first on Paramythia-online.gr.

Στη διάρκεια της κατοχής ο λαός της Θεσπρωτίας αντέδρασε δυναμικά κατά του κατακτητή και των Μουσουλμάνων Τσάμηδων. Από την Πάργα μέχρι τα Γιάννενα, και από το Καλαμά μέχρι τη Πρέβεζα σκληροτράχηλοι πολεμιστές, όπως ο Νίκου, ο Γεωργίου, ο Μπαλούμης, ο Τσίτσος, έστησαν τα λημέρια τους και έγιναν ο τιμωρός κάθε προδότη, δολοφόνου, ή εκβιαστή. Θρυλικές έμειναν οι μάχες των ομάδων Νίκου και Μπαλούμη στα υψώματα Σπαθαράτι με Ιταλούς και Μουσουλμάνους Τσάμηδες, στις οποίες οι τελευταίοι κατατροπώθηκαν. Σφοδρές ήταν και λοιπές συγκρούσεις, όπως στις 24 Μαρ 1943 η Μάχη στο Μαντζάρι, στις 21 Μαι 1943 οι μάχες Σκάλας Παραμυθιάς και Σταυρού Σουλίου, τον Αύγουστο1943 οι μάχες του Φαναρίου.

Η κατάσταση από την άνοιξη του 1944 ήταν ανάγκη να μεταβληθεί, προκειμένου να αρχίσουν οι επιχειρήσεις απελευθέρωσης της Θεσπρωτίας. Σοβαρό εμπόδιο για τις επιχειρήσεις εθεωρούντο οι ένοπλοι Μουσουλμάνοι , περί τους 2000 καλώς εξοπλισμένους και οργανωμένους από τους Γερμανούς άνδρες, από τους οποίους και εδιοικούντο. Όλη η παραλιακή ζώνη από τις εκβολές του Αχέροντα μέχρι τα ελληνοαλβανικά σύνορα επετηρείτο και εφυλάσσετο απ΄ αυτούς.

Στη περιοχή επεμβαίνουν οι Εθνικές Ομάδες Ελλήνων Ανταρτών ( Ε.Ο.Ε.Α. ) του Εθνικού Δημοκρατικού Ελληνικού Συνδέσμου ( ΕΔΕΣ). Την 27η Ιουνίου 1944 καταλαμβάνουν την Παραμυθιά και τα Βορείως αυτής υψώματα Αγίων Θεοδώρων, μετά από σκληρή μάχη με γερμανική φρουρά ενισχυμένη με μουσουλμάνους. Την 29η Ιουνίου ανακαταλαμβάνουν και την Πάργα. Μεταξύ των συλληφθέντων αιχμαλώτων πολλοί είχαν διαπράξει φόνους, εμπρησμούς και ληστείες σε βάρος των Ελλήνων, και ήταν νωπή η μνήμη της εκτέλεσης των 49 προκρίτων της Παραμυθιάς από τους γερμανοτσάμηδες. Παραπέμπονται σε τακτικό στρατοδικείο, και οι καταδικασθέντες σε θάνατο, σύνολο 43, εκτελούνται. Πολλοί απηλλάγησαν. Επειδή η οργή του λαού ήταν μεγάλη, την 27/6 πολλά από τα γυναικόπαιδα τους συγκεντρώθηκαν για προστασία στη Παραμυθιά, 600 περίπου, όπου βρήκαν προστασία, διατροφή και περίθαλψη.

Οι δυνάμεις των Μουσουλμάνων εγκατέστησαν γραμμή μάχης στα υψώματα Δυτικά , Νοτιοδυτικά της Παραμυθιάς και Βορείως της Πάργας, και, συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς, συνεχίζουν τις επιδρομές, ληστείες και φόνους. Την 30η Ιουνίου Γερμανικές Μηχανοκίνητες δυνάμεις από Ιωάννινα προσβάλλουν τη Παραμυθιά από Βορρά, και ισχυρές δυνάμεις Μουσουλμάνων προσβάλλουν τη Παραμυθιά από Δυσμάς. Ακολούθησε σκληρή μάχη με τις δυνάμεις των Ε.Ο.Ε.Α., που απέκρουσαν με επιτυχία την επίθεση ( Μάχη των Αγίων Θεοδώρων, που αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο δόξας των ελλήνων ανταρτών).

Μετά την ήττα τους οι Γερμανοί αναδιοργανώνουν τους Μουσουλμάνους με σύγχρονο οπλισμό και εφόδια. Συγκροτούν αμιγείς Μουσουλμανικές μονάδες διοικούμενες από Γερμανούς αξιωματικούς και υπαξιωματικούς. Παράλληλα οι Μουσουλμάνοι εντείνουν τη τρομοκράτηση του Ελληνικού πληθυσμού με εκτελέσεις μεμονωμένων πολιτών με ενέδρες και με σφαγές και φυλακίσεις. Η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή. Η διατήρηση ελεύθερης της ακτής της Ηπείρου και του προγεφυρώματος ήταν επισφαλή, δεδομένης της ενίσχυσης του εχθρού με 2000 έως 5000 ικανούς πολεμιστές, τους Μουσουλμάνους της περιοχής. Δύο λύσεις υπήρχαν. Ή να πεισθούν οι Μουσουλμάνοι να αφοσιωθούν στα ειρηνικά τους έργα, ή να επιχειρηθεί πλήρης εκκαθάριση της περιοχής από τις ληστρικές αυτές ομάδες. Για λόγους ανθρωπιστικούς και πολιτικής σκοπιμότητας προτιμήθηκε το πρώτο.

Την 3η Ιουλίου απεστάλη προκήρυξη των Ε.Ο.Ε.Α. προς όλους τους Μουσουλμάνους της Θεσπρωτίας να καταθέσουν τα όπλα, χωρίς άμεσο αποτέλεσμα. Αργότερα, την 11η Ιουλίου, υπογράφεται στο Νικολίτσι συμφωνητικό μεταξύ των Ε.Ο.Ε.Α. και των Μουσουλμάνων για κατάπαυση των εχθροπραξιών. Την 21η Ιουλίου με επιστολή τους οι Μουσουλμάνοι ζητούν συνάντηση για την 24ηΙουλίου και ώρα 1700. Στην ορισθείσα θέση ( Μονή Παγανιοί ) προσήλθε αντιπροσωπία των Ε.Ο.Ε.Α., στην οποία συμμετέσχον και οι Αμερικανός λοχαγός Άντερσον, Βρετανός υπολοχαγός Ντειβ, βρετανός υπαξιωματικός Ντόν. Από την πλευρά τους προσήλθαν τρείς μόνο Μουσουλμάνοι από τη Παραμυθιά, και την 18η ώρα σύνδεσμοι τινές, αλλά χωρίς καμία εξουσιοδότηση. Προσκλήθηκαν και πάλι οι κεφαλές για συνάντηση στη Παραμυθιά, αλλά και πάλι ούτε προσήλθαν ούτε απάντηση στην έγγραφη πρόσκληση έδωκαν. Στη σχετική πρόσκληση του Μητροπολίτη Παραμυθιάς η απάντηση ήταν παρελκυστική.

Καταδεικνύεται έτσι ότι οι Μουσουλμάνοι της Θεσπρωτίας είχαν μοναδικό σκοπό τη παρέλκυση του ζητήματος μέχρι τη πλήρη οργάνωση τους από τους Γερμανούς. Μετά από αυτό το Γενικό Αρχηγείο των Ε.Ο.Ε.Α. αποφάσισε, με τη συγκατάθεση και της συμμαχικής αποστολής, τη πλήρη εκκαθάριση της περιοχής Νοτίως του Καλαμά. Η επιχείρηση διαρκεί από 4 μέχρι 11 Αυγούστου, και την παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς οι αξιωματικοί της συμμαχικής αποστολής. Οι Μουσουλμάνοι πέτυχαν να αποσύρουν όλο τον άμαχο πληθυσμό, συνεπτύχθησαν Βορείως Καλαμά, και επιδόθηκαν σε νέες σφαγές και λεηλασίες του ελληνικού πληθυσμού. Κατέστρεψαν δε ολοσχερώς τα χωρία Καστρί, Παραπόταμο, Μαυρούδι, Άγιο Βλάσιο.

Ο εκπρόσωπος του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού Ηπείρου Λαμπέρ, σε συνεννόηση με το Μουφτή Ιωαννίνων, ανέλαβε να πείσει τους Μουσουλμάνους να καταθέσουν τα όπλα, και μετέβη για το σκοπό αυτό στις Φιλιάτες και την Κονίσπολη, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την 17η Αυγούστου έγινε η μάχη της Μενίνας, όπου ολόκληρη η Γερμανική φρουρά και μεγάλος αριθμός Μουσουλμάνων εξοντώθηκαν. Μεταξύ των συλληφθέντων 180 αιχμαλώτων περιλαμβάνονται και 43 Μουσουλμάνοι της Θεσπρωτίας, εντεταγμένοι στο Γερμανικό στρατό. Η απελευθέρωση του Βορείως του Καλαμά ΒΔ τμήματος της Ηπείρου πραγματοποιήθηκε το 2ο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου, μετά από συνεχείς μάχες με τους Γερμανούς και τους Μουσουλμάνους της Θεσπρωτίας ( 3η μάχη Μενίνας, μάχες Ηγουμενίτσας, Παραποτάμου, Φιλιατών ). Κατά την απελευθέρωση των Φιλιατών συνελήφθησαν και περί τους 120 Μουσουλμάνοι Θεσπρωτοί, που βαρύνονταν για πλείστα εγκλήματα κατά του Ελληνικού πληθυσμού. Περί τους 55 καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν. Το μήνα Νοέμβριο το Γεν. Αρχηγείο των Ε.Ο.Ε.Α. προώθησε προς Αλβανία τα συντηρούμενα με μέριμνα του στη Πάργα, Παραμυθιά και Φιλιάτες γυναικόπαιδα, που ανήρχοντο σε χίλια ( 1000 ) περίπου.

Πρόσφατα οι απόγονοι των τσάμηδων που μένουν στην Αλβανία, αλλά και αυτοί που τους χαϊδεύουν, ανακηρύσσουν την 27η Ιουνίου, ημέρα απελευθέρωσης της Παραμυθιάς, σαν ημέρα δήθεν γενοκτονίας , προσφεύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, και προβαίνουν κατ΄ έτος την 27ηΙουνίου σε θορυβώδεις συγκεντρώσεις στα σύνορα με τη Θεσπρωτία. Ενώ γνωρίζουν ότι με τον τρόπο αυτό κακοποιούν και παραχαράσσουν την ιστορία. Η ιστορία έχει καταγράψει ότι οι πρόγονοι τους ήταν εγκληματίες πολέμου, που διέφυγαν την παραπομπή τους στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης, όπου έπρεπε να δικασθούν, παρέα με τους ναζί συνεργάτες τους. Είναι βέβαιο και το ξέρουν ότι στο δικαστήριο που προσφεύγουν θα βρεθούν από κατήγοροι κατηγορούμενοι.

Αλλά φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης, που λέει και ο θυμόσοφος λαός μας.

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι στρατηγός ε.α., μέλος και τ. πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας.

Βοηθήματα
– « Πολεμική Έκθεση» Γενικού Αρχηγείου ΕΟΕΑ, Νικολόπουλου Π., Διευθυντή Επιχειρήσεων.
– « Αρχεία Εθνικής Αντίστασης», Εκδόσεις ΓΕΣ, 1998, με την επιμέλεια επιτροπής ανωτάτων αξιωματικών υπό την προεδρία του υποφαινομένου.
– « Εθνική Αντίσταση 1941-45», Υποστρατήγου Γεωργίου Γκορέζη, 1999, Εκδόσεις Δωδώνη.
*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι Υποστράτηγος ε.α., συγγραφέας. Διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας.

The post Σαν Σήμερα 27.06.1944 | Απελευθερώνεται η Παραμυθιά απο τον ΕΔΕΣ appeared first on Paramythia-online.gr.

