Στις 11 Ιανουαρίου 2026 συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την ημέρα που η Θεσπρωτία αποχαιρέτησε τον Αλέξη Αναστασίου – έναν πρωτοπόρο δημοσιογράφο, εκδότη και ενεργό πολίτη, που η παρουσία και το έργο του σημάδεψαν βαθιά τα τοπικά δρώμενα. Έφυγε αιφνίδια από τη ζωή στις 11 Ιανουαρίου 2016, σε ηλικία 69 ετών, ύστερα από καρδιακό επεισόδιο. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε συγκίνηση και οδύνη στη δημοσιογραφική οικογένεια και στην τοπική κοινωνία, αφήνοντας πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά και μια παρακαταθήκη που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα. Δέκα χρόνια μετά, η μνήμη του εξακολουθεί να φωτίζει τις συνειδήσεις όσων πιστεύουν στη δύναμη του τοπικού Τύπου, στην αξία της αλήθειας και στο χρέος της προσφοράς.
Καταγωγή και τα πρώτα βήματα
Ο Αλέξης Αναστασίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πέστιανη Θεσπρωτίας. Από νωρίς έδειξε ανήσυχο πνεύμα και έντονη κλίση προς την ενημέρωση και τον δημόσιο λόγο. Η ανάγκη του να παρατηρεί, να ερμηνεύει και να μεταφέρει την πραγματικότητα της εποχής του, τον οδήγησε στη δημοσιογραφία, σε χρόνια απαιτητικά, όταν ο επαρχιακός Τύπος δεν είχε την υποστήριξη, την τεχνολογία ή τις ευκολίες που θεωρούνται σήμερα δεδομένες. Εκείνος όμως δεν περίμενε «έτοιμες συνθήκες» για να δημιουργήσει. Τις δημιούργησε ο ίδιος.
Η πορεία στον Τύπο και η δημιουργία μέσων
Η επαγγελματική πορεία του Αλέξη Αναστασίου συνδέθηκε άρρηκτα με την ανάπτυξη και τη διαμόρφωση του τοπικού Τύπου στη Θεσπρωτία. Υπήρξε ιδρυτής και εκδότης εφημερίδων που έγραψαν τη δική τους ιστορία, δημιουργώντας έναν ισχυρό πυρήνα ενημέρωσης σε μια περιοχή που είχε ανάγκη από αξιόπιστη φωνή και σταθερό δημόσιο διάλογο. Για περισσότερα από 25 χρόνια, εργάστηκε ακατάπαυστα, όχι μόνο ως εκδότης, αλλά και ως άνθρωπος του ρεπορτάζ, της άποψης, της παρέμβασης.
Στην πορεία του, προχώρησε και πέρα από τα όρια του έντυπου λόγου. Επένδυσε στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, σε μια εποχή που τέτοιες πρωτοβουλίες στην περιφέρεια απαιτούσαν τόλμη, οικονομικό ρίσκο και κυρίως πίστη στον σκοπό. Με τις κινήσεις του αυτές, έφερε πιο κοντά την άμεση ενημέρωση στους κατοίκους της Θεσπρωτίας, δίνοντας σε γεγονότα και πρόσωπα βήμα που διαφορετικά θα έμεναν εκτός δημόσιας σφαίρας.
Αργότερα, αντιλαμβανόμενος εγκαίρως τη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή, στήριξε και τη διαδικτυακή ενημέρωση, αναγνωρίζοντας ότι το μέλλον περνά μέσα από την ταχύτητα, την προσβασιμότητα και τη διαρκή ροή της πληροφορίας. Η σχέση του με την ενημέρωση δεν ήταν ποτέ «επαγγελματική ρουτίνα», ήταν στάση ζωής.
•Εφημερίδες «Τόλμη» και «Τιτάνη»: Υπήρξε ιδρυτής και εκδότης δύο ιστορικών εφημερίδων της Θεσπρωτίας, της «Τόλμης» και της «Τιτάνης», με έδρα την Ηγουμενίτσα. Για περισσότερο από 25 χρόνια διηύθυνε τις εφημερίδες αυτές, που αποτελούσαν βασική πηγή ενημέρωσης και δημόσιου διαλόγου για την τοπική κοινωνία. Μάλιστα, η «Τιτάνη» – η πρώτη εφημερίδα που ίδρυσε – συνεχίζει έως σήμερα την πορεία της, συμπληρώνοντας πάνω από τρεις δεκαετίες αδιάλειπτης κυκλοφορίας. Αυτό το γεγονός από μόνο του αποδεικνύει τη διαχρονικότητα του έργου του και την αντοχή του στο χρόνο, αντανακλώντας το όραμά του για έναν ζωντανό επαρχιακό Τύπο.
