Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οι συχνές προκλήσεις από την οθωμανική διοίκηση, τους τοπικούς αξιωματούχους και τους Τσάμηδες, καθιστούσαν τη μετακίνηση του Μητροπολίτη από την κατοικία του στον ναό εξαιρετικά επικίνδυνη. Μια τέτοια περίπτωση, η οποία επι σειρά δεκαετιών αποτέλεσε ενα μοναδικό έθιμο, ηταν η μετακίνηση του Μητροπολίτη το Πάσχα προς τον τότε Μητροπολιτικό Ναό της Παναγίας.
Η συνοδεία από τους προκρίτους και τους κατοικους της Παραμυθιάς λειτουργούσε ως διπλωματική και φυσική ασπίδα. Οι επιθέσεις και τα επεισόδια κατά των χριστιανών ήταν συχνά, και ο Μητροπολίτης αποτελούσε τον υπ’ αριθμόν ένα στόχο για τον εκφοβισμό του πληθυσμού.
Οι κάτοικοι της Παραμυθιάς δεν συμμετείχαν στην πομπή μόνο για θρησκευτική ευλάβεια, αλλά από στρατηγικό καθήκον. Η συγκέντρωσή τους στη Μητροπολιτική Κατοικία είχε ως στόχο την αποτροπή προκλήσεων καθώς η μαζική παρουσία εκατοντάδων πιστών καθιστούσε αδύνατη οποιαδήποτε απόπειρα εξευτελισμού ή επίθεσης από μεμονωμένες ομάδες, και το πολιτικό κόστος μιας γενικευμένης σύρραξης θα ήταν μεγάλο για τους κατακτητές.
Επίσης η πομπή λειτουργούσε ως μια ειρηνική αλλά δυναμική διαδήλωση της ενότητας και της πυκνότητας του ελληνικού στοιχείου στην πόλη και διασφάλιζε πως η διαδρομή από τη Μητρόπολη θα παραμείνει ασφαλής κάτι που εγγυόταν μόνο η φυσική παρουσία των ανδρών της πόλης γύρω από τον ποιμενάρχη.
Με τα χρόνια και μετά την απελευθέρωση της Παραμυθιάς, η μετακίνηση του Μητροπολίτη την Δευτέρα του Πάσχα προς τον Μητροπολιτικό Ναό της Παναγίας και μετέπειτα Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δονάτου αποτέλεσε ενα όμορφο και μοναδικό έθιμο. Αρχές και πιστοί συγκεντρωνόταν στην Μητροπολιτική κατοικία, και αφού έντυναν τον Μητροπολίτη τον συνόδευαν στον Μητροπολιτικό Ναό.