Η συνειδητοποίηση των κινδύνων για το περιβάλλον αναπτύχθηκε βαθμιαία στη κοινή γνώμη, καθώς συσσωρεύονταν οι επιστημονικές αποδείξεις και γίνονταν αισθητές οι άμεσες συνέπειες της ρύπανσης και των άλλων μορφών υποβάθμισης του περιβάλλοντος. Στην αντιμετώπιση του προβλήματος αρχικά κέρδισε έδαφος η προσέγγιση των λεγόμενων «περιβαλλοντιστών», που προτείνει μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν πιο ευχάριστη τη ζωή των ήδη προνομιούχων, αδιαφορώντας για τα προβλήματα της κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας, αλλά με τον χρόνο συνειδητοποιήθηκαν τα ευρύτερα προβλήματα. Η περιβαλλοντική κρίση είναι σήμερα αναγνωρισμένη απ’ όλους.

Η αναγνώριση της ανάγκης για μια κρατική αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής κρίσης έγινε με τη σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Ανθρώπινο Περιβάλλον, που πραγματοποιήθηκε το 1972 στη Στοκχόλμη. Το 1987 η Παγκόσμια Επιτροπή Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος του ΟΗΕ δημοσίευσε έκθεση με τίτλο « το κοινό μας μέλλον », που εξέταζε τις προοπτικές εξέλιξης μεταξύ άλλων της ενέργειας, των τροφίμων, της βιομηχανίας, των διεθνών οικονομικών σχέσεων και των ανθρώπινων οικισμών. Η έκθεση αυτή εγκαινίαζε την εποχή της ελεγχόμενης ανάπτυξης, αλλά οι προτάσεις της έπεσαν στο κενό, αφού η υλοποίηση τους θα έθετε σε κίνδυνο το διεθνές οικονομικό σύστημα και τις πολιτικές δομές πάνω στις οποίες αυτό εστηρίζετο.

Είκοσι χρόνια μετά την σύνοδο του ΟΗΕ στη Στοκχόλμη στη νέα συνάντηση των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον το 1992 στο Ρίο Ιανέϊρο αντιπρόσωποι 178 χωρών και 117 αρχηγοί κρατών υπέγραψαν τη « διακήρυξη του Ρίο », που διατρανώνει το στόχο της ελεγχόμενης ανάπτυξης. Το κείμενο της διακήρυξης δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα ευχολόγιο. Ακολουθεί μετά δέκα χρόνια το φιάσκο της διάσκεψης του Γιοχάνεσμπουργκ, όπου το επιχειρηματικό λόμπι, που στη διάσκεψη του Ρίο αντιμετωπιζόταν με καχυποψία, συμμετείχε τώρα σαν ομάδα με τον τίτλο επιχειρηματική δράση για τη βιώσιμη ανάπτυξη

( sustainable development ), και έδωσε λαβή στο σλόγκαν , « από δω και πέρα οι φτωχιές χώρες θα φροντίζουν να είναι φιλικές όχι στο περιβάλλον, αλλά στους ξένους επενδυτές ».

Στη παγκόσμια σύνοδο του Παρισιού στις 12 Δεκ του 2015, αποφασίστηκαν ουσιαστικά μέτρα για την επιβράδυνση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής εντός των επόμενων δεκαετιών. Η μέθοδος όμως που υιοθετήθηκε είναι ότι κάθε κράτος ορίζει τους στόχους του για τη μείωση των εκπομπών αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ακολουθεί η τελική διακήρυξη της διάσκεψης της Μαδρίτης το 2020 με τη συμμετοχή 200 χωρών, όπου κανείς δεν είδε στα κείμενα που εγκρίθηκαν να αντανακλάται το αίτημα για ριζοσπαστικές και άμεσες ενέργειες. Σημειώνεται ότι η Συμφωνία του Παρισιού έθεσε τον στόχο να μην ανέβει η θερμοκρασία πάνω από 1,5 βαθμό Κελσίου. Μέχρι τώρα, ο πλανήτης κινείται σε μια αύξηση της τάξης των 3-4 βαθμών Κελσίου. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, δήλωσε «απογοητευμένος» από το αποτέλεσμα της διάσκεψης, και ο Tramp της Αμερικής εγκατέλειψε τη Συμφωνία του Παρισιού. Όμως ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Τζο Μπαϊντεν διαβεβαίωσε προεκλογικά και έκανε πράξη μετεκλογικά την επανεμπλοκή των ΗΠΑ στη συμφωνία.

Μέχρι σήμερα η υγεία του πλανήτη Γη συνεχίζει να επιδεινώνεται :

Η συνολική έκταση των ερήμων έχει αυξηθεί κατά 120 εκατομμύρια εκτάρια, το 50% όλων των πηγών, ποταμών και λιμνών έχουν ήδη μολυνθεί, περισσότεροι από 2 δις άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν από χολέρα, τύφο και δυσεντερίες, και πάνω από 3 δις άνθρωποι δεν έχουν κατάλληλα συστήματα απολύμανσης. Η ατμοσφαιρική ρύπανση και η όξινη βροχή καταστρέφουν το περιβάλλον, ενώ το στρώμα του όζοντος μειώνεται συνεχώς, και η αυξημένη συγκέντρωση των σωματιδίων του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, καθώς και άλλων αερίων που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου επιφέρει σημαντική άνοδο της μέσης παγκόσμιας θερμοκρασίας. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια επικείμενη αύξηση της θερμοκρασίας κατά 6-8 βαθμούς Κελσίου, που είναι σε θέση να επιφέρει μεγάλες αλλαγές στο κλίμα της Γης και τρομερές επιπτώσεις στο πολιτισμό της. Οι συνεχείς πυρκαϊές και οι καιρικές θεομηνίες βεβαιώνουν του λόγου το αληθές.

Όσον αφορά τα κόστη για τις περιβαλλοντικές πολιτικές ειδικά στη χώρα μας , έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος ανεβάζει το κόστος της ανθρωπογενούς κλιματικής μεταβολής , ως το τέλος του 21ου αιώνα -φυσικά εάν δεν γίνει καμία παρέμβαση- στο εξωφρενικό ποσό των 700 δισεκατομμυρίων ευρώ. Το κόστος, σε αυτή την νέα εποχή, θα είναι πολύ μικρότερο από την τραγωδία με τις εκατόμβες των θυμάτων που αντιμετωπίσαμε κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ως συνέπεια της έντασης της συχνότητας των ακραίων καιρικών φαινομένων.

Μπροστά σ’ αυτόν τον Αρμαγεδδώνα η ανθρωπότητα το 2021 συμφώνησε πάνω στο Σύμφωνο της Γλασκόβης για το κλίμα, που είναι καλύτερο από το τίποτα, και προβλέπει θετικά βήματα προς τα εμπρός. Το κείμενο αναγνωρίζει ότι ο στόχος του 1,5 βαθμών Κελσίου πρέπει πλέον να είναι ο κανόνας και ότι ο περιορισμός της υπερθέρμανσης του πλανήτη απαιτεί γρήγορες μειώσεις εκπομπών αυτή τη δεκαετία. Δεύτερον, το Σύμφωνο ζητά τη σταδιακή κατάργηση του άνθρακα και των επιδοτήσεων ορυκτών καυσίμων.

Προστίθενται επιπλέον δύο κύριες προκλήσεις: Η πρώτη είναι να πειστούν οι καθυστερημένοι να ενημερώσουν τα εθνικά τους σχέδια για το κλίμα, καθιστώντας τα πιο φιλόδοξα από προηγούμενες εκδόσεις, προκειμένου να μειωθεί το χάσμα των παγκόσμιων εκπομπών σε επίπεδο συμβατό με την τροχιά 1,5°C. Η δεύτερη πρόκληση έγκειται στη διασφάλιση της ευθυγράμμισης όλων των χρηματοοικονομικών ροών με τους στόχους της Συμφωνίας του Παρισιού.

Η Γλασκόβη προώθησε την παγκόσμια συζήτηση σε άλλους κρίσιμους τομείς, συμπεριλαμβανομένων των ειδικών τομεακών συμφωνιών για το μεθάνιο, την αποψίλωση των δασών και τις μεταφορές, οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν θετικές επιπτώσεις. Οι περισσότερες από αυτές τις συμφωνίες είναι εθελοντικές δεσμεύσεις, αλλά αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς η δήλωση ΗΠΑ-Κίνας για την ενίσχυση της δράσης για το κλίμα. Μαζί, οι δύο χώρες αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 40% των παγκόσμιων εκπομπών και αυτή η δήλωση στέλνει ένα σαφές μήνυμα στις παγκόσμιες αγορές να απομακρυνθούν από τις ρυπογόνες δραστηριότητες.

Το κείμενο της “Συμφωνίας της Γλασκώβης για το κλίμα” εγκρίθηκε έπειτα από δύο εβδομάδες επίπονων διαπραγματεύσεων. Ο πρόεδρος της διάσκεψης Αλόκ Σάρμα, σε μια απόδειξη της δυσκολίας να επιτευχθεί αυτή η συμφωνία, με σπασμένη από τη συγκίνηση φωνή και δάκρυα στα μάτια εξέφρασε “βαθιά λύπη” για τις αλλαγές που επήλθαν την τελευταία στιγμή στο θέμα των ορυκτών καυσίμων έπειτα από αίτημα της Κίνας και της Ινδίας.

Καμένες από την υπόσχεση που εξακολουθούν να μην τηρούν οι πλούσιες χώρες να φέρουν από το 2020 την κλιματική βοήθειά τους στον Νότο με 100 δισεκ. δολάρια τον χρόνο, οι φτωχές χώρες, που είναι οι λιγότερο υπεύθυνες για την υπερθέρμανση αλλά στην πρώτη γραμμή των επιπτώσεών της, απαιτούσαν μια ειδική χρηματοδότηση “απωλειών και ζημιών” τις οποίες υφίστανται ήδη. Όμως οι ανεπτυγμένες χώρες, στην πρώτη γραμμή των οποίων οι Ηνωμένες Πολιτείες που φοβούνται ενδεχόμενες δικαστικές συνέπειες, αντιτάχθηκαν σθεναρά. Και παρά τη θέλησή τους, οι φτωχές χώρες υποχώρησαν, δεχόμενες μια συνέχιση του διαλόγου προκειμένου να μην χαθεί η πρόοδος στη μάχη κατά της υπερθέρμανσης, τα αποτελέσματα της οποίας τις απειλούν ήδη άμεσα, και δηλώνοντας “εξαιρετικά απογοητευμένες”. “Είναι μια προσβολή προς τα εκατομμύρια των ανθρώπων οι ζωές των οποίων έχουν καταστραφεί από την κλιματική κρίση”, σχολίασε η Τερέζα Άντερσον από τη ΜΚΟ ActionAid International.-

Στην Ευρώπη προχωρά με γοργούς ρυθμούς η λεγόμενη Πράσινη Συμφωνία. Ένας ευρωπαϊκός νόμος για το κλίμα έχει καταστήσει τον πολιτικό στόχο της κλιματικής ουδετερότητας νομική υποχρέωση και έθεσε έναν νέο στόχο για αυτή τη δεκαετία: μείωση των εκπομπών στο 55% κάτω από τα επίπεδα του 1990 έως το 2030. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε μια δέσμη νέων νομοθετικών προτάσεων στο πλαίσιο «Fit for 55», που συνδυάζουν την ενίσχυση των υφιστάμενων πολιτικών για το κλίμα με νέες που έχουν σχεδιαστεί .

Η χώρα μας, αν και δεν συμβάλλει πολύ στην κλιματική κρίση, επηρεάζεται άμεσα από αυτήν. Η Μεσόγειος είναι ένα hotspot της κλιματικής αλλαγής και η κατάσταση θα γίνει πολύ χειρότερη τα επόμενα χρόνια, με έντονους καύσωνες και καταστροφικές πυρκαγιές του είδους που βλέπουμε τα καλοκαίρια. Είναι επομένως πολύ προς το συμφέρον της Ελλάδας να υποστηρίξει ισχυρά μέτρα και να συμμετάσχει στις διεθνείς και περιφερειακές πρωτοβουλίες. Πράγματι, η χώρα αναμένεται να ευθυγραμμίσει την αναπτυξιακή της διαδικασία με την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία.

