Ο λόγος για τον Μακαριστό Μητροπολίτη Παραμυθιάς Νεόφυτο Κοτζαμανίδη, ο οποίος χοροστάτησε στην Μνημειώδη Δοξολογία της Κυριακής 23ης Φεβρουαρίου 1913 στην Παραμυθιά, μετά την είσοδο στην πόλη του Συνταγματάρχη Ηπίτη.

Στους εφιαλτικούς εκείνους χρόνους (1909) το ποίμνιο του της Παραμυθιάς τον πρόσμενε με μεγάλη αγωνιά, αλλά κι εκείνος είχε μεγάλη συναίσθηση της ευθύνης του. Σε επιστολή του στις 7 Ιουλίου 1909 προς τον Πατριάρχη Ιωακείμ, εξιστορώντας την άφιξη του στην Παραμυθιά, επισημαίνει την απόφαση του να αναλωθεί για την εθνική απόθεση:

« αἳ ἐπισκέψεις ἐξακολουθούσι καὶ σήμερον προσελθόντων καὶ πολλῶν Ὀθωμανῶν, ἐν οἲς ὁ προεξάρχων τῶν ἐνταύθα Γιουσοὺφ Πασάς, ἀντιπρόσωπος τοῦ Ὑποδιοικητοῦ καὶ ἄλλοι κυβερνητικοὶ ὑπάλληλοι. Μετ’ εὐχαριστήσεως δὲ παρετήρησα ὅτι ἐπικρατούσι καλαὶ ἐκατέρωθεν διαθέσεις, αἴτινες καταλλήλως καλλιεργούμεναι δύνανται νὰ ἐπιφέρωσι τὴ ποθητὴν εἰρήνην καὶ ὁμόνοιαν τῶν συνοικούντων ὑπὲρ ὢν συντόμως ἐργασθήσομαι…».

Η εθνική του δράση, γενναιότητα, πίστη και αποφασιστικότητα να πεθάνει για την έννοια του Ελληνισμού, φανερώνεται στην αλληλογραφία του της περιόδου 1909 – 1914, η οποία σώζεται στα αρχεία της Ι. Μητρόπολης Παραμυθίας.

Υπήρξε φωτεινός συνεχιστής της μεγάλης Ιστορίας του δοξασμένου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας Κλήρου. Τόλμησε κατά των μπέηδων της Παραμυθιάς και όλης της Θεσπρωτίας, ύψωσε το ανάστημα του στους Διοικητικούς άρχοντες της περιοχής και ιδιαιτέρα στο Βαλη των Ιωαννίνων, πρόταξε τα στήθη του σε πολλούς Τούρκους δολοφόνους και κατήγγειλε καθημερινά στα Πατριαρχεία τα εγκλήματα και τις καταπιέσεις ζητώντας τη βοήθειά τους.

Οι εθνικές του πράξεις δίκαια του προσδίνουν τον χαρακτηρισμό του Εθνομάρτυρα. Εμπέδωσε το εθνικό φρόνημα των Χριστιανών της επαρχίας του, βοήθησε και οργάνωσε την αντίσταση και είχε την τύχη να αποδεχτεί στις 23 Φεβρουαρίου 1913 τους προκρίτους Χριστιανούς, Τούρκους και Εβραίους της Παραμυθίας καθώς και τα Ελληνικά στρατεύματα.

Η μορφή του εξαίρεται και από τους συγχρόνούς του, όπως η Εφημερίδα «Ήπειρος» ἀρ. φύλ. 165 (345) στις 19/03/1914:

