Οι Β΄ Χαιρετισμοί εψάλησαν και στους ναούς της Θεσπρωτίας. Ο Μητροπολίτης Παραμυθίας Σεραπίων χοροστάτησε στον ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Καμινίου, όπου οι ενορίτες προσήλθαν και συμπροσευχήθηκαν.
Κατά το κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Σεραπίων τόνισε ότι “η Παναγία μας, η ταπεινή κόρη Μαριάμ από τη Ναζαρέτ, με την υπακοή της κατάφερε να διαλύσει τα νέφη που βρίσκονταν μεταξύ του Θεού και των ανθρώπων και έτσι να μπορέσουμε πια, χωρίς εμπόδια να αντικρύζουμε και να γνωρίζουμε τον αληθινό Θεό. Γι’ αυτό και δικαιολογημένα ο ποιητής του Ακαθίστου Ύμνου, ο Άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος, ανάμεσα στα πολλά χαίρε, τα οποία απευθύνει προς το πανακήρατον πρόσωπο της Παναγίας, απευθύνει και το «Χαῖρε, τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα». Αυτή η σχέση της Παναγίας μας με το φως του Χριστού που φωτίζει τη ζωή μας και καταυγάζει την ψυχή μας, δεν είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν, αλλά είναι διαρκής μέσα στους αιώνες”.
Και πρόσθεσε: Αν θέλουμε και εμείς να γίνουμε άξιοι του φωτός, πρέπει, και υποχρεούμεθα μπορώ να πω, να προσευχόμαστε καθημερινά προς το πανάγιο πρόσωπο της Παναγίας και να την ικετεύουμε και να της απευθύνουμε αίτημα να μας βοηθήσει, ώστε να μπορέσουμε να φωτιστούμε από το άγιο φως της Θεότητας. Προϋπόθεση, όμως, για να μπορέσουμε να λάβουμε αυτή τη μεγάλη δωρεά, να κοινωνήσουμε του θείου φωτός, να κοινωνήσουμε της αγίας χάριτος είναι πρώτα απ’ όλα να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη και τη σημασία που έχει αυτός ο φωτισμός στη ζωή μας”.
Επεσήμανε στη συνέχει ότι “πολλοί από τους ανθρώπους του κόσμου τούτου πιστεύουν ότι δεν μας χρειάζεται το φως αυτό, γιατί έχουμε άλλα φώτα. Θεωρούν ότι μπορούμε να βαδίζουμε μόνο με τη βοήθεια των τεχνητών φώτων, με τη βοήθεια της επιστήμης, με τη βοήθεια των ανθρώπων, οι οποίοι κατάφεραν να διαθέσουν κάποια μέσα για να λαμβάνουμε το κοσμικό φως, το χοϊκό, το πρόσκαιρο. Όμως το αποτέλεσμα αυτής της ψευδαίσθησης, μάλλον όλων μας, το διαπιστώνουμε καθημερινά και είναι πολύ θλιβερό. Όσο κοσμικό φως και αν υπάρχει γύρω μας, δεν μπορεί να αντικαταστήσει ούτε στο χιλιοστό τον Χριστό, ο οποίος είναι το φως του κόσμου. Αυτό που φωτίζει το νου και την ψυχή μας και την καρδιά μας και διώχνει από μέσα μας τις σκιές των αμαρτιών και των παθών μας”.
Καταλήγοντας σημείωσε: “Μέσα, λοιπόν, στο πνευματικό σκοτάδι που επικρατεί στον κόσμο μας, το φως του Χριστού είναι εκείνο που μας κάνει να διακρίνουμε τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε και να μην χαθούμε στα δύσβατα μονοπάτια και καταντήσουμε περιπλανώμενοι στην έρημο των παθών. Και είναι τόσο αναγκαίο και τόσο απαραίτητο αυτό το φως, το φως της θείας χάριτος, ώστε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς νυχθημερόν επικαλούνταν τη χάρη και τη βοήθεια της Παναγίας μας, ώστε να τον βοηθήσει και να αξιωθεί να δει αυτό το θείο φως. Γι’ αυτό την ικέτευε λέγοντας: “Φώτισόν μου το σκότος”. Και αν ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς είχε φθάσει με τον προσωπικό του αγώνα σε τόσο υψηλά επίπεδα, ώστε να καταφέρει να βλέπει με τους σωματικούς του οφθαλμούς το φως της θείας χάριτος, θα πρέπει και εμείς να προσπαθήσουμε και να αγωνιστούμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, ώστε να καθαρίσουμε το νου και την καρδιά μας και την ψυχή μας από τους πονηρούς λογισμούς και από τις πονηρές συνήθειες με την προσευχή, με τη νηστεία, με τον αγώνα μας τον προσωπικό εναντίον των παθών και με την ιερά εξομολόγηση”.
Να υπογραμμιστεί ότι οι πιστοί κατά τους χαιρετισμούς προσέρχονται στους ναούς, γιατί αισθάνονται ότι η Παναγία είναι πρεσβευτής μας στον Θεό. Και ταυτόχρονα κοντά μας. Ολόγυρά μας. Μας συμπαραστέκεται και μας παρηγορεί. Αρκεί να ζητούμε την προστασία της και να μην την αποκλείουμε.
Αγώνας είναι η ζωή, ένας στίβος, που όλοι καλούμαστε να αγωνισθούμε και να τρέξουμε. Υπό δύσκολες συνθήκες τις περισσότερες φορές.
Σ΄ αυτό τον κόσμο υπάρχουν θλίψεις και πόνοι. Τέτοιες καταστάσεις αντιμετώπισε και η Παναγία. Και τι έκανε; Αυτό, που καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς: Υπομονή, έχοντας εμπιστοσύνη στο Θεό.
Και η Θεοτόκος έδειξε ότι η υπομονή δεν είναι μοιρολατρία και απάθεια. Είναι καρπός της ζωντανής πίστης στο πρόσωπο του Χριστού. Όσοι πιστεύουν πραγματικά στη χριστιανική αλήθεια συνδέουν τις δοκιμασίες με τα «παθήματα» του Χριστού.