Σε μια δύσκολη εποχή λόγω της ενεργειακής φτώχειας που μας έφερε ο πόλεμος στην Ουκρανία, το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε πρόσφατα το νόμο για το κλίμα. Χωρίς να υποτιμούμε τη πραγματικότητα ότι στη νέα εποχή που μπήκαμε η απολιγνιτοποίηση πρέπει να έχει διαφορετική προσέγγιση και να συνδεθεί με πραγματική διείσδυση των ΑΠΕ και με τη δυνατότητα αποθήκευσης της ενέργειάς τους. Χρειάζεται χρόνος, κα το κόστος θα είναι πάρα πολύ υψηλό. Δεν είναι μόνο ο πόλεμος αλλά και η πολιτική της Ευρώπης για την πράσινη μετάβαση που αύξησε την τιμή του φυσικού αερίου και πρέπει εμείς να έχουμε ανοιχτές τις επιλογές του λιγνίτη για να είμαστε ασφαλείς. Για να είναι αποτελεσματική η κλιματική μετάβαση προϋποθέτει να υπάρχει συμμετοχή της κοινωνίας. Χρειάζεται να δείξουμε τη φροντίδα της πολιτείας ώστε να μην την αντιληφθούν οι πολίτες ως ένα πρόσθετο κόστος στην καθημερινότητα τους

Ασφαλώς, οι στόχοι για το κλίμα θα πρέπει στη συνέχεια να μετατραπούν σε αποτελεσματικά μέσα πολιτικής, που θα αποφέρουν αποτελέσματα, και αυτό θα απαιτήσει όχι μόνο νέες συνεργασίες μεταξύ εθνικών και τοπικών αρχών, αλλά και ισχυρή συμμετοχή των ενδιαφερομένων και των πολιτών. Και οι δύο πρέπει να συμμετέχουν καλύτερα στη διαδικασία, μέσω ανοιχτού και εποικοδομητικού διαλόγου, που θα επιτρέψει τον από κοινού σχεδιασμό βιώσιμων λύσεων και την οικοδόμηση πιο ανθεκτικών κοινωνιών. Το κόστος της αδράνειας είναι πολύ μεγαλύτερο από το κόστος της πρόληψης.

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι Υποστράτηγος ε.α., αρθρογράφος, συγγραφέας

The post Bιώσιμες λύσεις τώρα και οικοδόμηση ανθεκτικών κοινωνιών για την περιβαλλοντική – οικολογική κρίση | Γράφει ο Γιώργος Γκορέζης appeared first on Paramythia-online.gr.

Την ίδια χρονιά που ο Ρήγας ανέπτυσσε τη θαυμαστή οργανωτική δράση του στη Βιέννη, στη Βενετία παρακολουθούνταν άγρυπνα από την Αυστριακή αστυνομία οι Επτανήσιοι και Ηπειρώτες λόγιοι που σπούδαζαν εκεί, όπως ο Βηλαράς, ο Κρασάς, ο Θεοτόκης, ο Μεσαλάς, ο Μακρής, ο Βενδότης και άλλοι πνευματικοί άνθρωποι. Ο εταιρισμός, η ίδρυση δηλαδή μυστικών οργανώσεων των ελλήνων με στόχο την εθνική απελευθέρωση, φουντώνειι στις ελληνικές παροικίες, με κύριο εκπρόσωπο το Ρήγα και την ομάδα του. Η παράνομη δράση του Ρήγα αρχίζει στη Βλαχιά ( 1790-1796 ) για να μεταφερθεί στην επόμενη διετία ( 1796-1798 ) στη καρδιά της Αυστροουγγαρίας, τη Βιέννη

‘/Σ΄ αυτή ακριβώς τη φάση ο εταιρισμός προδόθηκε και κτυπήθηκε, αλλά μεγάλα τμήματα του επέζησαν και λειτούργησαν για πολλά χρόνια αργότερα, αν κρίνει κανείς από τη δράση του Περραιβού στο Σούλι και από τα ευρήματα της πολιτικής επαναστατικής φιλολογίας που στηρίζονται στο κήρυγμα του Ρήγα, όπως είναι η « Αδελφική Διδασκαλία » του Κοραή στα 1798 στο Παρίσι, η « Ελληνική Νομαρχία » το 1806, ο « Ρωσαγγλογάλλος», το έργο του Ν. Γουζέλη και άλλων μυημένων στη κίνηση εκείνη. Η παρουσία του Κοραή στο τέρμα μιας επικής για το νεοελληνικό διαφωτισμό πορείας είναι ένα αξιοσημείωτο ορόσημο. Με τη ρομφαία του λόγου του κτύπησε τον δεσποτισμό και τη τυραννία, και το τελευταίο του πνευματικό δημιούργημα είναι ένας μισοτελειωμένος λόγος για την ελληνική δημοκρατία.

Η υποχώρηση του πνεύματος της Γαλλικής επανάστασης στον ευρωπαϊκό χώρο κορυφώνεται με τη προβολή του πνεύματος της βίας και της καταπίεσης της Ιερής Συμμαχίας ( 1815 ). Έτσι, όταν το 1809 σημειώνεται στο Παρίσι η κίνηση του « Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου » ανάμεσα στους Έλληνες παροίκους δεν υπάρχει ο παλιός ριζοσπαστικός χαρακτήρας στην οργάνωση.

Μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Ρωσία ( 1812 ) η Αγγλία εμφανίζεται πιο δραστήρια και το 1813 ιδρύει στην Αθήνα με τρεις δικούς της ανθρώπους ( Χωματιανό, Μαρμαροτούρη, Ρεβελάκη ) τη « Φιλόμουση Εταιρία », για να προωθήσει τις θέσεις της στην Ελλάδα. Με επιδέξιους χειρισμούς του Ιωάννη Καποδίστρια και του Α. Γαζή η « Φιλόμουση Εταιρία » περιήλθε στη Ρωσική επιρροή. Ορίστηκε σαν έδρα του « Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου» το 1813 η Μόσχα και ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1814 η « Φιλική Εταιρία ».

Εμπνευστές και εμψυχωτές της ήταν δύο έμποροι, ο Νικόλαος Σκουφάς από το Κομπότι της Άρτας και ο Εμ. Ξάνθος από την Πάτμο, και τρίτος ο Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Γιάννενα, γιος του Γουναρά Νικηφόρου και διανοούμενος που είχε αναμιχθεί στο Παρίσι στην κίνηση του « Ελληνόφωνου Ξενοδοχείου ». Το Ρωσικό έδαφος είχε καταστεί μετά το 1812 το φυτώριο των ελληνικών παροικιακών κινήσεων.
Για το πρόβλημα της αρχηγίας απευθύνθηκαν αρχικά στον Καποδίστρια, ο οποίος όμως αρνήθηκε λέγοντας « ότι ως υπουργός του Τσάρου δεν ηδύνατο ». Αλλά με το οργανωτικό άπλωμα στα μεσαία στρώματα το πρόβλημα της αρχηγίας παρακάμπτεται με την καθιέρωση της συλλογικής ηγεσίας στη Φιλική. Η μεταφορά της έδρας στη Πόλη ( άνοιξη του 1818 ) και η οργανωτική της πλέον επαφή με τις υπόδουλες μάζες δίνει φτερά στην Εταιρία. Οι « απόστολοι » οργώνουν την Ελλάδα. Ορισμένοι απ’ αυτούς, οργανωτές με ικανότητες όπως ο Αναγνωστόπουλος, ο Παπαφλέσας, ο Αναγνωσταράς, φέρουν το πνεύμα της Φιλικής σε στενή επαφή με το λαό. Ιδιαίτερα ο Αναγνωσταράς, παλιός καπετάνιος στην υπηρεσία των Ρώσων, κατόρθωσε να στρατολογήσει πλατύτατα λαϊκά στρώματα, δίνοντας στη Φιλική Εταιρία καινούργιο αίμα.

Ο θάνατος του Σκουφά το 1818 κλόνισε προς στιγμή την Εταιρία. Με την ανάθεση της αρχηγίας στον Αλέξανδρο Υψηλάντη η Εταιρία βαδίζει προς την επανάσταση έχουσα τώρα στις τάξεις της όλες τις τάσεις και τα ρεύματα της εποχής. Τις λαϊκές μάζες και την μερίδα της αστικής τάξης ( αγρότες, μικροί και μεσαίοι έμποροι, λόγιοι, υπάλληλοι, γραμματικοί ), που εκπροσωπούν μετά τον θάνατο του Σκουφά οι Αναγνωστόπουλος, Παπαφλέσας, Νικηταράς, Αναγνωσταράς, Κολοκοτρώνης, Ανδρούτσος, Τζαβέλας, Πάνου και άλλοι. Τη συντηρητική μερίδα των αστών που αρκετές φορές πρόσκεινται προς τους κοτζαμπάσηδες, και εκπροσωπούν οι Μαυροκορδάτος, Ιγνάτιος, Νέγρης, Καρατζάς, Κουντουριωταίοι, Ορλάνδος, Βουδούρης και άλλοι. Όπως και αυτούς που η νομοτέλεια των γεγονότων τους έσυρε στη Φιλική και αργότερα στην επανάσταση, με εκπροσώπους τους μεγαλοκοτσαμπάσηδες του Μορηά Ζαΐμη, Λόντο, Χαραλάμπη, Νοταρά, Π. Πατρών Γερμανό, Χρύσανθο Μονεμβασίας και άλλοι.
Σημαντικός παράγοντας είναι και ο φιλελληνισμός της εποχής, που έχει πολλές όψεις. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει το φιλελληνικό ρεύμα στην Ευρώπη και την Αμερική, που βασίζεται σε μια συμπάθεια προς ένα καταπιεζόμενο λαό. Μια άλλη κατηγορία προήλθε από ιδεολογική συμπάθεια προς τις εθνικοαπελευθερωτικές επαναστάσεις. Μια τρίτη κατηγορία έχει μαχητικό χαρακτήρα και επιδιώκει να συμμετάσχει στη μάχη για την ελευθερία, για παράδειγμα οι ισπανοί βουλευτές Μοράλης, Πάλμας, Βόρινς, όπως υπογράφονται στην από 18 Δεκεμβρίου 1821 επιστολή τους στην προσωρινή ελληνική κυβέρνηση. Οι πολεμιστές εκείνοι, τριακόσιοι περίπου τον αριθμό, δεν μπόρεσαν να φθάσουν και να πολεμήσουν στην Ελλάδα. Από την Πολωνία ήλθε ο Μιρζέφσκυ και έπεσε το 1822 στη μάχη του Πέτα και ο Γκραμπόφσκι, ενώ από τη Ρωσία ήλθαν κάπου 180 συντεταγμένοι εθελοντές. Από το Πεδεμόντιο ήλθαν ο στρατηγός Ροζαρόλ, ο συνταγματάρχης Πέτρο Ταρέλλα, ο Γκαλλίνα, συντάκτης του πρώτου ελληνικού Συντάγματος του 1822, ο Πεκκορίρα, ο Γολφάρε, οι Αμίνο, Αζολάνι, Φορτζάνι, όλοι βετεράνοι του αγώνα εναντίον του Αυστριακού κατακτητή, και ακόμα ο ιταλός κόμης Σαντόρε Σανταρόζα, διδάκτορας από το Πεδεμόντιο και εχθρός της Ιεράς Συμμαχίας, που καταδιωκόμενος από το δεσποτισμό κατέφυγε στην Ελλάδα και έπεσε ένδοξα στη Σφακτηρία στο πλευρό του Αναγνωσταρά. Από τη Βουλγαρία ήλθαν οι εθελοντές που απετέλεσαν το περίφημο ιππικό της επανάστασης υπό τον στρατηγό Χατζηχρήστο, όπως επίσης ήλθαν Σέρβοι, Μαυροβούνιοι και πολλοί άλλοι εχθροί του δεσποτισμού της εποχής.

Από την Αγγλία ήλθε ο Μπάιρον και η ομάδα του, υποκινούμενοι από ένα ρωμαντικό φιλελληνικό ρεύμα, όπως και οι Άστιγξ και ο Ναύαρχος Κόχραν, από την Ελβετία ο Μάγερ, ο εκδότης των « Ελληνικών Χρονικών » του Μεσολογγίου. Όπως και άλλοι πολλοί.

Ο ελληνικός λαός τιμά όλους αυτούς τους αγωνιστές της ελευθερίας και δεν ξεχνά τις θυσίες τους.-

* Ο Γιώργος Γκορέζης είναι υποστράτηγος ε.α., αρθρογράφος, συγγραφέας

The post 200 χρόνια από την επανάσταση. Η Ιδεολογική προετοιμασία για τον ξεσηκωμό | Του Γιώργου Γκορέζη appeared first on Paramythia-online.gr.