«Ἀφίκετο προχθὲς εἰς τὴν πόλιν μας τῆς ρωμαντικὴν πρωτεύουσαν τῆς Αὐτονόμου Πολιτείας ὁ Σεβ. Παραμυθίας ἡγούμενος πλείστων ὁπλιτῶν. Εἶναι ἀληθὲς τὸ λεγόμενον ὅτι αἳ περιστάσεις ἀναδεικνύουσι τὰ μεγάλα ἀναστήματα. Εἶναι ἀληθέστερον ἀκόμη ὅτι αἳ περιστάσεις ξεχωρίζουσι τᾶς φυσιογνωμίας. Ὁ Μητροπολίτης Παραμυθίας ἕως προχθὲς περιωρισμένος εἷς τὸν κύκλον τῶν θρησκευτικῶν τοῦ καθηκόντων εἶχεν ἀφίσει καὶ ἐν ἠθικὸν καὶ ἠρωϊκὸν ἀλλὰ καὶ εὐγενὲς περιθώριον διὰ μίαν ἐνδεχομένην περίπτωσιν. Καὶ ἡ περίστασις δὲν ἐβράδυνε νὰ ἔλθη. Θρησκευτικὸς ἀρχηγὸς Μητροπολίτης Παραμυθίας ἀλλὰ καὶ πολεμιστὴς μὲ αὐταπάρνηση, μὲ ἐνθουσιασμὸν θετικόν. Ἐκ τῆς ἐθνοπρεποὺς του ἀποφάσεως καταδεικνύεται καὶ τὸ παρελθόν του. Οἱ ἄνδρες μας μετὰ θαυμασμοῦ ὑποδέχονται τὸν τίμιον καὶ εὐγενῆ συμπολεμιστὴν των ὅστις μὲ τὸν Σταυρὸν τοῦ Σωτῆρος καὶ τὸ ξίφος τοῦ Διάκου ἔρχεται νὰ ἐνθαρρύνη, νὰ ἐνθουσιάσει τοὺς ἀγωνιζόμενους ὑπὲρ τῆς πατρίδος των καὶ τῆς ὑπάρξεως των, ἀλλὰ καὶ νὰ πολεμήση συνάμα».

H συμβολή του για την πολιτιστική άνοδο της περιοχής του υπήρξε σημαντική. Εργάστηκε με πάθος για την Παιδεία συντελώντας στη λειτουργία πολλών Σχολείων και στην ίδρυση Οικοτροφείων. Με προσωπικές του ενέργειες ιδρυεται και το τοτε Γυμνάσιο Παραμυθίας που τόσα πρόσφερε σε όλη την Θεσπρωτία.

Τον Οκτώβριο του 1924 μετατέθηκε στη I.M. Μητρόπολη Σουφλίου. Από εκεί το 1926 μετατέθηκε στην Ικαρία όπου και εκοιμήθη στις 21 Ιανουαρίου 1931

The post Νεόφυτος Κοτζαμανίδης | Ο Μητροπολίτης Παραμυθιάς και η δράση του για την απελευθέρωση της πόλης στις 23.02.1913 appeared first on Paramythia-online.gr.

Ο λόγος για τον Μακαριστό Μητροπολίτη Παραμυθιάς Νεόφυτο Κοτζαμανίδη, ο οποίος χοροστάτησε στην Μνημειώδη Δοξολογία της Κυριακής 23ης Φεβρουαρίου 1913 στην Παραμυθιά, μετά την είσοδο στην πόλη του Συνταγματάρχη Ηπίτη.

Στους εφιαλτικούς εκείνους χρόνους (1909) το ποίμνιο του της Παραμυθιάς τον πρόσμενε με μεγάλη αγωνιά, αλλά κι εκείνος είχε μεγάλη συναίσθηση της ευθύνης του. Σε επιστολή του στις 7 Ιουλίου 1909 προς τον Πατριάρχη Ιωακείμ, εξιστορώντας την άφιξη του στην Παραμυθιά, επισημαίνει την απόφαση του να αναλωθεί για την εθνική απόθεση:

« αἳ ἐπισκέψεις ἐξακολουθούσι καὶ σήμερον προσελθόντων καὶ πολλῶν Ὀθωμανῶν, ἐν οἲς ὁ προεξάρχων τῶν ἐνταύθα Γιουσοὺφ Πασάς, ἀντιπρόσωπος τοῦ Ὑποδιοικητοῦ καὶ ἄλλοι κυβερνητικοὶ ὑπάλληλοι. Μετ’ εὐχαριστήσεως δὲ παρετήρησα ὅτι ἐπικρατούσι καλαὶ ἐκατέρωθεν διαθέσεις, αἴτινες καταλλήλως καλλιεργούμεναι δύνανται νὰ ἐπιφέρωσι τὴ ποθητὴν εἰρήνην καὶ ὁμόνοιαν τῶν συνοικούντων ὑπὲρ ὢν συντόμως ἐργασθήσομαι…».

Η εθνική του δράση, γενναιότητα, πίστη και αποφασιστικότητα να πεθάνει για την έννοια του Ελληνισμού, φανερώνεται στην αλληλογραφία του της περιόδου 1909 – 1914, η οποία σώζεται στα αρχεία της Ι. Μητρόπολης Παραμυθίας.

Υπήρξε φωτεινός συνεχιστής της μεγάλης Ιστορίας του δοξασμένου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας Κλήρου. Τόλμησε κατά των μπέηδων της Παραμυθιάς και όλης της Θεσπρωτίας, ύψωσε το ανάστημα του στους Διοικητικούς άρχοντες της περιοχής και ιδιαιτέρα στο Βαλη των Ιωαννίνων, πρόταξε τα στήθη του σε πολλούς Τούρκους δολοφόνους και κατήγγειλε καθημερινά στα Πατριαρχεία τα εγκλήματα και τις καταπιέσεις ζητώντας τη βοήθειά τους.

