Η ιστορία της Εκκλησίας κατά τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας είναι γεμάτη από μορφές ιεραρχών που δεν περιορίστηκαν στα λειτουργικά τους καθήκοντα, αλλά ύψωσαν ανάστημα για την προστασία του ποιμνίου τους. Μια τέτοια εξέχουσα μορφή υπήρξε ο Μητροπολίτης Παραμυθιάς Καλλίνικος Παλαιοκρασσάς, ο οποίος, αν και υπηρέτησε σε πολλές περιοχές του Ελληνισμού, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην Ήπειρο και συγκεκριμένα στην Παραμυθιά.
Γεννημένος το 1844 στην Άνδρο, ο Καλλίνικος διέγραψε μια λαμπρή πορεία θεολογικής κατάρτισης. Αποφοίτησε από την περίφημη Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1873, υποβάλλοντας τη διατριβή «Περί της αναγκαιότητος της Θείας Λατρείας», δείγμα της βαθιάς πνευματικότητάς του.
Πριν φτάσει στην Ήπειρο, «ψήθηκε» στις δυσκολίες διοίκησης διαφόρων εκκλησιαστικών επαρχιών. Ξεκίνησε ως Διάκονος στην Ξάνθη και τη Χαλκηδόνα, και ακολούθως υπηρέτησε ως:
- Επίσκοπος Αργυρουπόλεως (Βοηθός Επίσκοπος Χαλκηδόνος) από το 1880.
- Μητροπολίτης Βάρνης (1882-1887).
- Μητροπολίτης Στρωμνίτσης (1887-1892).
- Μητροπολίτης Κώου (1893-1900).
Η σημαντικότερη ίσως περίοδος της ποιμαντορίας του ξεκινά στις αρχές του 20ού αιώνα. Στις 11 Ιανουαρίου 1900, ο Καλλίνικος εκλέγεται Μητροπολίτης Παραμυθίας, επικρατώντας των συνυποψηφίων του, Επισκόπων Μελιτουπόλεως Ιωακείμ και Περιστεράς Μελετίου.
Η ενθρόνισή του πραγματοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1900, σε μια περίοδο όπου η περιοχή της Θεσπρωτίας βρισκόταν υπό σκληρή Οθωμανική διοίκηση και έντονες πληθυσμιακές πιέσεις.
Ο Καλλίνικος δεν υπήρξε ένας συμβατικός ιεράρχης. Τα αρχεία της Μητροπόλεως αποκαλύπτουν έναν δυναμικό ηγέτη που δεν δίστασε να έρθει σε ευθεία ρήξη με τις οθωμανικές αρχές για να υπερασπιστεί τα δίκαια των Χριστιανών.
Οι ιστορικοί «Κώδικες» της Μητροπόλεως Παραμυθιάς μαρτυρούν τις συνεχείς προσπάθειές του να ανακόψει το κύμα του αναγκαστικού εξισλαμισμού που επιχειρήθηκε εκείνη την περίοδο στην περιοχή.
Η στάση του αυτή τον κατέστησε σύμβολο αντίστασης και πνευματικό πατέρα για τους δοκιμαζόμενους κατοίκους της Παραμυθιάς, προσφέροντας ηθική και ουσιαστική στήριξη απέναντι στις αυθαιρεσίες των κατακτητών.
Η έντονη δράση και οι κακουχίες φαίνεται πως κλόνισαν την υγεία του. Ενώ βρισκόταν ακόμη εν ενεργεία ως Μητροπολίτης Παραμυθιάς, χρειάστηκε να νοσηλευτεί στην Πρέβεζα. Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή στις 30 Σεπτεμβρίου 1906, κλείνοντας τον κύκλο μιας ζωής αφιερωμένης στην Εκκλησία και το Γένος.
Τον διαδέχτηκε ο Ιερόθεος Ανθουλίδης, ο οποίος παρέλαβε τη σκυτάλη σε μια Μητρόπολη που είχε πλέον ενδυναμωθεί από το σθένος και την αγωνιστικότητα του Καλλίνικου Παλαιοκρασσά.
Join the Conversation