•Ραδιοφωνικός & Τηλεοπτικός Σταθμός: Ο πολυσχιδής αυτός δημοσιογράφος δεν περιορίστηκε μόνο στον έντυπο Τύπο. Ήταν ιδιοκτήτης του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού «Ράδιο Ηγουμενίτσα», φέρνοντας την άμεση ενημέρωση στα ερτζιανά κύματα της περιοχής. Επιπλέον, ίδρυσε και τον τηλεοπτικό σταθμό “TVA” Θεσπρωτίας (Τηλεοπτική επικοινωνία), σε μια εποχή που η τοπική τηλεόραση ήταν ακόμη στα πρώτα της βήματα. Με αυτές τις κινήσεις, ο Αναστασίου συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη των ΜΜΕ στη βορειοδυτική Ελλάδα, ανοίγοντας νέους δρόμους στην ενημέρωση όταν ελάχιστοι τολμούσαν κάτι ανάλογο.
•Ιστότοπος thespro.gr: Προσαρμοζόμενος στις νέες εποχές, υπήρξε επίσης ιδρυτής και ιδιοκτήτης της ειδησεογραφικής ιστοσελίδας thespro.gr, διευρύνοντας την παρουσία της τοπικής ενημέρωσης και στο διαδίκτυο. Με τον τρόπο αυτό, κατάφερε να παντρέψει την παράδοση του έντυπου τύπου με τις σύγχρονες τεχνολογίες, εξασφαλίζοντας ότι η φωνή της Θεσπρωτίας θα ακούγεται παντού.
Κατασκευή ιστοσελίδων
Η γραφή του και το προσωπικό του ύφος
Ο Αλέξης Αναστασίου δεν υπήρξε ένας «ουδέτερος» δημοσιογράφος. Η πένα του είχε «Αλεξη-κέραυνο» χαρακτήρα. Είχε άποψη, αιχμή, χιούμορ, αλλά και βαθιά συγκινησιακό υπόβαθρο όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Ήξερε να γράφει με τρόπο που να αγγίζει τον αναγνώστη χωρίς να θολώνει την ουσία. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που μπορούσαν να είναι αυστηροί απέναντι σε μια αδικία, αλλά ανθρώπινοι απέναντι σε έναν συμπολίτη που λύγιζε.
Το ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραφε σε στήλη του για χρόνια «Αλεξη-κέραυνος» έγινε αναγνωρίσιμο και ταυτίστηκε με παρεμβάσεις που έδιναν τόνο και κατεύθυνση στη δημόσια συζήτηση. Δεν δίσταζε να αναδείξει προβλήματα, να επισημάνει λάθη, να ζητήσει ευθύνες, να καταγράψει τις παραλείψεις. Το έκανε, όμως, όχι για να «θορυβήσει», αλλά γιατί πίστευε ότι αυτή είναι η ουσία της δημοσιογραφίας: να ελέγχει, να φωτίζει, να πιέζει για λύσεις. Και κυρίως, να στέκεται στην πλευρά της κοινωνίας.
Ο ενεργός πολίτης και ο δημόσιος λειτουργός
Ο Αλέξης Αναστασίου υπηρέτησε τη Θεσπρωτία και μέσα από θέσεις ευθύνης στη δημόσια διοίκηση ως διευθυντής του τότε ΙΚΑ. Η εμπειρία αυτή δεν τον απομάκρυνε από τη δημοσιογραφική του ταυτότητα. Αντίθετα, του πρόσθεσε γνώση των μηχανισμών, κατανόηση των δομών και επίγνωση των πραγματικών δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο πολίτης όταν έρχεται αντιμέτωπος με το κράτος. Εκείνος, σύμφωνα με όσους τον γνώρισαν, είχε ως προτεραιότητα τη βελτίωση της εξυπηρέτησης και τη λειτουργικότητα, με στόχο να αισθάνεται ο πολίτης ότι δεν είναι «αριθμός».
Αυτός ο συνδυασμός δημοσιογράφου και ενεργού δημόσιου λειτουργού είναι σπάνιος. Και εξηγεί, σε μεγάλο βαθμό, γιατί ο Αλέξης είχε ευρύτερη επιρροή από έναν τυπικό εκδότη. Είχε εικόνα του τόπου του σε βάθος, στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας, στις ανάγκες των ανθρώπων, στις παθογένειες και στις δυνατότητες.
Η σχέση με την κοινωνία της Θεσπρωτίας
Ο Αλέξης Αναστασίου είχε μια ιδιαίτερη σχέση με την κοινωνία. Ήταν άνθρωπος που βρισκόταν κοντά στους συμπολίτες του: άκουγε, ρωτούσε, παρατηρούσε, κρατούσε σημειώσεις, «έπιανε τον παλμό». Δεν έγραφε από απόσταση. Έγραφε μέσα από την πραγματικότητα της Θεσπρωτίας, για ανθρώπους που τον έβλεπαν καθημερινά και τον αντιμετώπιζαν όχι ως «δημόσιο πρόσωπο», αλλά ως έναν δικό τους άνθρωπο.
Η δουλειά του επηρέασε τη ζωή της περιοχής όχι μόνο γιατί ενημέρωνε, αλλά γιατί κινητοποιούσε. Έφερνε θέματα στην επιφάνεια. Δημιουργούσε πίεση. Άνοιγε συζητήσεις. Έδινε ορατότητα σε ζητήματα που αλλιώς θα περνούσαν απαρατήρητα. Για πολλές δεκαετίες, ο τοπικός δημόσιος διάλογος στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στη δική του επιμονή να μη «συνηθίζεται» το πρόβλημα, αλλά να λύνεται.