Οι εθνικές του πράξεις δίκαια του προσδίνουν τον χαρακτηρισμό του Εθνομάρτυρα. Εμπέδωσε το εθνικό φρόνημα των Χριστιανών της επαρχίας του, βοήθησε και οργάνωσε την αντίσταση και είχε την τύχη να αποδεχτεί στις 23 Φεβρουαρίου 1913 τους προκρίτους Χριστιανούς, Τούρκους και Εβραίους της Παραμυθίας καθώς και τα Ελληνικά στρατεύματα.

Η μορφή του εξαίρεται και από τους συγχρόνούς του, όπως η Εφημερίδα «Ήπειρος» ἀρ. φύλ. 165 (345) στις 19/03/1914:

«Ἀφίκετο προχθὲς εἰς τὴν πόλιν μας τῆς ρωμαντικὴν πρωτεύουσαν τῆς Αὐτονόμου Πολιτείας ὁ Σεβ. Παραμυθίας ἡγούμενος πλείστων ὁπλιτῶν. Εἶναι ἀληθὲς τὸ λεγόμενον ὅτι αἳ περιστάσεις ἀναδεικνύουσι τὰ μεγάλα ἀναστήματα. Εἶναι ἀληθέστερον ἀκόμη ὅτι αἳ περιστάσεις ξεχωρίζουσι τᾶς φυσιογνωμίας. Ὁ Μητροπολίτης Παραμυθίας ἕως προχθὲς περιωρισμένος εἷς τὸν κύκλον τῶν θρησκευτικῶν τοῦ καθηκόντων εἶχεν ἀφίσει καὶ ἐν ἠθικὸν καὶ ἠρωϊκὸν ἀλλὰ καὶ εὐγενὲς περιθώριον διὰ μίαν ἐνδεχομένην περίπτωσιν. Καὶ ἡ περίστασις δὲν ἐβράδυνε νὰ ἔλθη. Θρησκευτικὸς ἀρχηγὸς Μητροπολίτης Παραμυθίας ἀλλὰ καὶ πολεμιστὴς μὲ αὐταπάρνηση, μὲ ἐνθουσιασμὸν θετικόν. Ἐκ τῆς ἐθνοπρεποὺς του ἀποφάσεως καταδεικνύεται καὶ τὸ παρελθόν του. Οἱ ἄνδρες μας μετὰ θαυμασμοῦ ὑποδέχονται τὸν τίμιον καὶ εὐγενῆ συμπολεμιστὴν των ὅστις μὲ τὸν Σταυρὸν τοῦ Σωτῆρος καὶ τὸ ξίφος τοῦ Διάκου ἔρχεται νὰ ἐνθαρρύνη, νὰ ἐνθουσιάσει τοὺς ἀγωνιζόμενους ὑπὲρ τῆς πατρίδος των καὶ τῆς ὑπάρξεως των, ἀλλὰ καὶ νὰ πολεμήση συνάμα».

H συμβολή του για την πολιτιστική άνοδο της περιοχής του υπήρξε σημαντική. Εργάστηκε με πάθος για την Παιδεία συντελώντας στη λειτουργία πολλών Σχολείων και στην ίδρυση Οικοτροφείων. Με προσωπικές του ενέργειες ιδρυεται και το τοτε Γυμνάσιο Παραμυθίας που τόσα πρόσφερε σε όλη την Θεσπρωτία.

Τον Οκτώβριο του 1924 μετατέθηκε στη I.M. Μητρόπολη Σουφλίου. Από εκεί το 1926 μετατέθηκε στην Ικαρία όπου και εκοιμηθεί στις 22 Ιανουαρίου 1931

Φωτογραφίες απο τον κ. Λακιό Ευστράτιο – Διευθυντή του Γενικού Λυκείου Αγίου Κηρύκου Ικαρίας

The post Σαν σήμερα 22.01.1931 | Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Παραμυθιάς Νεόφυτος Κοτζαμανίδης appeared first on Paramythia-online.gr.

Η Παραμυθιά όπως και όλη η Ήπειρος, έχει να επιδείξει ορισμένους από τους πιο φωτισμένους πατριώτες που με τις αγαθοεργίες τους  και τις ευεργεσίες τους άφησαν το στίγμα τους στην γαλούχηση της τοπικής κοινωνίας είτε ζούσαν στην Παραμυθιά είτε βρέθηκαν μακριά από αυτήν, ενώ σε αυτούς χρωστάμε σχεδόν τα πάντα, από όσα δεσπόζουν σήμερα στην πόλη.

