Τρία χρόνια πέρασαν από τη νύχτα που ο χρόνος σταμάτησε να μετράει ζωές και άρχισε να μετράει πληγές. Σήμερα η σιωπή μας είναι μια προσευχή για όσα χάθηκαν και μια υπόσχεση για όσα δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
Η σκέψη μας λυγίζει μπροστά στα παιδιά που δεν έφτασαν ποτέ. Σε εκείνα τα γελαστά πρόσωπα που έγιναν καπνός και αιθέρας, που εξαυλώθηκαν μέσα στη φωτιά, αφήνοντας πίσω τους μόνο μια ιερή σκόνη να πλανάται στα Τέμπη. Παιδιά που έγιναν αστερόσκονη πριν προλάβουν να ζήσουν, αφήνοντας τις κάμαρές τους παγωμένες και τα όνειρά τους ορφανά.
Η καρδιά μας ραγίζει για τους γονείς που έμειναν πίσω μόνοι. Για τις μάνες και τους πατέρες που κοιτάζουν την πόρτα και ξέρουν πως δεν θα κλείσει ποτέ ξανά. Για εκείνο το «έφτασες;» που δεν απαντήθηκε ποτέ και για τη μοναξιά που τρυπάει τα κόκκαλα κάθε φορά που αντικρίζουν ένα άδειο πιάτο στο τραπέζι.
Κλαίμε για τα παιδάκια που έμειναν χωρίς μανούλα. Για εκείνα τα μικρά χεράκια που ψάχνουν μέσα στο σκοτάδι το χάδι που τα νανούριζε και βρίσκουν μόνο τη σιωπή. Μια ορφάνια που δεν εξηγείται, ένας πόνος που δεν χωράει σε λόγια, για τις αγκαλιές που κόπηκαν στα δύο τόσο άδικα, τόσο εγκληματικά.
Και υπάρχει μια πληγή που πονάει διπλά: η «αόρατη» ψυχή. Είναι για εσένα, το κορίτσι που η φωτιά σε εξαύλωσε τόσο ολοκληρωτικά, που οι άνθρωποι των αριθμών ξέχασαν να σε μετρήσουν. Εσύ που δεν χώρεσες στον αριθμό “57”, εσύ που δεν άφησες πίσω σου ούτε ένα ίχνος για έναν τάφο, παρά μόνο μια κραυγή στον άνεμο. Για εμάς είσαι το πιο φωτεινό αστέρι, η ανάσα των Τεμπών, το σύμβολο μιας αδικίας που δεν έχει τέλος.
Και ανάμεσα σε όλο αυτό το θρήνο, η ψυχή μας κομματιάζεται για τους πιο αθώους… Για τα μικρά ζωάκια συντροφιάς. Εκείνες τις ψυχούλες που μέσα στον τρόμο και τη φωτιά, το μόνο που έκαναν ήταν να μυρίζουν το χέρι του ανθρώπου τους, ζητώντας λίγη σιγουριά.
Που έμειναν εκεί, πιστοί σύντροφοι μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, ακουμπώντας τη βρεγμένη τους μουσούδα πάνω σε αγαπημένα πρόσωπα, αρνούμενοι να αφήσουν μόνους αυτούς που λάτρευαν, ακολουθώντας τους πιστά μέχρι την αγκαλιά του Θεού.
Φαντάζομαι πως τώρα είναι όλοι μαζί.
Μια μεγάλη, τρυφερή αγκαλιά μακριά από τη σαπίλα και τα λάθη των ανθρώπων. Άνθρωποι και ζωάκια, πλασμένα από φως, εκεί που η ανάσα είναι ελεύθερη και η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.
Δεν σας ξεχνάμε. Θα είστε πάντα το δάκρυ που κυλάει κρυφά και η δύναμη που μας κρατάει όρθιους να ζητάμε δικαίωση.
Ας αναπαυθείτε στη γαλήνη του Παραδείσου. Για πάντα
*Η Βέρα Βέρμπη ειναι Δικηγόρος και Προέδρος της Τοπικής Οργάνωσης Παραμυθιάς της Νέας Δημοκρατίας