Ο άνθρωπος πίσω από τον δημοσιογράφο
Πίσω από τη δημόσια εικόνα υπήρχε ένας άνθρωπος με έντονη προσωπικότητα, γνήσια ευαισθησία και ξεκάθαρη αγάπη για τη ζωή. Όσοι τον έζησαν από κοντά θυμούνται στιγμές απλές, καθημερινές, αλλά χαρακτηριστικές: συζητήσεις που άναβαν από μια είδηση, μια φράση γεμάτη νόημα, μια παρατήρηση που έκανε τους γύρω του να χαμογελούν, μια έντονη κριτική που όμως κρυβόταν πίσω της νοιάξιμο. Ήταν άνθρωπος που δεν «φορούσε μάσκα» αλλά ήταν αυτό που έδειχνε.
Η ακεραιότητά του υπήρξε βασικό του γνώρισμα. Μπορεί να διαφωνούσε, μπορεί να συγκρουόταν, αλλά σπάνια θα ακουγόταν ότι κινήθηκε με ιδιοτέλεια. Είχε την ελευθερία του ανθρώπου που δεν εξαρτάται εύκολα και που θεωρεί ότι η αξιοπρέπεια του δημοσιογράφου δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Η απώλεια και η παρακαταθήκη
Ο αιφνίδιος χαμός του το 2016 άφησε ένα βαθύ αποτύπωμα. Δεν ήταν απλώς η απώλεια ενός ανθρώπου. Ήταν η απώλεια μιας εποχής. Ένα κομμάτι της Θεσπρωτίας που «έγραφε» και «μιλούσε» μέσα από εκείνον, έμεινε ξαφνικά σιωπηλό. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, το έργο του συνεχίζει να ακούγεται.
Τα μέσα που δημιούργησε, οι τίτλοι που στήριξε, οι άνθρωποι που ανέδειξε, οι μάχες που έδωσε, οι ιδέες που άφησε πίσω του, λειτουργούν ως ζωντανή κληρονομιά. Η ύπαρξη και η συνέχεια των δημοσιογραφικών του «παιδιών» είναι ένα διαρκές υπενθύμισμα ότι ο Αλέξης Αναστασίου δεν έζησε για να περάσει απλώς από τη ζωή, αλλά για να αφήσει ίχνος.
Δέκα χρόνια μετά, η Θεσπρωτία δεν τον ξεχνά. Τον θυμάται στην καθημερινή συζήτηση, στις αναφορές των παλαιότερων, στη νοσταλγία μιας δημοσιογραφίας που «έμπαινε μπροστά» και δεν φοβόταν. Τον θυμάται ως άνθρωπο που έδωσε σχήμα, λόγο και παρουσία στον επαρχιακό Τύπο, και ως πολίτη που στάθηκε με συνέπεια δίπλα στην κοινωνία.
Η συμπλήρωση δέκα ετών από τον θάνατό του δεν είναι μόνο ένα χρονικό ορόσημο. Είναι ευκαιρία υπενθύμισης: ότι η ενημέρωση δεν είναι απλώς ροή ειδήσεων, αλλά ευθύνη, χαρακτήρας, σχέση με τον τόπο. Ο Αλέξης Αναστασίου υπηρέτησε αυτό το ιδανικό με τρόπο που άφησε ιστορία. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν, θυμούνται, συζητούν και εμπνέονται από το έργο του, ο ίδιος θα παραμένει παρών – όχι ως ανάμνηση που ξεθωριάζει, αλλά ως σταθερό σημείο αναφοράς για το τι σημαίνει δημοσιογραφία με ταυτότητα, τόλμη και ήθος.
Το πάθος του για τη δημοσιογραφία ήταν θρυλικό. Συχνά τον θυμούνται να κρατά ένα ποτήρι ουίσκι Ballantine’s στο ένα χέρι και ένα στυλό στο άλλο, έτοιμος να σημειώσει μια ιδέα ή μια είδηση ακόμη και πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, αν χρειαζόταν. Η ανήσυχη φύση του δεν του επέτρεπε να αφήσει καμία στιγμή ανεκμετάλλευτη – κάθε εμπειρία μπορούσε να γίνει άρθρο, κάθε αδικία έπρεπε να διορθωθεί. Με αυτή την έννοια, ο Αλέξης Αναστασίου ζούσε και ανέπνεε για την αποστολή της ενημέρωσης.
Όπως έγραψατην ημέρα του θανάτου του, «Ο άνθρωπος πεθαίνει όταν τον ξεχάσουμε ή όταν περάσει απαρατήρητος από τη ζωή μας», και ο Αλέξης «ζει μέσα από όλους όσοι τον θυμούνται, όσοι αγάπησαν το έργο του και όσοι εμπνέονται από το παράδειγμά του».
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατό του, η φράση αυτή αποδεικνύεται αληθινή: ο Αλέξης ζει μέσα από το έργο του και την επιρροή που συνεχίζει να ασκεί.
Join the Conversation