Οικογένεια Μαρούτση.
Οι Παραμυθιώτες που ξεκίνησαν το χορό της Εθνικής Ευεργεσίας. Το μοναδικό στο είδος του ρολόι Παραμυθιάς, η Μαρουτσαία Σχολή Ιωαννίνων, η γέφυρα Μαρούτση στην Παραμυθιά, το πλήθος κοινωνικών ευεργεσιών σε Ελλάδα, Ιταλία και Ρωσία, καθώς και η αναγνώριση πέρα από τα στενά όρια της χώρας, συνθέτουν την ιστορία των ευπατρίδων Παραμυθιωτών της οικογένειας Μαρούτση. Μέλη της οικογένειας έχουν τιμηθεί με το τίτλο του μαρκησίου απο την αυτοκράτειρα της Αυστρίας Μαρία Θηρεσία, με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος της Αγίας Άννας από την αυτοκράτειρα της Ρωσίας Μεγάλη Αικατερίνη καθώς και με το το Παράσημο του Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων.

Οικογένεια Βούλγαρη.
Από το κατάστημα της Λαϊκής Αγοράς στην Παγκόσμια αυτοκρατορία. Όταν στα μέσα του 1880 ο Σωτήριος Βούλγαρης ξεκινούσε την αυτοκρατορία του κανένας δεν περίμενε την εξέλιξη του παγκοσμίως γνωστού οίκο BVLGARI. H οικογένεια όμως ποτέ δεν ξέχασε την Παραμυθιά και το 1937 προσφέρει 1.075.000 δραχμές για την ανέγερση του περίφημου σχολείου Βούλγαρη στην Παραμυθιά.

Οικογένεια Ρίγγα.
Οι μεγάλοι έμποροι με σειρά ευεργεσιών  που αξιοποιούνται ακόμα και τις μέρες μας. Ο Θεμιστοκλής Ρίγγας διατέλεσε Δήμαρχος Παραμυθιάς το 1933 και κορυφαία μέρα της ζωής του, θεωρείται, η 22 Μαΐου 1934, όπου στο Ξενοδοχείο «De France» στη Βιέννη κατάρτισε την ιδιόχειρη Διαθήκη του. Με εκτίμηση των Υπηρεσιών του 1935, η αξία της περιουσίας του, που άφηνε στο Δημοτικό Σχολείο Παραμυθιάς, για να ντύνονται και να τρέφονται οι άποροι μαθητές του, ανήλθε στο τεράστιο για την εποχή εκείνη, ποσό των 7.000.000 ( εφτά εκατομμυρίων δραχμών), δηλ. 35.000 χρυσές λίρες Αγγλίας. Το κληροδότημα Ρίγγα εκτός από μετρητά περίεχε και ακίνητα και μέχρι τις μέρες μας το διαχειρίζεται επιτροπή που αποτελείται από τον/την εκάστοτε Δήμαρχο Παραμυθιάς, το εκάστοτε Μητροπολίτη, το εκάστοτε διευθυντή του πρώτου Δημοτικού Σχολείου και ένα μέλος από την οικογένεια.

Μηχαήλ Παραμυθιώτης.
Οι καιροί τον έφεραν στην Κέρκυρα και στην Ιταλία, ωστόσο ποτέ δεν ξέχασε την ιδιαίτερη του πατρίδα. Το 1860, συντάσσοντας την διαθήκη του στην Κέρκυρα, αφήνει την οικία του στην Παραμυθιά για μετόχι του αλληλοδιδακτικού σχολείου. Αργότερα στεγάζεται εκεί το γυμνάσιο Παραμυθιάς και πολύ μετά το πρακτικό λύκειο Παραμυθιάς.  Το 1872 ο Μιχαήλ Παραμυθιώτης προσφέρει μέσω της ανανεωμένης διαθήκης του 3 καταστήματα στην Παραμυθιά για την ανώτερη Ελληνική σχολή Παραμυθιάς, με τα ετήσια έσοδά τους να ανέρχονται στα 1500 γρόσια. Επίσης άφησε σε τραπεζικούς λογαριασμούς του στην Εθνική τράπεζα και στην Βασιλική τράπεζα της Μόσχας, 5.000 τάλιρα για να «διατηρείται αξιοπρεπώς το πνευματικόν τούτο κέντρον» όπως αναφέρεται στην διαθήκη του.

