Ερωτήματα σχετικά με την διαδικασία της διαπραγμάτευσης εγείρει η συγκριτική εικόνα δύο γειτονικών οργάνων τοπικής αυτοδιοίκησης στη Θεσπρωτία. Παρότι και οι δύο πλευρές κατέφυγαν στην ίδια ακριβώς νομοθετική πρόβλεψη για την εκτέλεση έργων αποκατάστασης από φυσικές καταστροφές, η διαφορά στις οικονομικές εκπτώσεις που εξασφαλίστηκαν είναι χαώδης.
Στη μία περίπτωση, ο δήμος Ηγουμενίτσας προχώρησε στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης χωρίς προηγούμενη δημοσίευση για έργο ύψους 220.000 ευρώ, καταφέρνοντας να αποσπάσει προσφορές που έφτασαν έως και το 12%. Το γεγονός αυτό επέτρεψε την εξοικονόμηση 26.400 ευρώ προς όφελος των ταμείων του. Ακόμη και η χαμηλότερη προσφορά που κατατέθηκε στον συγκεκριμένο διαγωνισμό δεν έπεσε κάτω από το 8%.
Στον αντίποδα, ο δήμος Σουλίου ακολούθησε την ίδια ακριβώς θεσμική οδό για τέσσερα παράλληλα έργα συνολικού προϋπολογισμού 965.000 ευρώ. Ωστόσο, οι εκπτώσεις που προσφέρθηκαν από τους αναδόχους κυμάνθηκαν σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, μεταξύ 2% και 2,25%. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας ήταν το συνολικό οικονομικό όφελος να περιοριστεί μόλις στα 20.259 ευρώ για ένα κονδύλιο που άγγιζε το ένα εκατομμύριο.
Η σύγκριση γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική από το γεγονός ότι η ίδια εργοληπτική εταιρεία, η οποία στη μία δημοτική αρχή υπέβαλε πρόταση με έκπτωση 8%, στην άλλη αναδείχθηκε ανάδοχος σε έργο 370.000 ευρώ προσφέροντας μείωση μόλις 2,11%. Η ίδια μάλιστα επιχείρηση, σε παλαιότερο ανοικτό διαγωνισμό με ευρύτερο ανταγωνισμό, είχε προσφέρει έκπτωση που ξεπερνούσε το 46%.
Αν και οι διαφορετικές τεχνικές προδιαγραφές κάθε έργου δεν συνεπάγονται αυτόματα νομική παρατυπία, το τελικό αποτέλεσμα προκαλεί έντονο προβληματισμό. Σε μια υποθετική αναλογική προσομοίωση, εάν ο δεύτερος δήμος είχε πετύχει το ποσοστό έκπτωσης του πρώτου, το πρόσθετο όφελος για την τοπική κοινωνία θα άγγιζε τα 95.500 ευρώ.