Μετά την πρόσφατη σύγκλιση του τουρκικού συμβουλίου εθνικής ασφαλείας(25-9-20) η Τουρκία εντείνει την παλαιά ρητορική της για αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου που ισχυρίζεται ότι αποτελούν απειλή γι’ αυτήν, προσφέροντας σαν αντάλλαγμα να καταργήσει τη 4η τουρκική στρατιά Αιγαίου.

Αλλά η εμμονή της τουρκίας στην αποστρατικοποίηση των νησιών μας είναι ολοφάνερο ότι εξυπηρετεί τα επιχειρησιακά της σχέδια, αφού η 4η τουρκική στρατιά είναι επιχειρησιακό στρατηγείο και μπορεί τάχιστα να επανιδρυθεί και να διευθύνει επιχειρήσεις απ’ οποιοδήποτε σημείο της Τουρκίας, ενώ για τα ελληνικά νησιά είναι απαραίτητη, λόγω αποστάσεως από τον κορμό της χώρας, η ύπαρξη σ’ αυτά μιας έστω και μικρής στρατιωτικής υποδομής, για να υποδεχθεί την επέμβαση ναυτικού και αεροπορίας, όταν θα χρειαστεί.

Αλλά μετά τη τελευταία συμπεριφορά της χώρας αυτής με το μεγαλοϊδεατισμό του Erdogan για Οθωμανική αυτοκρατορία και «γαλάζια πατρίδα», που κατέχει για 46 χρόνια το 40% της Κύπρου, ψηφίζει από τον Ιούνιο του 1995 το νόμο περί casus beli σε περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα, και υποδαυλίζει μειονοτικό ζήτημα στη Δυτική Θράκη και τα Δωδεκάνησα, είναι φανερό ποιος απειλεί ποιόν.

Άλλωστε οι Τούρκοι εκ προθέσεως χρησιμοποιούν ανέκαθεν τον όρο «Αποστρατιωτικοποίηση των Νήσων του Αιγαίου» µε τον σκοπό να δημιουργήσουν σύγχυση και αμφιβολίες στους ξένους για όλα τα Ελληνικά νησιά, όσον αφορά το νοµικό τους καθεστώς.

Στην πραγματικότητα υπάρχουν τρεις κατηγορίες Ελληνικών νησιών, όσον αφορά το Status Quo, ως εξής.
Νοµικό καθεστώς Ελλην. Νησιών Λήµνος, Βόρειοι Σποράδες, Κυκλάδες, Κρήτη, Σαμοθράκη

Για να νησιά αυτά δεν υπάρχει κανένας περιορισµός όσον αφορά τον διεθνή νόµο.

Λέσβος – Χίος – Σάµος – Ικαρία.
Το άρθρο 13 της συνθήκης της Λοζάννης και προς τον σκοπό της διατήρησης της διεθνούς ειρήνης, επιβάλλει στα νησιά αυτά τους εξής περιορισµούς:

Δεν επιτρέπεται ναυτική βάση ή οχύρωση των νησιών αυτών. Τα Ελληνικά Πολεµικά Αεροσκάφη απαγορεύεται να υπερίπτανται πάνω από την Ανατόλια, όπως και τα Τουρκικά πάνω από τα νησιά αυτά.

Οι Ελληνικές Στρατιωτικές Δυνάµεις στα νησιά αυτά πρέπει να περιορίζονται στις συνήθεις δυνάµεις που καλούνται για εκπαίδευση και θητεία, επίσης σε µια δύναµη Χωρ/κής και Αστυνομίας σ’ αναλογία της Χωρ/κής και Αστυνοµίας που υπάρχει στον ελληνικό χώρο.

Δωδεκάνησα
Για τα νησιά αυτά η συµφωνία ειρήνης των Παρισίων το 1947 περιέχει την ένδειξη «θα είναι και θα παραµείνουν αποστρατιωτικοποιµένα».

Η προσθήκη ΙΙΙ όµως της συνθήκης διευκρινίζει ότι η αποστρατιωτικοποίηση δεν απαγορεύει το προσωπικό για την εσωτερική ασφάλεια, εφοδιασµένο µε όπλα που να µπορούν να χειρισθούν από ένα πρόσωπο, όπως και την απαραίτητη εκπαίδευση του προσωπικού αυτού.

Οι Αυθαίρετες ερµηνείες της Τουρκίας και τα δηµιουργούµενα προβλήµατα.

Λέσβος – Χίος – Σάµος – Ικαρία.
Οι περιορισµοί στα νησιά αυτά ετέθησαν µε την προοπτική να βοηθήσουν την διεθνή ειρήνη και σ’ αυτό είναι κατηγορηµατικό και σαφές το νόηµα του άρθρου 13 της συνθήκης της Λοζάννης.

Ο Τουρκικός ισχυρισµός ότι οι περιορισµοί αυτοί ετέθησαν για την ασφάλεια της Τουρκίας είναι ψευδείς και ανυπόστατοι. Η αρχή της αυτοαµύνης είναι διεθνώς παραδεκτή και έχει αναγνωρισθεί σ’ όλα τα κυρίαρχα κράτη από το άρθρο 51 του χάρτου του ΟΗΕ.

Η Ελλάδα κάνοντας χρήση του δικαιώµατος αυτού αναγκάσθηκε, µετά την αποδεδειγµένη βουλιµία της Τουρκίας, να µμεταφέρει δυνάµεις στα νησιά, επειδή κατ’ αυτόν τον τρόπο βοηθάει στην διατήρηση της ειρήνης και στην ισορροπία στην περιοχή.

Δωδεκάνησα
‘Όσον αφορά τα Δωδεκάνησα, πρέπει να υπενθυµίζουµε στους Τούρκους ότι ήταν απόντες από τον αγώνα των δημοκρατικών χωρών εναντίον τον ολοκληρωτισμού και κατ’ αυτό τον τρόπο δεν ήταν, ούτε µπορούσαν να ήταν, συμβαλλόμενο µέρος της Ειρήνης των Παρισίων.

Το άρθρο 36 παρά 1 της συνθήκης της Βιέννης για τον νόµο των συµφωνιών δεν προβλέπει τέτοιο δικαίωµα για την Τουρκία.

Η Τουρκία, που δεν ήταν σύµµαχος ή προσκείµενη δύναµη, δεν µπορεί να επικαλεσθεί δικαιώµατα από αυτή τη συνθήκη, διότι η συνθήκη των Παρισίων είναι γι’ αυτήν «res inter alios acta».

Νήσος Λήµνος
Η περί Στενών σύµβαση της Λοζάννης την 24η Ιουλίου 1923 προέβλεπε µεταξύ των άλλων την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων Λήµνου, Σαµοθράκης και των τουρκικών Ίµβρος, Τένεδος, λόγω της εγγύτητας τους στα στενά.

Ακολούθησε όµως στις 20 Ίου. 1936 η σύµβαση για τα Στενά του Montreux που καταργεί στο σύνολο της και υποκαθιστά την σύµβαση της Λοζάννης, όπως ρητά αναγράφεται αυτό στο προοίµιο της σύµβασης.

Αλλά εκτός από το προοίµιο η κατάργηση της συνθήκης της Λοζάννης φαίνεται και από τα ακόλουθα:

* Τον τίτλο της σύµβασης του Montreux που είναι: « Σχέδιο σύµβασης που η κυβέρνηση της Τουρκικής Δηµοκρατίας πρότεινε για την αντικατάσταση της συνθήκης της Λοζάννης της 24 Ιουλ. 1923 σχετικά µε τα Στενά»

* Το άρθρο 13 της σύµβασης που αναγράφει: « Η παρούσα σύµβαση που καταργεί και αντικαθιστά τις προβλέψεις της σύµβασης της Λοζάννης του 1923 σχετικά µε την κατάσταση των στενών».

* Στις επιστολές 371/20075, 3749/26/44 και 3670/26/4 που έστειλε η τουρκική κυβέρνηση στο Βρετανικό foreign office και στον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών, στις οποίες δίνεται η εξήγηση ότι στον γενικό όρο «Στενά» περιλαµβάνονται και οι Νήσοι Λήµνος, Σαµοθράκη.

* Στη δήλωση του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Rustu Aras στο Τουρκικό Κοινοβούλιο παρουσία του Προέδρου Kemal Attaturk και του πρωθυπουργού Ismet Ιnοnου που έχει ως εξής: «Οι προβλέψεις σχετικά µε τα νησιά Λήµνος και Σαµοθράκη, που ανήκουν στην γειτονική και φίλη Χώρα Ελλάδα και που ήταν αποστρατιωτικοποιηµένα σύµφωνα µε την σύµβαση της Λοζάννης του 1923, καταργούνται επίσης µε την σύµβαση του Montreux και είµαστε ευχαριστηµένοι γι’ αυτό».

Η κατάργηση των όρων της αποστρατιωτικοποίησης της σύµβασης της Λοζάννης του 1923 αποδεικνύεται περίτρανα µε την στρατιωτικοποίηση απο το 1936 εκ µέρους της Τουρκίας των νήσων Ίµβρος και Τένεδος (σήµερα είναι απαγορευµένες περιοχές) και µε την στρατιωτικοποίηση απο την Ελλάδα της νήσου Λήµνου µε Βασιλ. διάταγµα της 4ης Απριλ. 1937. Το γεγονός αυτό έγινε δεκτό από όλους τους συµβαλλόµενους στην σύµβαση του Montreux.

Μόνη η Τουρκία 35 χρόνια αργότερα, στις αρχές του 1970 άρχισε να δηµιουργεί κατάσταση και προβλήµατα στη σχεδίαση αµύνης του ΝΑΤΟ, που αποδεικνύονται πολύ επικίνδυνα για την συνοχή της Νότιας Πτέρυγας.

Η Νήσος Λήµνος περιλήφθηκε και εξακολουθεί να περιλαμβάνεται σ’ όλα τα επιχειρησιακά σχέδια του ΝΑΤΟ και αναγνωρίζεται από την συµµαχία η Στρατηγική αξία της νήσου στον έλεγχο των στενών.

Σε αίτηση της Τουρκίας να αφαιρεθούν οι Νήσοι Λήµνος και Σαµοθράκη από τα αµυντικά σχέδια τον ΝΑΤΟ o SΑCEUR (Αρχηγός Συµµαχικών Δυνάµεων στην Ευρώπη), µε µήνυµα στο ΓΕΕΘΑ της Τουρκίας στις 30 Μαρ.1979, απέρριψε το αίτηµα αυτό. Η ζώνη χερσαίας µάχης της Ελλάδας παραµένει αµετάβλητη, επί πλέον, δεν υπήρξε καµιά µεταβολή στο νοµικό καθεστώς των νήσων από το 1968, όταν εγκρίθηκε το Γενικό Σχέδιο Άµυνας του ΝΑΤΟ.

Παρά τις προσπάθειες της Τουρκίας να φέρει στο τραπέζι των συνομιλιών αυτό της αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου, η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) με τη Τουρκία θεωρείται σήμερα ως η μόνη διαφορά με τη χώρα αυτή.

Οι αυθαίρετες ερμηνείες της Τουρκίας για το καθεστώς του Αιγαίου εντάσσονται στο μεγαλοιδεατισμό του Erdogan για «γαλάζια πατρίδα» και επανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι Υποστράτηγος ε.α., αρθρογράφος, συγγραφέας.

The post Οι αυθαίρετες ερμηνείες της Τουρκίας για το καθεστώς του Αιγαίου | Του Υποστράτηγου ε.α Γιώργου Γκορέζη appeared first on Paramythia-online.gr.

Η οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης ( ΑΟΖ ) με τη Τουρκία θεωρείται σήμερα στην Ελλάδα ως η μόνη διαφορά με τη χώρα αυτή. Είναι πλέον στερεή η πεποίθηση ότι η διαφορά αυτή έχει αυστηρά νομικό και διμερή χαρακτήρα και ότι η επίλυση της επιβάλλεται επί τέλους να πραγματοποιηθεί οριστικά και αμετάκλητα.