Σωτήριος Παπαθανασίου
Ο Παραμυθιώτης λόγιος χρηματοδότησε μεγάλο μέρος της ανέγερσης του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Δονάτου, ενίσχυσε οικονομικά τον ΦΟΠ, χρηματοδότησε τις ανασκαφές και στην συνέχεια την ανέγερση της Αγίας Παρασκευής στο Σούλι

Αλέξανδρος Καλούδης.
Απόγονος της φάρας των Τζαβελαίων που με έξοδα του πραγματοποιηθήκαν πολλά έργα στην Παραμυθιά όπως η προτομή του Φώτου Τζαβέλα στην πλ. Μηχαήλ Παραμυθιώτη, το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, οι προτομές της Μόσχος και του Λάμπρου Τζαβέλα στο Σούλι, η χρηματοδότηση πολλών βιβλίων σχετικά με την περιοχή αλλά και πλήθος  δράσεων  στην ευρύτερη περιοχή της Παραμυθιάς.

Ειρήνη Πούλα, Ιωάννης Λούλης, Χρήστος Ρίγγας και Αντρέας Μαυρογιάννης.
Και οι τέσσερεις τους μπορεί να είναι άγνωστοι στο ευρύ κοινό ωστόσο κατά την διάρκεια της ζωής τους  πρόσφεραν στην Παραμυθιά την οικονομική τους βοήθεια για την ανέγερση υπηρεσιών με πιο γνωστή την ανέγερση του Παρθεναγωγίου Παραμυθιάς το 1865. Η Ειρήνη Πούλα πρόσφερε το πατρικό της σπίτι ενώ οι υπόλοιποι τρεις συμπλήρωσαν τα απαιτούμενα ποσά στο εγχείρημα που συντόνιζε ο Επίσκοπος Παραμυθιάς, Αγάπιος Χατζηιωάννου

Χρυσόστομος Λαμπρίδης
Σε αυτόν οφείλεται γη αναστύλωση του σχολικού κτηρίου στο Πολύδροσο Παραμυθιάς, η ανέγερση του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Γεωργίου. Επίσης με ενέργειες του σε κρατικές υπηρεσίες, πραγματοποιήθηκε μια σειρά από έργα στο Πολύδροσο όπως το μνημείο της κοινότητας, η πλατεία, το κοινοτικό γραφείο, το λαογραφικό μουσείο κ.α

Βασίλειος Μελάς
Μπορεί να μην ήταν Παραμυθιώτης, ωστόσο ο γόνος μιας από τις παλαιότερες οικογένειες της Ηπείρου, είναι ο ευεργέτης του 1ου Νηπιαγωγείου Παραμυθιάς, αφού αυτό κατασκευάστηκε ύστερα από δωρεά του. Ακόμα και στις μέρες μας, το ίδρυμα που ίδρυσε ο ίδιος και φέρει το όνομα του, διατηρεί άριστες σχέσεις με το 1ο νηπιαγωγείο Παραμυθιάς με το ίδρυμα να συνδράμει σε εκπαιδευτικό υλικό (βιβλία, αναλώσιμο υλικό για δραστηριότητες, παιχνίδια, μουσικά όργανα κ.ά.), αλλά και σε υλικό υποδομής.

Φυσικά εκτός από αυτούς υπάρχουν και πολλοί άλλοι που είτε ανώνυμα είτε επώνυμα, έβαλαν το λιθαράκι τους στην δημιουργία της πάλαι ποτέ αστικής Μητροπολιτικής πόλης της Παραμυθιάς, οχι αποκλειστικά με χρηματικά ποσά αλλα με επιρροές στις εκάστοτε κυβερνήσεις όπως ο Βασίλειος Κραψίτης (ΚΕΓΕ, Ειρηνοδικείο, Μητροπολιτικός Ναός, ΦΟΠ, Εθνική Τράπεζα, μνημεία, δρομοι κλπ), ο Νεόφυτος Κοτζαμανίδης (Οικοτροφείο), ο Ιωάννης Υποτελέκης, ο Δημήτριος Μπότσαρης, η οικογένεια Στράτη κ.α 

The post “Εὐεργεσίας τίμα…” Οι ευεργέτες της Παραμυθιάς στο πέρασμα των αιώνων. appeared first on Paramythia-online.gr.

Οι Μητροπολίτες Παραμυθιάς Παύλος Καρβέλης, Δωρόθεος Νάσκαρης και Νεόφυτος Κοτζαμανίδης είχαν την τύχη ή την ατυχία να είναι ποιμενάρχες της Μητρόπολης Παραμυθιάς σε ταραγμένες περιόδους και πιο συγκεκριμένα στους βαλκανικούς πολέμους, στην γερμανική κατοχή και την χούντα αντίστοιχα.

