
Τρία χρόνια συμπληρώθηκαν από την ενθρόνιση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης κ. Σεραπίωνος, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2023, ανήμερα της εορτής του νεομάρτυρος Αγίου Αναστασίου του εκ Παραμυθίας.
Πριν από τρία ακριβώς χρόνια, η Παραμυθιά επιφύλαξε θερμή και συγκινητική υποδοχή στον νέο της Ποιμενάρχη. Οι επευφημίες «Άξιος» δόνησαν την ατμόσφαιρα, σηματοδοτώντας τη δυναμική συμμετοχή των πιστών στο νέο ξεκίνημα της Μητροπόλεως Παραμυθίας. Στην τελετή είχαν παραστεί ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ο εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχου, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιωαννίνων κ. Μάξιμος, πλειάδα Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς και η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Σοφία Ζαχαράκη, εκπροσωπώντας την κυβέρνηση.
Στον ενθρονιστήριο λόγο του, ο Μητροπολίτης κ. Σεραπίων είχε αναδείξει την ανάγκη μιας πνευματικής πορείας με προσανατολισμό την αγάπη και την ευσέβεια, ώστε μέσα από τα καλά έργα να δοξάζεται η Ορθόδοξη πίστη. Αποφεύγοντας τις προγραμματικές δηλώσεις, είχε επιλέξει τη σιωπή εκείνη την ώρα, τονίζοντας πως επιθυμεί να μιλήσουν οι πράξεις του, ενώ απηύθυνε κάλεσμα ενότητας και σύμπνοιας σε κλήρο και λαό, ώστε η τοπική Εκκλησία να αποτελέσει φωτεινή λυχνία.
Για το πλήρωμα της Μητροπόλεως Παραμυθίας, η ημέρα εκείνη είχε ξεχωριστή ιστορική βαρύτητα, καθώς είχαν περάσει σχεδόν πέντε δεκαετίες από την προηγούμενη ενθρόνιση. Η ενθρόνιση του αειμνήστου Μητροπολίτου Τίτου είχε τελεστεί το 1974 —πριν από 49 και πλέον χρόνια— κάτω από ιδιαίτερες ιστορικές συνθήκες, με αποτέλεσμα οι νεότερες γενιές να βιώνουν για πρώτη φορά μια τέτοια εκκλησιαστική στιγμή.
Στη σύγχρονη εποχή, όπου ο άνθρωπος δοκιμάζεται σκληρά από τη μοναξιά και την αγωνία σε έναν κόσμο που συχνά στερείται φωτός και αγάπης, η ανάγκη για έργα πιστότητας και βίωση της παρουσίας του Κυρίου παραμένει επιτακτική. Μια μικρή στροφή της ψυχής και του νου αρκεί για να λουστεί ο άνθρωπος στο φως ή να εγκλωβιστεί στη σκιά του εαυτού του. Αυτή η επιλογή φανερώνει την ελευθερία και την ευθύνη του προσώπου, αφού η άρνηση του φωτός ισοδυναμεί με αποδοχή του σκοταδιού και η απόρριψη της θείας παρουσίας συνιστά δραματική πτώση.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ποιμαντική διακονία ταυτίζεται με τη διαχρονική εικόνα της Εκκλησίας ως πλοίου, το οποίο μεταφέρει όλους τους πιστούς στο πέλαγος της παρούσας ζωής. Όταν οι ποιμαντικές πρωτοβουλίες αναπτύσσονται με γνησιότητα και ορθό κριτήριο, μπορούν να δικαιώσουν τις προσδοκίες των ανθρώπων — αρκεί η ελπίδα να μην μένει μια αφηρημένη έννοια, αλλά να οδηγεί στην αληθινή πνευματική υπέρβαση.


