Το Λείψανο του οσίου Νικηφόρου του Λεπρού εκτιθείτε προς προσκύνηση σημερα Κυριακή, ημέρα της μνήμης του, στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Δονάτου Παραμυθίας, όπου το πρωί χοροστάτησε κατά τον όρθρο και ιερούργησε κατά τη θεία λειτουργία ο Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης Σεραπίων.
Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης τόνισε μεταξύ άλλων ότι: “Να μην ξεχνούμε ότι οι περισσότεροι άγιοι της Εκκλησίας μας με πολύ μεγάλους και δύσκολους αγώνες κατάφεραν να φτάσουν στην αγιότητα. Κατάφεραν να εξαγνίσουν την ψυχή τους, κατάφεραν να απαλλαγούν από τα διάφορα αμαρτήματα. Όλη τους τη ζωή την πέρασαν μέσα σε θλίψεις, μέσα σε στενοχώριες και έδωσαν ακόμη και το αίμα τους, όταν χρειάστηκε, για να μπορέσουν να κερδίσουν την ένωσή τους με τον Χριστό. Κανείς όμως δεν προσπάθησε να απαλλάξει τη ζωή του, να απαλλάξει την ψυχή του από τις δυσκολίες αυτών των αγώνων, αλλά αντιθέτως έκαναν τους αγώνες για να απαλλαγούν από το σκοτάδι και από τις ακαθαρσίες της αμαρτίας”.
Και πρόσθεσε: “Ένας από αυτούς είναι και ο όσιος ο Νικηφόρος ο Λεπρός, ένας άγιος του 20ου αι., ένας άγιος, ο οποίος έζησε πολύ κοντά μας. Είναι ένα από τα πιο φωτεινά αστέρια της σύγχρονης αγιολογίας και στέκεται απέναντί μας ως αληθινή, ως ζωντανή μαρτυρία της νίκης αυτού που κατάφερε να κερδίσει τη χάρη του Χριστού μέσα από πολλές δοκιμασίες. Αλλά νίκησε και τον ανθρώπινο φόβο. Η μορφή του οσίου Νικηφόρου ήταν μορφή ήσυχη, γαλήνια, ταπεινή και σχεδόν αφανής στον κόσμο αυτόν που ζούμε”.
Καταλήγοντας επεσήμανε ότι ο όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός “σήκωσε τον βαρύτατο σταυρό της λέπρας, τον οποίο του τον επεφύλαξε ο Θεός για να τον εξαγιάσει. Υπέμεινε τους πόνους του σώματος σε όλη του τη ζωή με πολλή υπομονή, με ακλόνητη ελπίδα και με ανεξάντλητη αγάπη προς τον Κύριο. Δεν αναστέναζε, δεν παραπονιόταν και ποτέ του δεν επέρριψε τον μολυσμό του με λέπρα ούτε στον Θεό ούτε στους ανθρώπους. Παρά τους πόνους και τις πληγές του, το χαμόγελό του δεν έλειψε ποτέ από τα χείλη του και έλεγε ότι ο Θεός γνωρίζει πάρα πολύ καλά τι χρειάζεται ο κάθε άνθρωπος για να σωθεί”.
Να σημειωθεί ότι στα λείψανα των αγίων δεν πρέπει να αποδίδονται μαγικές διαστάσεις, αλλά μέσω αυτών να αναδεικνύεται η μεγάλη πρόκληση της μίμησης των αρετών των αγιασμένων μορφών.
Αυτή είναι η πρόκληση και αυτό είναι το θαύμα για όσους φέρουμε την ιδιότητα του Χριστιανού και θέλουμε να τη ζούμε στην πλήρη έννοιά της και να μην την απομειώνουμε και την υποτιμούμε.
Και η απάντησή μας σ’ αυτή την πρόκληση δεν μπορεί να είναι συγκυριακή και μεμονωμένη, αλλά συνολική και διαρκής.
Είναι η απόφαση και η στάση ζωής μας, ύστερα από τον αυτοέλεγχό μας, η οποία από μας εξαρτάται και δεν μπορεί κανείς να μας υποχρεώσει, να μας πειθαναγκάσει και να μας αστυνομεύσει στην εφαρμογή της.
Τα λείψανα των Αγίων μας δίνουν το μήνυμα της ασύλληπτης και υπέροχης Βασιλείας του Θεού. Γι’ αυτό αξίζει να αγωνιστούμε στη ζωή μας, ώστε τουλάχιστον να αποδείξουμε την προσπάθεια και τον πόθο μας να την κατακτήσουμε…