Νεόφυτος Κοτζαμανίδης: Είναι ο Μητροπολίτης που ευτύχησε να ήταν ποιμενάρχης της Μητρόπολης Παραμυθιάς, κατά την απελευθέρωση της, στις 23 Φεβρουαρίου 1913. Ο Νεόφυτος, τοποθετήθηκε στην Παραμυθιά 5 χρόνια πριν την απελευθέρωση της πόλης και παρέμεινε Μητροπολίτης 15 χρόνια, μέχρι τον Οκτώβριο του 1924. Στους εφιαλτικούς εκείνους χρόνους (1909) το ποίμνιο του της Παραμυθιάς τον πρόσμενε με μεγάλη αγωνιά, αλλά κι εκείνος είχε μεγάλη συναίσθηση της ευθύνης του. Σε επιστολή του στις 7 Ιουλίου 1909 προς τον Πατριάρχη Ιωακείμ, εξιστορώντας την άφιξη του στην Παραμυθιά, επισημαίνει την απόφαση του να αναλωθεί για την εθνική απόθεση: « αἳ ἐπισκέψεις ἐξακολουθούσι καὶ σήμερον προσελθόντων καὶ πολλῶν Ὀθωμανῶν, ἐν οἲς ὁ προεξάρχων τῶν ἐνταύθα Γιουσοὺφ Πασάς, ἀντιπρόσωπος τοῦ Ὑποδιοικητοῦ καὶ ἄλλοι κυβερνητικοὶ ὑπάλληλοι. Μετ’ εὐχαριστήσεως δὲ παρετήρησα ὅτι ἐπικρατούσι καλαὶ ἐκατέρωθεν διαθέσεις, αἴτινες καταλλήλως καλλιεργούμεναι δύνανται νὰ ἐπιφέρωσι τὴ ποθητὴν εἰρήνην καὶ ὁμόνοιαν τῶν συνοικούντων ὑπὲρ ὢν συντόμως ἐργασθήσομαι…». Η εθνική του δράση, γενναιότητα, πίστη και αποφασιστικότητα να πεθάνει για την έννοια του Ελληνισμού, φανερώνεται στην αλληλογραφία του της περιόδου 1909 – 1914, η οποία σώζεται στα αρχεία της Ι. Μητρόπολης Παραμυθίας. Υπήρξε φωτεινός συνεχιστής της μεγάλης Ιστορίας του δοξασμένου στα χρόνια της Τουρκοκρατίας Κλήρου. Τόλμησε κατά των μπέηδων της Παραμυθιάς και όλης της Θεσπρωτίας, ύψωσε το ανάστημα του στους Διοικητικούς άρχοντες της περιοχής και ιδιαιτέρα στο Βαλη των Ιωαννίνων, πρόταξε τα στήθη του σε πολλούς Τούρκους δολοφόνους και κατήγγειλε καθημερινά στα Πατριαρχεία τα εγκλήματα και τις καταπιέσεις ζητώντας τη βοήθειά τους. Οι εθνικές του πράξεις δίκαια του προσδίνουν τον χαρακτηρισμό του Εθνομάρτυρα. Εμπέδωσε το εθνικό φρόνημα των Χριστιανών της επαρχίας του, βοήθησε και οργάνωσε την αντίσταση και είχε την τύχη να αποδεχτεί στις 23 Φεβρουαρίου 1913 τους προκρίτους Χριστιανούς, Τούρκους και Εβραίους της Παραμυθίας καθώς και τα Ελληνικά στρατεύματα. Διαβάστε περισσότερα