Οι μέχρι τώρα αμφιταλαντεύσεις και δισταγμοί ευνόησαν τη διεύρυνση των τουρκικών απαιτήσεων, με αναμοχλεύσεις σχετικά με τα χωρικά μας ύδατα και το καθεστώς του εναερίου χώρου και άλλες αποσταθεροποιητικές ενέργειες της Τουρκίας σε πολλά επίπεδα. Ενώ το Κυπριακό παραμένει μέχρι σήμερα άλυτο, η Τουρκία ομιλεί για γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο, ψηφίζει νόμο casus belli ( αιτία πολέμου ) για το νόμιμο δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων στα  12 ναυτικά μίλια, αμφισβητεί το δικαίωμα αμύνης των νησιών του Αιγαίου, επεκτείνει τις βλέψεις της στα Βαλκάνια , και υποδαυλίζει μειονοτικό ζήτημα στη Δυτική Θράκη και τα Δωδεκάνησα. Πέραν του μεγαλοϊδεατισμού του Erdogan για «γαλάζια πατρίδα» και  επανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Από τα πρώτα χρόνια η Τουρκία στις διεκδικήσεις της επικαλείται το διεθνές δίκαιο, αλλά το ερμηνεύει με διαφορετικό τρόπο από ότι η Ελλάδα-είναι εξάλλου γνωστό ότι η ίδια δεν υπέγραψε τη συμφωνία του Μondego Bay  για το δίκαιο της θαλάσσης, αν και η ίδια την εφάρμοσε στη Μαύρη θάλασσα. Γρήγορα όμως η στάση της αλλάζει. Μετά το 1974 η Τουρκία επικαλείται τον «πολιτικό χαρακτήρα και τη ζωτική σπουδαιότητα της υπόθεσης», αν και κατά καιρούς δέχεται την ελληνική άποψη για δικαστική επίλυση της διαφοράς.

Στις 31 Μαΐου 1975 οι πρωθυπουργοί Ελλάδας και Τουρκίας Καραμανλής και Demirel συμφώνησαν στο ανακοινωθέν των Βρυξελλών ότι κατ’ εξαίρεση των άλλων διαφορών η διαφορά για την υφαλοκρηπίδα-τότε δεν είχε εμφανιστεί ακόμα η αντίστοιχη έννοια της ΑΟΖ- θα παρεπέμπετο στο δικαστήριο της Χάγης. Και ενώ η ελληνική πλευρά επιδίδεται στη σύνταξη του προβλεπόμενου συνυποσχετικού, η Τουρκία κωλυσιεργούσε και πρότεινε διμερείς διαπραγματεύσεις, με αποτέλεσμα να έχουμε μονομερή προσφυγή στη Χάγη από τη χώρα μας. Η Ελλάδα δεν κατόρθωσε βέβαια να αποσπάσει μία απόφαση του δικαστηρίου επί της ουσίας, που θα έλυνε μια για πάντα τη διαφορά της με τη Τουρκία, υπάρχει όμως ένα σημείο της απόφασης που η ελληνική άποψη έγινε δεκτή, και αυτό αφορά το νομικό χαρακτήρα της διαφοράς, τον οποίο αρνιόταν μέχρι τότε πεισματικά η Τουρκία στις γραπτές παρατηρήσεις της προς το Δικαστήριο.

Ακολούθησε η συνάντηση εμπειρογνωμόνων στη Βέρνη στις 2 Νοε 1976 . Στο πρακτικό αναφέρεται η ίδρυση μεικτής επιτροπής από εθνικούς αντιπροσώπους με εντολή να διερευνήσει τη διεθνή πρακτική σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ώστε να καταλήξει σε ορισμένες αρχές και κριτήρια που θα χρησιμοποιηθούν στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μέσα από αυτήν την έκφραση, που γίνεται επίκληση σε αρχές και κριτήρια, αναγνωρίζεται ο νομικός χαρακτήρας της διαφοράς. Στη συνάντηση στις 11 Μαρτίου 1978 μεταξύ Καραμανλή και Ετσεβίτ γίνεται λόγος για συνέχιση των διαπραγματεύσεων, οι οποίες όντως συνεχίστηκαν μέχρι το 1981, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Στη περίοδο 1982 επιτεύχθηκε το λεγόμενο moratorium που «πάγωνε» τα πράγματα, με την έννοια της αποχής των δύο μερών από κάθε δήλωση ή ενέργεια, χωρίς όμως πρόθεση για διαπραγματεύσεις. Παρά ταύτα η Τουρκία προέβαινε σε συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου, και σε δηλώσεις που πυροδοτούσαν την τεταμένη κατάσταση. Το Νοέμβριο του 1983 ανακήρυξε το ψευδοκράτος της Βόρειας Κύπρου και η ένταση συνεχίσθηκε με την Τουρκία να επικαλείται το πρακτικό της Βέρνης και να αμφισβητεί την υφαλοκρηπίδα ολόκληρου του Αιγαίου. Στη πραγματικότητα το πρακτικό της Βέρνης είχε καταστεί ανενεργό, αφού είχε διακοπεί κάθε διαπραγμάτευση για το θέμα. Αυτή η ένταση οδήγησε στη γνωστή κρίση του 1987, όταν το sismic εξήλθε στο Αιγαίο συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία. Μετά την ελληνική αποφασιστικότητα που αποσόβησε την ένοπλη αναμέτρηση άρχισε μεταξύ των πρωθυπουργών Παπανδρέου και Ozal ένας διάλογος με σημειώματα που οδήγησε στη πολυσυζητημένη συνάντηση και στο ανακοινωθέν του Νταβός τον Ιανουάριο του 1988. Παρόμοια συνάντηση στο Νταβός έχουμε και μεταξύ Κ. Μητσοτάκη-Γιλμάζ τον Οκτώβριο του 1991, αλλά και αυτή συνάντησε την αδιάλλακτη τουρκική θέση, που συνεχίσθηκε με τις συνεχόμενες παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου

Η Ελλάδα έχει σήμερα συμφέρον να επιδιώξει τη δικαστική επίλυση της διαφοράς με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, μετά την υπογραφή συνυποσχετικού από τις δύο χώρες. Κατά κανένα όμως τρόπο δεν πρέπει να δεχθεί η ελληνική πλευρά να αναφερθεί ή έστω να υπονοηθεί στο συνυποσχετικό ότι ολόκληρο το Αιγαίο μέχρι των εξωτερικών ορίων των της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης είναι υπό αμφισβήτηση, όπως έχει υποστηρίξει η Τουρκία. Αλλά και θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όσο κι’ αν πιστεύουμε ότι οι θέσεις μας είναι πιο στέρεες από τις τουρκικές, η νομολογία του δικαστηρίου μέχρι τώρα στην εκδίκαση παρόμοιων περιπτώσεων ( Μάλτα-Λιβύη, Λιβύη-Τυνησία κλπ ) δείχνει ότι σε κανένα διάδικο δεν επιδικάσθηκε ακριβώς ότι εζήτησε.

Ο νομικός χαρακτήρας της διαφοράς είναι κατοχυρωμένος από την απόφαση του 1978 και η Ελλάδα μπορεί να τον επικαλεσθεί στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία. Επίσης το 1976 με την προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης η Ελλάδα αμφισβήτησε τη νομιμότητα των εκχωρήσεων της Τουρκίας του 1973-74 και των ερευνητικών δραστηριοτήτων του sismic στις 6,7,και 8 Αυγ. 1976. Το δικαστήριο δέχθηκε ότι ερευνητικές δραστηριότητες που διεξάγονται μονομερώς, όπως αυτές της Τουρκίας πρόσφατα και παλαιότερα,  δεν μπορούν να δημιουργήσουν δικαιώματα.

Από την άλλη το δικαστήριο απέρριψε τη θέση ότι η αρχή της μέσης γραμμής έχει υποχρεωτικό χαρακτήρα, και υιοθέτησε ότι η οριοθέτηση πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τις αρχές της ευθυδικίας. Η τουρκική θέση στηρίζεται στη δήλωση αυτή και υποστηρίζει ότι οι αρχές της ευθυδικίας στο Αιγαίο δεν δίνουν πλήρη επήρεια στα ελληνικά νησιά. Αλλά νεότερες αποφάσεις του δικαστηρίου αναβάθμισαν την αξία της μεθόδου της μέσης γραμμής, σε σχέση με άλλα γεωμορφολογικά και γεωλογικά κριτήρια που εφάρμοζε μέχρι τώρα.

Δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ σύμφωνα με το δίκαιο της θαλάσσης έχουν και τα νησιά, εφ’ όσον αυτά κατοικούνται και έχουν οικονομική ζωή, όπως συμβαίνει με τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Πλέον αυτού τα νησιά αυτά που είναι συγκρότημα νησιών, κυριαρχούν του θαλάσσιου χώρου, και οι δεσμοί των νησιών με τον ηπειρωτικό χώρο και μεταξύ τους είναι ιστορικοί, πολιτισμικοί, πολιτικοί και οικονομικοί. Επομένως μια γραμμή οριοθέτησης που θα εγκλώβιζε τα νησιά σε τμήματα τουρκικής υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ  θα διέκοπτε την ενότητα αυτή, που είναι απαραίτητη για την επιβίωση τους. Τούτο επιβάλλεται και για λόγους ασφαλείας, η δε τουρκική θέση να παραμείνουν τα νησιά αυτά ανοχύρωτα και απροστάτευτα δείχνει τις δικές τους προθέσεις.

Έωλο είναι και το επιχείρημα της Τουρκίας ότι το Αιγαίο αποτελεί κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα, και πρέπει να ακολουθηθούν ειδικοί κανόνες οριοθέτησης με τη συγκατάθεση όλων των παρακτίων κρατών. Αυτή η πρόταση υποβλήθηκε από τη Τουρκία στις διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της σύμβασης για το δίκαιο της θαλάσσης το 1982, αλλά απορρίφθηκε απ’ όλα τα κράτη. Το άρθρο 123 της σύμβασης του 1982 δεν αναφέρει αυτόν τον κανόνα.

Η περιοχή της οριοθέτησης στο Αιγαίο είναι διάσπαρτη από ελληνικά νησιά τα οποία βρίσκονται σε πολύ μικρή απόσταση από τις τουρκικές ακτές, με μέγιστη απόσταση 25,5 ν. μίλια και ελάχιστη 0.85 ν. μίλια. Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου της Χάγης του 1985 ( Μάλτα – Λιβύη ) η τεχνική μέθοδος της μέσης γραμμής ικανοποιεί εκ πρώτης όψεως τις απαιτήσεις των αρχών της ευθυδικίας. Η μέση αυτή γραμμή θα πρέπει να περνά μεταξύ των ανατολικών νησιών του Αιγαίου Σαμοθράκη, Λήμνο, Λέσβο, Χίο, Σάμο, Αγκαθονήσι, Φαρμακονήσι, Κάλυμνο, Κώ, Νίσσυρο, Σύμη, Ρόδο και Καστελόριζο και των απέναντι τουρκικών ακτών, καθώς και της Ίμβρου και Τενέδου.

Αυτή η μέση γραμμή είναι με λόγο ακτών ένα προς ένα, και αφήνει μικρή ποσότητα υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ  στη Τουρκία. Γι’ αυτό είναι δυνατό να υιοθετηθεί μία δεύτερη γραμμή μεταξύ της γραμμής αυτής και των ελληνικών νησιών , που την μεταβάλλει σε μια μέση γραμμή με λόγο ένα προς τρία. Αυτή η γραμμή αφήνει περισσότερη υφαλοκρηπίδα στη τουρκική πλευρά, δεν εγκλωβίζει τα ελληνικά νησιά, ούτε δημιουργεί δακτύλους που εμποδίζουν την μεταξύ τους ελεύθερη επικοινωνία. Ικανοποιεί και το κριτήριο της αναλογικότητας, δηλαδή τη σχέση των εκτάσεων της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ που αναλογεί σε κάθε κράτος με το μήκος των ακτών του στη περιοχή της οριοθέτησης.

Η θέση της Τουρκίας όμως συνεχίζει να παραμένει σε απόλυτη αδιαλλαξία. Ενέργειες όπως οι συνεχείς παραβάσεις και παραβιάσεις του εναερίου μας χώρου, οι κλιμακούμενες ανακηρύξεις NAFTEX, οι έρευνες για υδρογονάνθρακες και μάλιστα εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ, το κλείσιμο της Αγίας Σοφίας και άλλα «νταηλίκια» δεν δημιουργούν κλίμα για έναρξη συνομιλιών και προδίδουν την αναξιοπιστία και κακοπιστία της άλλης πλευράς. Η Τουρκία αρνείται την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου, και η επίκληση του γίνεται κατά καιρούς για προσχηματικούς αποκλειστικά λόγους. Επιμένει σε διμερή διαπραγμάτευση και θα αποφύγει ένα δικαστικό διακανονισμό, όπου οι διάδικοι είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και του δικαστή. Επιθυμεί και αποβλέπει να μας οδηγήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από θέσεως ισχύος, επιδιώκοντας τη φθορά των δυνάμεων μας ή τη δημιουργία τετελεσμένων. Αλλά η ισχύς και η αποτελεσματικότητα των ενόπλων μας δυνάμεων είναι βέβαιο ότι θα τους απογοητεύσει.-

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι υποστράτηγος ε.α., συγγραφέας, αρθρογράφος, ιστορικός ερευνητής. Διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Στρατιωτικής Ιστορίας.

