​Πανό που είχαν τοποθετηθεί στο Ποποβο συλλογικά από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Ποποβιτών και την κίνηση Πολίτες Θεσπρωτίας ενάντια στις ανεμογεννήτριες ΑΠΕ, ενόψει του επικείμενου παραδοσιακού πανηγυριού του χωριού, αφαιρέθηκαν απο αγνωστοτς.

​Σύμφωνα με τους τοπικούς φορείς, η προσπάθεια αυτή φίμωσης και εκφοβισμού—είτε προέρχεται από εντεταλμένους εταιρειών είτε από υποστηρικτές τους—φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Η ενέργεια αυτή ενισχύει την αποφασιστικότητα των κατοίκων να υπερασπιστούν τον τόπο τους, ξεκαθαρίζοντας πως ο αγώνας για την προστασία του περιβάλλοντος της περιοχής θα συνεχιστεί με μεγαλύτερη ένταση.

Η ανακοίνωση

Ποιους ενοχλούν τα πανό μας;

Εχθές το βράδυ, τα δύο πανό που αναρτήθηκαν στο Πόποβο ξηλώθηκαν με προκλητικό τρόπο από αγνώστους που μάλιστα κορνάραν φεύγοντας.

Πρόκειται για πανό ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στο χωριό μας, στη θέση Σπάθες, τόσο από τον εκπολιτιστικό σύλλογο Ποποβιτων όσο και από τους Πολίτες Θεσπρωτίας ενάντια στις ανεμογεννήτριες ΑΠΕ. Αναρτήθηκαν ενόψει του πανηγυριού που διοργανώνει ο σύλλογος και είναι πάντα μαζικό και γεμάτο ζωντάνια από τους χωριανούς και φίλους. Είτε πρόκειται για εντεταλμένους των εταιρειών είτε για εθελοντές συμμάχους τους, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Μας κάνουν να θέλουμε ακόμη περισσότερο να υπερασπιστούμε το χωριό μας και την περιοχή κόντρα στην καταστροφή που φέρνουν οι ανεμογεννήτριες και να αντισταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις συνεχίζοντας τις μέχρι τώρα προσπάθειες.

Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε εμείς με τους αγώνες!

Δεν θα σταματήσουμε αν δεν τους σταματήσουμε!

The post Αντιδράσεις για το “ξηλωμα” πανό ενάντια στα αιολικά πάρκα στο Πόποβο appeared first on Paramythia-online.gr.

Την 21η Μαίου 1943 πρωινές ώρες, ένας μικτος Λόχος αποτελούμενος από Ιταλλους στρωτιωτες και Τσάμηδες (Ιταλλοτσαμηδων) που είχε ξεκινήσει από την Παραμυθια- Θεσπρωτίας αφου ανεβηκαν το Καρυωτι, συνέχισαν πάνω στον Σταυρό και μέσα από το Σελωμα που είναι ο αυχένας ανάμεσα από τις Σπάθες και τον Κουριλα,άρχισαν να κατεβαίνουν προς το χωριό μας ” Ποποβο” χωρίς να γίνουν αντιληπτοί μέχρι που φθάσανε στην περιοχή ” Αυλλογκές” και ” Νικολιούση” έξω από το χωριό μας Ποποβο.Λόγω της κρατούσας κατάστασης ( κατοχή) Αντάρτικες ομάδες Ποποβιτων βρισκότανε εγκατεστημένες τόσο στη Σκάλα Παραμυθιας όσο και στη Ράχη του… Κίτσιου στο Ποποβο, προκειμένου να διαφυλάξουν το χωριό από είσοδο Ιταλλοτσαμηδων.