Δωρόθεος Νάσκαρης. Είναι από τις περιπτώσεις των αγωνιστών ρασοφόρων παρά τα αμφιλεγόμενα που ακούγονται για την σχέση του με την εκτέλεση των 49 Προκρίτων. Ο λόγος για τον Μητροπολίτη Παραμυθιάς Δωρόθεο ο οποίος τόλμησε να αγωνιστεί ως ένστολος για τα ιδανικά και την ελευθερία του Έθνους. Ο Δωρόθεος (κατά κόσμο Δημήτριος Νάσκαρης) διατέλεσε Μητροπολίτης Παραμυθιάς από το 1943 μέχρι το 1959. Η αρχή της θητείας του συνέπεσε στην δίνη του πολέμου. Μάλιστα η τύχη τον έφερε να φτάνει στην Παραμυθιά την ημέρα που οι Γερμανοί, σε συνεργασία με τους Τσάμηδες, συνέλαβαν τους Πρόκριτους της πόλης τους οποίους εκτέλεσαν 2 ημέρες μετά. Η ενθρόνιση του Δωρόθεου έγινε την 1η Οκτωβρίου 1943 υπό το πέπλο της τρομοκρατίας των Μουσουλμάνων, που απειλούσαν ότι θα τον δολοφονήσουν. Προσπάθησε να αναχαιτίσει τη δράση των Τσάμηδων οι οποίοι βιαιοπραγούσαν συστηματικά κατά των χριστιανών της περιοχής. Οι ενέργειές του αυτές αύξησαν το μένος των Αλβανών της περιοχής και με ενέργειές τους προς τον Γερμανό Φρούραρχο της Παραμυθιάς συνελήφθη στις 2 Νοεμβρίου και 2 μέρες μετά αφέθηκε ελεύθερος. Σύντομα ο Δωρόθεος εντάχτηκε στις δυνάμεις του ΕΔΕΣ που δρούσαν στην ευρύτερη περιοχή της Παραμυθιάς (από Ντουσκάρα μέχρι και Ζάλλογο) και έπαιξε σημαντικό ρόλο στον διπλωματικό τομέα τόσο των Ελλήνων όσο και των Συμμάχων. Μάλιστα στην διαπραγμάτευση παράδοσης των Γερμανών στην Κέρκυρα, τον Οκτώβριο του 1944, ο Δωρόθεος εκπροσώπησε τις συμμαχικές δυνάμεις σε μια από τις πιο σημαντικές μέρες του Νησιού των Φαιάκων. Διαβάστε περισσότερα

Κυρός Παύλος: Ο μακαριστός Μητροπολίτης Παραμυθίας Κυρός Παύλος κατά κόσμον Γεώργιος Καρβέλης, βρέθηκε στην Ιερή Μητροπολη Παραμυθιάς όπου και λειτούργησε ως ποιμενάρχης από τις 18 Δεκεμβρίου 1968 μέχρι και τις 13 Ιουλίου 1974, όπου και κηρύχθηκε έκπτωτος του θρόνου χωρίς δίκη και απολογία από την χούντα του Ιωαννίδη, η οποία λίγο πριν είχε ανατρέψει την επίσης η Χούντα των Συνταγματαρχών η οποία κυβερνούσε την Ελλάδα από το 1967. O Κυρός Παύλος ηταν αγωνιστής της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των ανθρώπων και πολλές φορές η συναναστροφή μαζί του αποκτούσε μορφή κατηχησης των παραπάνω ιδανικών. Αυτο βεβαιαν δεν άρεσε στην χούντα που το στοχοποίησε. Η καθαίρεση του ως Μητροπολίτης Παραμυθίας, έγινε 11 ημέρες πριν την πτώση του καθεστώτος στις 24 Ιουλίου του 1974 μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και ήταν η τελευταία ωμή παρέμβαση της Χούντας στην Ελληνική Εκκλησία. Διαβάστε περισσότερα

The post 3 Mητροπολίτες Παραμυθιάς, αγωνιστές σε κατοχή, βαλκανικούς πολέμους & χούντα. appeared first on Paramythia-online.gr.

Η Μητρόπολη Παραμυθιάς είναι μία από τις πιο ιστορικές Μητροπόλεις της Ελλάδος με πολυσχιδή δράση σε περιόδους αναφοράς της χώρας, σε πολέμους και σε εποχές ταραχώδεις.

Το κοινωνικό της έργο χάνετε από τα βάθη των αιώνων, όταν ήταν ακόμα επισκοπή Παραμυθιάς της Μητρόπολης Ιωαννίνων.

Οι Μητροπολίτες της είχαν την τύχη και την ατυχία να μην ασχολούνται μόνο με το πνευματικό έργο των χριστιανών της περιοχής μας, αφού οι συνθήκες τους ανάγκασαν να έχουν ενεργό ρόλο ακόμα και στους αγώνες της απελευθέρωσης του έθνους και επι Τουρκοκρατίας και στην κατοχή του 40, όπως ο Δωρόθεος με τις γνωστές δράσεις κατά των κατακτητών του 40. 29 Επίσκοποι και Μητροπολίτες, έχουν βρεθεί στην κορυφή της έδρας της Επισκοπής και της Μητρόπολης Παραμυθιάς.