The post H οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών Ελλάδας-Τουρκίας | Του Υποστράτηγου ε.α Γεώργιου Γκορέζη appeared first on Paramythia-online.gr.

Παράλληλα ζητάμε από το κράτος να επενδύσει ακόμη περισσότερα για να προστατεύσουμε τις ανθρώπινες ζωές. Περισσότερα νοσοκομεία, περισσότερους γιατρούς, περισσότερες νοσοκόμες. Χρειάζεται να αποθηκεύσουμε περισσότερους αναπνευστήρες, περισσότερο προστατευτικό εξοπλισμό και περισσότερα διαγνωστικά τεστ. Σε αυτή την πρώτη πραγματικά παγκόσμια κρίση οι πολίτες αναζήτησαν καταφύγιο στο κράτος, αλλά τα κράτη αντί να συνεργαστούν αντιμάχονται ακόμη και για την προμήθεια υγειονομικού υλικού. Με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της παγκοσμιοποίησής και της διεθνούς αλληλεγγύης.

Η κρίση του κοροναϊού αλλάζει τα πάντα, είναι ίσως μοναδική περίπτωση, έπειτα από αυτή των Πολέμων του παρελθόντος, που επισυμβαίνουν τόσο δραματικές αλλαγές μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Η επόμενη ημέρα θα βρει τον κόσμο, και φυσικά και τη χώρα μας, εντελώς διαφορετικό. Η ρήση του μεγάλου θεωρητικού του πολιτικού κυνισμού Νικολό Μακιαβέλι, «Μια αλλαγή αφήνει την πόρτα ανοιχτή για να μπουν κι άλλες», αποδεικνύεται πέρα για πέρα αληθινή. Η παγκοσμιοποίηση αλλάζει πρόσωπο, οι ατομικές ελευθερίες σε αναστολή, εργασιακές σχέσεις και κατακτήσεις δεκαετιών είναι υπό διαπραγμάτευση, το παραδοσιακό εμπόριο και οι καθημερινές συναλλαγές ανατρέπονται, το λεγόμενο Digitalism ή ψηφιακό σύστημα δείχνει να κυριαρχεί των πάντων. Είναι σίγουρο ότι θα γίνει μια πάλη μεταξύ των κοινωνικών κρατών, της αλληλεγγύης και της συνοχής από τη μια, και της εξατομίκευση, της έλλειψης εμπιστοσύνης και της ανθρωποφαγίας από την άλλη.

Ιστορικοί της Ιατρικής έχουν παρατηρήσει ότι ανά τους αιώνες η συμπεριφορά των ηγετών σε περιόδους πανδημίας ακολουθεί ένα μοντέλο. Αρχικά αρνούνται το πρόβλημα, στη συνέχεια αναζητούν εσωτερικό εχθρό και στο τέλος επιλέγουν αυταρχικές λύσεις. Και το ερώτημα παραμένει αν οι πανδημίες διαμορφώνουν την ιστορία ή ην ηγεσία. Στην Ουγγαρία ο νόμος έκτακτης ανάγκης που επέβαλε ο Όρμπαν με αφορμή την πανδημία χαρακτηρίστηκε ως «πρόβα δικτατορίας» εντός της ΕΕ. Και στις Φιλιππίνες η εντολή να πυροβολούνται όσοι παραβιάζουν την καραντίνα συγκροτεί ένα εφιαλτικό αύριο. Στην Κίνα με πρόσχημα τη μαζική επιτήρηση δόθηκε πράσινο φως για την «ηλεκτρονική παρακολούθηση». Οι μετακινήσεις γίνονται με τη «σάρωση» ενός κωδικού, κι έτσι το κράτος ξέρει τις κινήσεις των πολιτών κάθε στιγμή. Στις ΗΠΑ σχεδιάζουν τη χρήση αναγνώρισης προσώπου, ενώ στην Ινδία πολίτες υποχρεούνται να στέλνουν μήνυμα με μια εφαρμογή που θα έχει και τις συντεταγμένες τους, ώστε οι κρατικοί υπάλληλοι να ξέρουν πού βρίσκονται.

Παρότι αυτό το μοντέλο συμπεριφοράς είναι αρκετά συχνό, δεν είναι ούτε παγκόσμιο ούτε αναπόφευκτο. Η Νέα Ζηλανδία, παραδείγματος χάριν, αντιμετώπισε αξιοθαύμαστα την παρούσα κρίση χωρίς να αρνηθεί το πρόβλημα, χωρίς να ρίξει ευθύνες σε μειονότητες ή να καταφύγει σε αυταρχικές λύσεις. Το ίδιο ισχύει για τη Γερμανία, την Ταϊβάν και πολλές άλλες δημοκρατίες. Παράλληλα, είδαμε ότι ηγέτες που αρνήθηκαν το πρόβλημα ή κατηγόρησαν υποτιθέμενους «προδότες» και «εχθρούς» – όπως έκαναν ο Τραμπ και ο Μπολσονάρου – δέχθηκαν σφοδρή κριτική εξαιτίας αυτής της στάσης τους.

Σε σχέση με την παρακολούθηση των πολιτών και τον περιορισμό των δικαιωμάτων, φαίνεται να διαφοροποιούνται οι δημοκρατίες από τα αυταρχικά καθεστώτα. Η Ελλάδα αντέδρασε στην κρίση πολύ αποτελεσματικά, καλύτερα από πολλούς ευρωπαίους γείτονές της. Οι χώρες σε όλον τον κόσμο μπορούν να μάθουν και να ωφεληθούν από την ελληνική εμπειρία. Η Νέα Ζηλανδία επίσης έκανε πολύ καλή δουλειά, αλλά είναι ένα απομονωμένο νησιωτικό κράτος, και άρα μια χώρα που βρίσκεται σε πιο κεντρικό σημείο γεωγραφικά, όπως η Ελβετία, ίσως να μην μπορεί να την αντιγράψει εύκολα. Και η Γερμανία τα κατάφερε καλά, αλλά είναι μια πλούσια χώρα, που σημαίνει ότι μια φτωχή χώρα σαν το Εκουαδόρ δεν θα μπορέσει να την ακολουθήσει. Η Νότια Κορέα αποτελεί ένα ακόμα καλό παράδειγμα, αλλά ίσως η επιτυχία της να σχετίζεται με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κουλτούρας της και οι πολιτικές που εφάρμοσε να μη λειτουργήσουν σε χώρες με διαφορετική κουλτούρα, όπως η Νότια Αφρική. Το δίδαγμα είναι ότι οι πανδημίες μπορούν τοπικά να διαμορφώσουν νέες μορφές θετικής ηγεσίας, που ξεκινούν από τα κάτω.

Ο κορωνοϊός «τσακίζει» την παγκόσμια οικονομία και διαλύει τις εργασιακές σχέσεις. Η τηλεργασία προκαλεί συστημικές αλλαγές στην αγορά εργασίας, την ίδια στιγμή που άλλες ομάδες εργαζομένων βρίσκονται σε αναστολή συμβάσεων, εκ περιτροπής απασχόληση, και ζουν μόνο με επιδόματα. Στην πρώτη γραμμή είναι οι απασχολούμενοι στην εφοδιαστική αλυσίδα, όσοι ασχολούνται με το ηλεκτρονικό εμπόριο και τις μεταφορές, τα logistics, αλλά και οι επαγγελματίες της υγείας και οι εργαζόμενοι στα σώματα ασφαλείας είναι οι πλέον «απαραίτητοι». Η επόμενη ημέρα φέρνει έκρηξη στις ηλεκτρονικές συναλλαγές, τόσο τις εμπορικές όσο και αυτές μεταξύ κράτους και πολιτών, με αποτέλεσμα να αλλάξει δραματικά το τοπίο της εργασίας. Βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αναγκαιότητα του ψηφιακού κράτους, το αντίθετο μάλιστα. Αυτό που πίστευαν πολλοί στην Ελλάδα ότι δεν θα γίνει, δηλαδή το e-gov, στήθηκε σε λίγες ημέρες και λειτουργεί ικανοποιητικά.

Όμως δεν θα πρέπει να πέσουμε θύματα του τεχνολογικού ντετερμινισμού. Διαφορετικές χώρες μπορούν να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία με διαφορετικούς τρόπους. Η Βόρεια και η Νότια Κορέα στηρίζονται ακριβώς στα ίδια τεχνολογικά εργαλεία – ηλεκτρισμό, αυτοκίνητα, τρένα, ηλεκτρονικούς υπολογιστές – και όμως τα χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν εντελώς διαφορετικές κοινωνίες. Το ίδιο ισχύει με τη νέα τεχνολογία παρακολούθησης. Μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να σταματήσουμε την εξάπλωση της πανδημίας, χωρίς να υπονομεύσουμε τη δημοκρατία και το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. Όταν τίθεται στους πολίτες το δίλημμα να επιλέξουν ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και στην υγεία, το πιθανότερο είναι ότι θα επιλέξουν την υγεία. Αλλά το δίλημμα είναι λάθος, η διάκριση ανάμεσα στην υγεία και στην ιδιωτικότητα δεν είναι σωστή. Θα πρέπει να μπορούμε να απολαμβάνουμε εξίσου και τα δύο δικαιώματα. Μπορούμε να επιλέξουμε την προστασία της υγείας μας και την αναχαίτιση της εξάπλωσης του κοροναϊού όχι εγκαθιστώντας ένα αυταρχικό καθεστώς παρακολούθησης, αλλά εκπαιδεύοντας και ενδυναμώνοντας τους πολίτες. Ένας πληθυσμός με κίνητρο, καλά ενημερωμένος, αντιδρά συνήθως πολύ πιο δυναμικά και αποτελεσματικά από έναν αστυνομοκρατούμενο πληθυσμό, σε άγνοια.

Κάθε τραγωδία φέρνει φόβο, όταν όμως έχουμε να κάνουμε με παγκόσμια πανδημία είναι αναμενόμενες οι ανατροπές. Η παγκοσμιοποίηση, τα ανοικτά σύνορα και οι ανεκτικές κοινωνίες έχουν καταρρεύσει αυτές τις εβδομάδες της κρίσης. Και είναι σίγουρο ότι και την επόμενη ημέρα θα υπάρξουν περιορισμοί στην κίνηση ανθρώπων και προϊόντων, αυξημένοι έλεγχοι, αποκλεισμοί και στιγματισμός κρατών και πολιτών.

Στις περισσότερες χώρες, και φυσικά στην Ελλάδα, το δημόσιο σύστημα υγείας άπλωσε ομπρέλα προστασίας στους πολίτες. Το ΕΣΥ αντέχει, οι πολίτες προσφεύγουν σ’ αυτό, ενώ το κράτος μπορεί να ελέγχει τον ιδιωτικό τομέα. Μπορεί να επιτάσσει ιδιωτικά νοσοκομεία, να κλείνει επιχειρήσεις, να ρυθμίζει τη λειτουργία τους. Σε αντίθεση όλων όσων γνωρίζαμε μέχρι σήμερα περί αυτορρύθμισης των αγορών, κυριαρχίας της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και ελεύθερου ανταγωνισμού. Ο φιλελευθερισμός δείχνει να υποχωρεί «στριμωγμένος» μεταξύ του κράτους και της ψηφιακής επανάστασης, που έχει ήδη ξεκινήσει. Και αυτό συμβαίνει χάρις στην κανονικοποίηση του περιορισμού των δικαιωμάτων των πολιτών με τη σύμφωνη γνώμη των πολιτών. Διότι το έργο της σωτηρίας της δημοκρατίας μπορεί να το αναλάβει μόνο η κοινωνία των πολιτών σε κάθε χώρα.

