Η 1η Μαΐου είναι ταυτισμένη με την αιματηρή εξέγερση των εργατών του Σικάγο το 1886 κατά την οποία χιλιάδες εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους διεκδικώντας το οκτάωρο (“8 ώρες εργασία, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ύπνο”). Οι κινητοποιήσεις αυτές κατεστάλησαν βίαια, όμως άνοιξαν τον δρόμο για τη θέσπιση των πρώτων εργασιακών δικαιωμάτων. Από τότε, η μέρα αυτή αποτελεί ορόσημο για τους εργαζόμενους του κόσμου αλλά και της χώρας μας, με αποκορύφωμα τη μεγάλη απεργία των καπνεργατών το Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη.
Στη σημερινή συγκυρία όπου με μια σειρά νομοθετικών πρωτοβουλιών της Κυβέρνυσης Μητσοτάκη, οι εργασιακές σχέσεις ελαστικοποιούνται, η εργασία υπερεντατικοποιείται, οι μισθοί δεν εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση, η Εργατική Πρωτομαγιά αποκτά ιδιαίτερο νόημα αναδεικνύοντας την αξία της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για καθιέρωση του 35ωρου, της τετραήμερης εργασίας, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, την επαναφορά του 13 ου & 14 ου μισθού, την πραγματική αύξηση μισθών αρκετά πάνω από τον πληθωρισμό.
Τελευταίο κρούσμα κυβερνητικής αντιεργατικής νομοθετικής πρωτοβουλίας που αφορά τους εργαζόμενους στις δομές των δημόσιων παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών, στα ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜεΑ, όπου επιχειρείται η εφαρμογή ενός συστήματος πλήρους ανταποδοτικότητας μέσω voucher, η σύνδεση της χρηματοδότησης με τον αριθμό των εξυπηρετούμενων παιδιών και η δημιουργία ενός πανελλαδικού “μητρώου” εργαζομένων ορισμένου χρόνου με αποτέλεσμα την παραπέρα υποβάθμιση κρίσιμων κοινωνικών υπηρεσιών, την περιπλάνηση των εργαζομένων σε διάφορες δομές, την
ανακύκλωση της ανεργίας και την εργασιακή ομηρία 120 οικογενειών στη Θεσπρωτία και χιλιάδων σε όλη τη χώρα.
Τα εργασιακά και όχι μόνο Δικαιώματα δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ δεδομένα, αλλά αποτέλεσμα καθημερινού αγώνα, διεκδίκησης και μετασχηματισμού τους σε κυβερνητική πρόταση.
Join the Conversation