Ο Φώτιος Οικονόμου, το 1964 στο βιβλίο η Εκκλησία Εν Θεσπρωτία, αναφέρει χαρακτηριστικά:

“Η Παραμυθιά η μεσαιωνική πόλη που εμφανίστηκε τον 11ο αιώνα οφείλει την ονομασία της στην παραμυθία = παρηγοριά γιατί οι κάτοικοι των γύρω χωριών κατέφευγαν στο φρούριό της, τον καιρό των βαρβαρικών επιδρομών και έβρισκαν εκεί «παραμυθία = παρηγοριά» ενώ μεταγενέστερα τον ίδιο ρόλο έπαιξε η Μονή της Παναγίας της Παραμυθίας (της Παρηγορήτριας), όπως αναφέρεται στα σιγίλια του Πατριάρχη Κων/λεως Νεοφύτου το 1636.”

Έγινε έδρα Επισκοπής κατά το 1500 μ.Χ. όταν μεταφέρθηκε από την Επισκοπή Βουθρωτού, ενώ στις αρχές του 19ου αιώνα, ο τίτλος «Παραμυθίας» επικράτησε.

Ο Επίσκοπος Παραμυθίας επόπτευε τους χριστιανούς της επαρχίας Παραμυθίας, Φιλιατών, Μαργαριτίου, Φαναρίου, μέρος της Δελβίνου και της Ζίτσης ως και την Πάργα, έως την εποχή της κυριαρχίας των Ιονίων .

Το 1895 επί της Πατριαρχείας Ανθίμου Ζ’ (1895-1896) η Επισκοπή Παραμυθίας προήχθη σε Μητρόπολη υπό το Πατριαρχείο Κων/λεως

Επίσκοποι Παραμυθίας:
Παϊσιος Δήμαρος ή Δήμαρης ή Δήμερος
Άνθιμος
Χρύσανθος Κουφάλας ή Κεφάλας
Προκόπιος ο Βυζάντιος
Παρθένιος Πάργιος ο από Χειμάρας
Αρσένιος Ιωαννίτης
Αμβρόσιος
Νεόφυτος ο Βυζάντιος
Αγάπιος Χατζή Ιωάννου
Διονύσιος ο από Ευδοξιάδος
Άνθιμος Τσάτσος
Γρηγόριος Δρακόπουλος
Ιωάννης Χατζή – Αποστόλου
Λεόντιος Ελευθεριάδης ο από Κίτρους

Η Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας συγκροτήθηκε από τις αρχαίες, περήφανες Επισκοπές Ευροίας, Φωτικής και Βουθρωτού. Από το τέλος του 15ου αιώνα έως και τις αρχές του 19ου αιώνα παρατηρείται μια μαζική προαγωγή των Επισκοπών και Αρχιεπισκοπών σε Μητροπόλεις σε όλη την Ελλάδα.

Tον Μάιο του 1895 ο Πατριάρχης Άνθιμος Ζ’, λαμβάνοντας υπ’ όψη του την από 10 Απριλίου 1895 αναφορά των χριστιανών της Επισκοπής Παραμυθίας, προάγει την Επισκοπή Παραμυθίας σε Μητρόπολη υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Συγχρόνως, κατήργησε την Εξαρχία Γηρομερίου με τα 12 χωριά της, και την προσάρτησε οριστικά στην Μητρόπολη Παραμυθίας, που μετονομάστηκε Παραμυθίας και Φιλιατών.

Η Μητρόπολη Παραμυθίας αρχικά υπάγεται στο Πατριαρχείο Κων/λεως έως τις 10 Ιουλίου 1928, όταν βάσει του νόμου «Περί Εκκλησιαστικής Διοικήσεως στην Νέα Χώρα της Ελλάδος των Μητροπόλεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου» και της από 4 Σεπτεμβρίου 1928 Πατριαρχικής και Συνοδικής απόφασης, υπήχθη υπό την άμεση διακυβέρνηση της Αγιωτάτης Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος. Αργοτερα ονομάστηκε Παραμυθίας Φιλιατών Γηρομερίου και Πάργας

Μητροπολίτες Παραμυθίας:
Λεόντιος Ελευθεριάδης
Κωνσταντίνος Μικρούλης
Βασίλειος ο από Λιτίτσης
Καλλίνικος ο από Κώου
Ιερόθεος Ανθουλίδης
Νεόφυτος Κοτζαμανίδης
Ιωακείμ Μαρτιάνος
Αθηναγόρας Ελευθερίου
Γεώργιος Μισαηλίδης ο από Θάσου
Κύριλλος Καρμπαλιώτης
Δωρόθεος Νάσκαρης
Δωρόθεος Βασιλιάς
Τίτος Ματθαιάκης
Παύλος Καρβέλης
Τίτος Παπανάκος

The post Μητρόπολη Παραμυθιάς | Πνευματική καθοδήγηση από την Επισκοπή του 1500 μ.Χ μέχρι και σήμερα appeared first on Paramythia-online.gr.