Από την άλλη οι παγκόσμιες βάσεις της οικονομίας φαίνεται ότι καταρρέουν. Πριν από μερικά χρόνια ούτε που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα βρίσκονταν τρισεκατομμύρια για να σωθεί η παγκόσμια οικονομία. Η φράση «εκτύπωση χρήματος», ειδικά στην Ευρώπη, ήταν ταμπού, τώρα όμως κι αυτή η σταθερά έχει καταρρεύσει μπροστά στην αναγκαιότητα. Οι ΗΠΑ ανακοινώνουν τρισεκατομμύρια, η Κίνα το ίδιο, οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται αλλά αντιλαμβάνονται ότι αν δεν δώσουν πακτωλό δισεκατομμυρίων το ευρώ θα καταρρεύσει. Το «τρισκατάρατο» ευρωομόλογο δεν αποκλείεται πλέον, το συζητούν κι επίσημα. Η οικονομική ανασυγκρότηση διαλύει όλα τα υφιστάμενα μοντέλα. Ήδη, σήμερα στηριζόμαστε στον αλγόριθμο του Facebook για να μας πει τι είναι νέο, στον αλγόριθμο της Google για να μας πει τι είναι αληθινό, στην Amazon για να μας πει τι να αγοράσουμε και στο Netflix για να μας πει τι να δούμε. Όσο οι αλγόριθμοι μας γνωρίζουν καλύτερα από όσο γνωρίζουμε εμείς τους εαυτούς μας, θα καταλήξουμε να μας λένε τα πάντα, ακόμα και τι να ψηφίσουμε. Αν δεν ρυθμίσουμε την δύναμη των αλγορίθμων, σύντομα οι άνθρωποι ίσως να χάσουν τον έλεγχο της οικονομίας, του πολιτικού συστήματος, ακόμη και της ίδιας της ζωής τους.

Αλλά και πριν από τον Covid-19 η δημόσια υγεία εξακολουθούσε να αποτελεί προτεραιότητα . Οι περισσότερες χώρες ξόδευαν περισσότερα χρήματα για την περίθαλψη παρά για εξοπλισμούς. Οι ΗΠΑ ξοδεύουν το 3% του ΑΕΠ τους σε στρατιωτικές δαπάνες και περίπου το 17% του ΑΕΠ στην περίθαλψη. Η Γερμανία λίγο πάνω από το 1% του ΑΕΠ της σε εξοπλιστικά και πάνω από το 10% για τη δημόσια υγεία. Η ανθρωπότητα μπορεί σήμερα να αντιμετωπίσει καλύτερα τις μεταδοτικές ασθένειες από κάθε προηγούμενη περίοδο στην Ιστορία. Το ποσοστό των ανθρώπων που πεθαίνουν από μεταδοτικές ασθένειες είναι μικρότερο σε σύγκριση με κάθε άλλη ιστορική περίοδο. Τα τελευταία 200 χρόνια, το προσδόκιμο επιβίωσης εκτινάχθηκε από τα 40 στα 72 έτη σε ολόκληρο τον κόσμο, και είναι πάνω από τα 80 έτη στην Ελλάδα και σε πολλές προηγμένες χώρες. Η αντίληψή μας για τις επιδημίες, επίσης έχει αλλάξει. Για τα περισσότερα χρόνια στην Ιστορία οι επιδημίες θεωρούνταν είτε τιμωρία από τον Θεό, είτε φυσικές καταστροφές πέρα από τον έλεγχο του ανθρώπου. Τώρα τις βλέπουμε σαν διαχειρίσιμες προκλήσεις. Είναι απίθανο ο Covid-19 να αλλάξει αυτή την αντίληψη.

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι υποστράτηγος ε.α., ιστορικός ερευνητής, αρθρογράφος, συγγραφέας.

The post Η επόμενη ημέρα της πανδημίας του covid-19 | Του Γιώργου Γκορέζη* appeared first on Paramythia-online.gr.

Τελευταία ο Λάτο προπαγανδίζει την έκδοση διαβατηρίων της λεγόμενης Δημοκρατίας της Τσαμουριάς από οργανώσεις Τσάμηδων που έχουν έδρα κατά βάση την Ολλανδία. Δεκάδες ιστοσελίδες που διακινούν ψεύτικες ειδήσεις( fake news) παρακινούν τώρα τους Τσάμηδες της Αλβανίας και του εξωτερικού να συμπληρώσουν σχετικές αιτήσεις για την έκδοση διαβατηρίου, ισχυριζόμενοι ότι έχουν σ’ αυτό την έγκριση των Ηνωμένων πολιτειών.

Οι Τσάμηδες στην Αλβανία αποτελούν τους σταθερούς υπονομευτές των ελληνοαλβανικών σχέσεων. Στις πιο ακραίες ομάδες τους απειλούν μέχρι και τη συγκρότηση ένοπλων τμημάτων που θα εισβάλουν στην Ελλάδα! Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες ένστολων ακροδεξιών Τσάμηδων, που φέρουν το έμβλημα του UÇÇ, δηλαδή του λεγόμενου Απελευθερωτικού Στρατού Τσαμουριάς- [Ushtria Çlirimtare e Çamërisë], να κάθονται σε έναν τυπικό αλβανικό οντά (odë) στη γειτονική χώρα.

Το θέμα λοιπόν των Τσάμηδων κάνει πάλι την εμφάνισή του, όπως είχε ανακοινωθεί από τον φερόμενο αρχηγό της οργάνωσης που έχει έδρα την Ολλανδία, τον Φεστίμ Λάτο. Σύμφωνα με αλβανικό δημοσίευμα που αναδημοσίευσε το Βαλκανικό Περισκόπιο, είναι ακόμη άγνωστο εάν οι ενώσεις των τσάμηδων (στην Αλβανία) υποστηρίζουν αυτήν την ομάδα ή η ομάδα είναι ένα σενάριο από άλλα κράτη.

Οι Αλβανοί της λεγόμενης Δημοκρατίας της Τσαμουριάς, με αρχηγό τον αμφιλεγόμενο Φεστίμ Λατό :

Προβαίνουν από το 2018 σε πολεμικές απειλές κατά της Ελλάδας στη σελίδα τους στο Facebook και σε ιστοσελίδα.

Γράφουν στην ιστοσελίδα τους για δήθεν φόβο της Ελλάδας από επιθέσεις των Τσάμηδων από τον Βορρά.

Γράφουν ακόμη ότι ο UCC είναι στρατιωτικός σχηματισμός, μια δομή του υπουργείου της Δημοκρατίας της Τσαμουριάς που δημιουργήθηκε με απόφαση της κυβέρνησης της Τσαμουριάς και την έγκριση από το κοινοβούλιο τους, όπως κι’ άλλα πολλά.

Οι ίδιοι έστησαν πανηγύρια όταν παραιτήθηκε ο έλληνας υπουργός εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Είχαν βγάλει και ανακοίνωση, στην οποία επιτέθηκαν κατά του τ. Αλβανού υπουργού Εξωτερικών, Ντιτμίρ Μπουσάτι, επειδή ανέβασε ανάρτηση στο Twitter για την καλή του συνεργασία με τον Νίκο Κοτζιά. Η αλβανική εφημερίδα Πανόραμα και η ιστοσελίδα shqiptarja.com δημοσίευσαν την αντίδραση του κόμματος των τσάμηδων PDIU, εναντίον του Αλβανού υπουργού Εξωτερικών Ντιτμίρ Μπουσάτι για την ανάρτησή του. Η ανακοίνωση του PDIU ανέφερε ότι κακώς ο Αλβανός ΥΠΕΞ ευχαρίστησε τον ΥΠΕΞ της Ελλάδος Κοτζιά , και κάνει λόγο για παραχωρήσεις της Αλβανίας προς την Ελλάδα σε θέματα όπως : Tα νεκροταφεία των ελλήνων στρατιωτών, που ήρθαν λένε ως κατακτητές στην Αλβανία, την επαίσχυντη συμφωνία για τα τοπωνύμια, τη συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες και την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, και τη διατήρηση του νόμου για το εμπόλεμο με την Αλβανία, με τον οποίο η Αλβανία είναι επίσημα σε πόλεμο με την Ελλάδα.

Αλλά ότι και να προσπαθήσουν, για την Ελλάδα δεν υφίσταται Τσάμικο ζήτημα, και η ιστορική αλήθεια έχει ως εξής :

Οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες είναι πιθανώς απόγονοι εξισλαμισμένων ορθοδόξων Χριστιανών της Θεσπρωτίας, το δε όνομα τους είναι παραφθορά του προσωνυμίου Θυάμηδες, δηλ. κάτοικοι της περιοχής του Θύαμη ποταμού. Με τη συνθήκη της Λωζάνης εξαιρέθηκαν της ανταλλαγής των πληθυσμών με τη δική τους θέληση ύστερα από υπόμνημα τους στην Κοινωνία των Εθνών, όπου ομολογούν ότι δεν αισθάνονται ούτε τούρκοι ούτε Αλβανοί. Αποτελούσαν περίπου το 20% του πληθυσμού της Θεσπρωτίας και ήταν πλειονότητα ή μοναδικοί κάτοικοι σε 35 από τα 129 χωριά συνολικά της Θεσπρωτίας.

Τον Μάιο του 1917, όταν τα ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Θεσπρωτία, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες στρατεύθηκαν εθελοντικά και αποτέλεσαν τμήματα του ιταλικού στρατού. Από τότε δημιουργήθηκε αντιπαλότητα με τους ντόπιους Έλληνες. Κατά την ιταλική εισβολή το 1940 συνέδραμαν τους Ιταλούς, για όσο διάστημα βρίσκονταν επιτιθέμενοι στο ελληνικό έδαφος, και ο ελληνικός στρατός δέχθηκε τα πυρά τους από τα νώτα του. Συνεργάστηκαν φανερά με τις κατοχικές δυνάμεις των Ιταλών και εφάρμοσαν διώξεις κατά του ελληνικού πληθυσμού για να πάρουν πίσω απαλλοτριωθέντα κτήματα. Πληροφορούσαν τους Ιταλούς ότι διάφοροι Έλληνες είναι επικίνδυνοι για την ιταλική διοίκηση και μετά τη φυλάκισή τους έπαιρναν τα κτήματά τους. Επιπλέον παρεμπόδιζαν τη λειτουργία των ελληνικών σχολείων.

Σε διάφορα χωριά έκαναν πολλά έκτροπα, όπως λεηλασίες, κλοπές, δολοφονίες, σφαγές, βιασμούς γυναικών και πυρπολήσεις κατοικιών.​ Τον Ιούλιο του 1942, υπό την καθοδήγηση του Ντίνο (J. Dino), καταγόμενου από την Παραμυθιά και γαμπρού του Αλβανού πρωθυπουργού Βερλάτσι, οι Τσάμηδες συγκρότησαν την K.S.I.L.I.A.(Αλβανικό Σύστημα Πολιτικής Διοίκησης) με 14 τάγματα και επεδίωξαν την εξολόθρευση ή απομάκρυνση του ελληνικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας. Όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε και οι Ιταλοί αποχώρησαν, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες συντάχθηκαν με τους Γερμανούς, οι οποίοι τότε είχαν αναλάβει και την Ήπειρο, οπότε σχημάτισαν στα Ιωάννινα μια ειδική στρατιωτική μονάδα με γερμανικές στολές και συμπεριφέρθηκαν με ιδιαίτερη σκληρότητα προς τον ελληνικό πληθυσμό. Τα βεβαιωθέντα εγκλήματα τους την κατοχή ανέρχονται σε δολοφονίες 32, απαχθέντες 28, βιασμούς 9, πυρποληθείσες κατοικίες 332, λεηλατηθέντα χωριά 3, και πλήθος αρπαγέντων αιγοπροβάτων, βοοειδών και λοιπών οικότροφων ζώων.

Τον Φεβρουάριο 1944 από κοινού επιχειρήσεις των Τσάμηδων με τους Ναζί είχαν ως αποτέλεσμα την πυρπόληση χιλιάδων σπιτιών Ελλήνων και τη δημιουργία 100.000 προσφύγων. Το αποκορύφωμα ήταν η εκτέλεση 49 Ελλήνων προκρίτων της Παραμυθιάς στις 29 Σεπτεμβρίου 1943. Ο ΕΔΕΣ μετά απ’ αυτά τα γεγονότα στράφηκε κατά των μουσουλμάνων Τσάμηδων με σφοδρότητα και πέτυχε σημαντικές νίκες σε μάχες, όπως στην πρώτη μάχη της Μενίνας στις 17 και 18/8/1944 και σε δεύτερη μάχη στις 20 και 21/9/1944. Όταν αποχωρούσαν οι Γερμανοί ήρθε η σειρά των Ελλήνων για αντίποινα, καθώς οι Χριστιανοί είχαν εξαγριωθεί από αυτά που είχαν υποφέρει καθ’ όλη την ξενική Κατοχή.

​Το αποτέλεσμα ήταν ότι πολλοί μουσουλμάνοι Τσάμηδες ―ένοπλοι και μη― καθώς και οι οικογένειές τους για να σωθούν από την μήνιν των Ελλήνων της Ηπείρου, αλλά και για να αποφύγουν να δικαστούν ως εγκληματήσαντες δωσίλογοι, κατέφυγαν στην Αλβανία, όπως άλλοι μεγαλόσχημοι δωσίλογοι ακολούθησαν τους Γερμανούς στη Γερμανία. Η αλβανική κυβέρνηση προώθησε τους Τσάμηδες στη βόρεια περιοχή της χώρας. Αυτό έγινε γιατί ο κομμουνιστής δικτάτωρ Εμβέρ Χότζα δεν τους εμπιστευόταν, καθότι είχαν συνεργαστεί με τους Γερμανούς, οι οποίοι είχαν επιτεθεί στη μητέρα πατρίδα του κομμουνισμού Ρωσία, στα μεταγενέστερα όμως χρόνια πολλοί απ’ αυτούς μετακινήθηκαν στα δυτικά παράλια, με σκοπό να αλλοιωθεί το Βορειοηπειρωτικό στοιχείο της περιοχής. Οι Τσάμηδες κατά τη φυγή τους στην Αλβανία πήραν μαζί τους την κινητή περιουσία τους και τα κοπάδια των ζώων τους. Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έκανε μια δειλή προσπάθεια για να επανέλθουν οι Τσάμηδες στη Θεσπρωτία, αλλά αντέδρασαν έντονα οι κομμουνιστές της περιοχής, που είχαν κι αυτοί γίνει αντικείμενο των διώξεων και των εκτρόπων τους.

Το 1945 το Ειδικό Δικαστήριο Δωσίλογων Ιωαννίνων καταδίκασε ερήμην 1.930 Τσάμηδες ως εγκληματίες πολέμου, και πολλοί καταδικάστηκαν εις θάνατον, αλλά όλοι βρίσκονταν ήδη ασφαλείς στην Αλβανία. Παράλληλα ολοκληρώθηκε η νομική διαδικασία για την αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας. Η αγροτική περιουσία που είχαν οι Τσάμηδες αποδόθηκε βάσει νόμου στους ακτήμονες της περιοχής. Υπολογίζεται ότι 18.000 Τσάμηδες εγκατέλειψαν την Ελλάδα, ενώ με βάση τα στοιχεία της απογραφής της 7/4/1951, είχαν παραμείνει στη Θεσπρωτία μόνο 123 Μουσουλμάνοι Τσάμηδες.

Έκτοτε έκλεισε δια παντός το Τσάμικο ζήτημα για την Ελλάδα.-

*Ο Γιώργος Γκορέζης είναι ε.α. Υποστράτηγος, συγγραφέας, πολιτικός και στρατιωτικός αναλυτής. Κατάγεται από την Παραμυθιά

The post Τα ύποπτα παιχνίδια των Tσάμηδων της Αλβανίας | Του ε.α. Υποστράτηγου Γιώργου Γκορέζη appeared first on Paramythia-online.gr.

Την 6η Αυγούστου αφίχθη στη Παραμυθιά το 3/40 Σύνταγμα με διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Γ. Αγόρο και τέθηκε υπό διοίκηση της Χ Μεραρχίας. Παρά τη Χ Μεραρχία είχε αφιχθεί στη Παραμυθιά, μετά τη Μάχη των Αγίων Θεοδώρων, μόνιμη αντιπροσωπία της συμμαχικής αποστολής από τους αμερικανούς λοχαγούς Άντερσον και Ρότζερς, το λοχαγό Τζων και τον άγγλο υπολοχαγό Ντέϊβ.

Από τις 10 Αυγούστου 1944 οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες άρχισαν να συμπτύσσονται στη περιοχή Φιλιατών και ελληνοαλβανικών συνόρων, τμήματα δε αυτών είχαν παραμείνει στην Ηγουμενίτσα και Μενίνα, με τις Γερμανικές δυνάμεις της περιοχής. Το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής ( Σ.Μ.Α. ) διέταξε τη κατάληψη του οδικού κόμβου της Μενίνας, τον οποίο υπερασπίζετο Γερμανικό Τάγμα και αριθμός Μουσουλμάνων Τσάμηδων.

Το χωριό Μενίνα είχε άρτια αμυντική οργάνωση, με δύο πυροβόλα και αρκετό αριθμό πολυβόλων θέσεως. Υπήρχαν επίσης στο χωριό αυτό προωθημένες αποθήκες τροφίμων και πυρομαχικών και πολλά μεταφορικά αυτοκίνητα. Η Μενίνα αποτελούσε προωθημένη μικρή βάση εφοδιασμού για τις επιχειρήσεις των Γερμανοτσάμηδων στη περιοχή Παραμυθιάς- Σουλίου- Φαναρίου- Μαζαρακιάς. Καταλαμβανόμενης της Μενίνας απεκλείοντο οι Γερμανοί στην Ηγουμενίτσα και τις Φιλιάτες, και καμία κίνηση προς την Παραμυθιά και τη Πρέβεζα δεν θα ήταν δυνατή. Ήταν λοιπόν ζωτική θέση για τους Γερμανούς.
Την επίθεση κατά της Μενίνας διηύθυνε η Χ Μεραρχία των ΕΟΕΑ υπό τον Συνταγματάρχη Β. Καμάρα, που διέθετε το 3/40 Σύνταγμα του Αντισυνταγματάρχου Αγόρου Γ. δυνάμεως 750 ανδρών και το 16 Σύνταγμα του Αντισυνταγματάρχου Κρανιά Αρ. δυνάμεως 350 ανδρών.

Το 3/40 Σύνταγμα κατά τη μάχη της Μενίνας περιελάμβανε: Διοίκηση με διοικητή τον Αντισυνταγματάρχη Γ. Αγόρο και υποδιοικητή τον Επίλαρχο Δ. Γεωργιάδη, το Ι Τάγμα ( διοικητής Ταγματάρχης Οικονομόπουλος, διοικητές Λόχων Υπολοχαγός Χονδρός, Υπολοχαγός Φωτάκης ), το ΙΙ Τάγμα ( διοικητής Επίλαρχος Μπασαράκος, διοικητές Λόχων Υπίλαρχος Μητρόπουλος, Υπίλαρχος Φραντζέσκαρος ), το ΙΙΙ Τάγμα ( διοικητής Επίλαρχος Κατσαδήμας, διοικητές Λόχων Ίλαρχος Χαρβαλάκης, Λοχαγός Ρωμανός ), και το Ταγμα Οπλομηχανημάτων ( διοικητής Ταγματάρχης Παπαζώης, διοικητές Λόχου Πολυβόλων Υπίλαρχος Περεπές, Λόχου Όλμων Υπολοχαγός Μώρος ).

Η μάχη άρχισε την 0500 ώρα της 17ης Αυγούστου και ο αγώνας ήταν σκληρός, καθόσον οι Γερμανοί αμύνονται από τις πλέον οχυρές θέσεις τους. Προσπάθειες γερμανικών ενισχύσεων από την οδό Ιωαννίνων-Ηγουμενίτσας και Ηγουμενίτσας- Ιωαννίνων αποτυγχάνουν, διότι οι κατευθύνσεις αυτές φράσσονται από Λόχους των Ιλάρχων Μητρόπουλου και Φραντζέσκαρου αντίστοιχα.
Τις απογευματινές ώρες ο αγώνας είναι κρίσιμος. Το Ι Τάγμα του 3/40 Συντάγματος καθηλώνεται στη πεδινή περιοχή της Μενίνας, 100 μέτρα από τις οχυρές θέσεις των Γερμανών. Οι απώλειες του Τάγματος είναι σοβαρές, αλλά οι διοικητές των Λόχων πρώτης γραμμής Υπολοχαγός Χονδρός και Υπολοχαγός Φωτάκης επιδεικνύουν απαράμιλλο ηρωισμό και ελέγχουν τη κατάσταση. Ο Υπολοχαγός Χονδρός τραυματίζεται σοβαρά, φέρων πέντε τραύματα από θραύσματα όλμων, αλλά δεν δέχεται να αποσυρθεί της θέσεως του.

Το 16ο Σύνταγμα ομοίως έχει καθηλωθεί. Με την έλευση του σκότους η κατάσταση εξακολουθεί κρίσιμη. Οι άγγλοι αξιωματικοί που παρακολουθούν τα επιτιθέμενα τμήματα θεωρούν τη μάχη απολεσθείσα. Την πρώτη μέρα συνελήφθησαν 50 Γερμανοί αιχμάλωτοι. Το πρωί της ημέρας αυτής έπεσε επί του πεδίου της μάχης ο Ταγματάρχης Ουάλας, μαχόμενος μεταξύ των ακροβολιστών.

Την επόμενη ημέρα, 18 Αυγούστου, το ΙΙΙ Τάγμα του 3/40 Συντάγματος (Επίλαρχος Κατσαδήμας) έλαβε διαταγή και κινήθηκε κατά του οχυρού συγκροτήματος των οικημάτων όπου ημύνοντο σθεναρά οι Γερμανοί. Το Τάγμα επιτέθηκε με τους Λόχους κατά βάθος, λόγω του στενού μετώπου, και με επικεφαλής τον ιερό Λόχο του Συντάγματος, υπό τον Ίλαρχο Χαρβαλάκη, με διμοιρίτες τον Υπίλαρχο Σούτσο και τον Ανθυπολοχαγό Τρίμπο.

Την 10.00 ώρα οι αντάρτες ευρίσκονται 50 μέτρα από των οχυρών των Γερμανών, και λόγω των δραστικών πυρών των τελευταίων η περαιτέρω κίνηση καθίσταται αδύνατη. Στο μεταξύ πίπτει νεκρός ο διμοιρίτης Ανθυπολοχαγός Τρίμπος και τραυματίζεται ο Υπολοχαγός Σούτσος. Την ίδια ώρα 7 Γερμανικά αυτοκίνητα κατόρθωσαν να διέλθουν την οδό που κατείχετο από Λόχο του Συντάγματος και κινούνται την πλέον κρίσιμη στιγμή προς Μενίνα.

Την 11.00 ώρα προωθείται το μοναδικό αντιαρματικό πυροβόλο (γερμανικό λάφυρο) σε κατάλληλη θέση για να βάλει κατά των οχυρών των Γερμανών από μικρή απόσταση, λόγω της εγγύτητας των ημετέρων τμημάτων. Ο αγώνας συνεχίζεται με αμείωτη ένταση μέχρι την 15.00 ώρα οπότε 47 Γερμανοί εξήλθαν των οχυρών και παρεδίδοντο, αφού όλοι ήταν τραυματισμένοι. Την ίδια ώρα ο Ιερός Λόχος γίνεται κύριος της οχυρής αυτής θέσεως. Από αυτή τη στιγμή παύει κάθε αντίσταση των Γερμανών. Και τις δύο ημέρες πολέμησαν γενναιότατα.

Οι απώλειες των Γερμανών ανήλθαν : σε 101 αιχμαλώτους, 112 Γερμανούς νεκρούς και 35 νεκρούς Μουσουλμάνους Τσάμηδες. Οι δικές μας απώλειες ανήλθαν σε: 18 νεκρούς αξιωματικούς και οπλίτες και 27 τραυματίες αξιωματικούς και οπλίτες του 3/40 Συντάγματος, 15 εκτός μάχης του 16ου Συντάγματος και 1 Άγγλος ( Ταγματάρχης Ουάλας) νεκρός.

Η μάχη της Μενίνας είναι για τη πατρίδα μας μια από τις πιο λαμπρές σελίδες δόξας και ηρωισμού.

* Ο Γιώργος Γκορέζης είναι

The post Το χρονικό της μάχη της Μενίνας. Του Στρατηγού ε.α Γεώργιου Γκορέζη appeared first on Paramythia-online.gr.