Περί ώρα 09,00 πρωινή της 21 ης Μαίου από τους κτηνοτρόφους συγχωριανούς μας Αείμνηστους Βαγγέλη ΠΑΠΠΑ και Τσίλη( Βασίλη) ΒΕΡΜΠΗ που βοσκούσανε τα αιγοπρόβατα τους στην περιοχή Αυλλογκές και Νικολιούση,έγινε αντιληπτή η κάθοδος τους και η αναγνώρισης των ότι είναι Ιταλλοτσαμηδες και αμέσως “άρχισαν να φωνάζουν με όλη την δύναμη της ψυχής των που διέθεταν ” * Χωριανοί φθάνουν τα σκυλιά στις κερασιές του Νάτση” ,τούτο προκειμένου ενημερωθούν οι κάτοικοι του χωριού μας Ποποβιτες και η ομάδα των Ανταρτών στη Ράχη του Κίτσου και λάβουν όλα τα μέτρα προστασίας των και άμυνας των.

Αυτή η πράξη των ( να φωνάζουν στους Ποποβιτες) των δύο ηρώων Ποποβιτων Βαγγέλη ΠΑΠΠΑ και Τσίλη ΒΕΡΜΠΗ έγινε αντιληπτή από τους Ιταλλοτσαμηδες κι άρχισε η καταδίωξη των και τον μεν Βαγγέλη ΠΑΠΠΑ τον συνέλαβαν την στιγμή που πήγαινε να καλυφθεί σε μια ” γραβα” σπηλιά στην περιοχή Κεράσια του Νατση ,τον οποίο τράβηξαν έξω απ αυτή και τον εκτέλεσαν εξ επαφής και μετά από λίγο σε μικρή απόσταση πιο κάτω
προς το χωριό εκτέλεσαν και τον Τσίλη( Βασίλη) ΒΕΡΜΠΗ,οι οποίοι ήσαν άοπλοι.

Οι Ποποβιτες Αντάρτες από την Ράχη του Κίτσιου που βρισκότανε,άκουσαν τις φωνές των παραπάνω αναφερομένων συγχωριανων μας Βαγγέλη ΠΑΠΠΑ και Τσίλη ΒΕΡΜΠΗ και τους πυροβολισμούς κι αμέσως έλαβαν θέση Μάχης και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να τους αντιμετωπίσουν δια των όπλων ως Δαυίδ και Γολιάθ που δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα πολυβόλο και 15 έως 20 λιανοντουφεκα Mauzer,Maniher kai Enfilt .

Κατάλληλη στιγμή για τους Ποποβιτες Αντάρτες ήταν ο εχθρός δηλ.οι Ιταλλοτσαμηδες να εισέλθουν εντός του οπτικου πεδιου των και επισης να εισελθουν εντός του βεληνεκούς των κατεχομένων όπλων των.Οι Ιταλοί με τους Τσάμηδες καθοδηγούμενοι από τους Τσάμηδες της Παραμυθιάς με επικεφαλή κάποιον ονόματι “Νουχι” εθεάθησαν στο ύψος της Αγίας Σωτήρος που ήταν ένα μικρό εξωκκλήσι πανω από την βρύση του Πασσαγιωτη ,να κατεβαίνουν προς το χωριό Ποποβο,ακριβώς εντός της ζωνης του βεληνεκούς των όπλων των Ανταρτών Ποποβιτων από την Ράχη του Κίτσιου.

Εδώ θέλω να αναφέρω ότι το πολυβόλο είχε φθάσει στους αντάρτες στη Ράχη του Κίτσιου λίγες ώρες νωρίτερα και το είχε μεταφέρει ο Αείμνηστος Γκελη ΜΗΤΡΟΣ του Μήτρο Γιαννακη ( Βαγγέλης ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ του Δημητρίου) από την θεση της Σκάλας Παραμυθιάς.Δεν ενθυμούμε τα ονόματα αυτών που έλαβαν μέρος στη μάχη αυτή και πολέμησαν σαν ήρωες ,αλλά θέλω να αναφέρω ότι οι λιγοστοί Ποποβιτες ήταν καλοι πολεμιστές και άριστοι στο ” Σημάδι” και ενας ήταν ο Αείμνηστος Μιχάλης Ράπτης του Κώστα.

Ή μάχη άρχισε ,οι Ποποβιτες από την Ράχη του Κίτσιου με σφοδρότητα ρίχνουν με όλα τα όπλα των προς στους Ιταλλοτσαμηδες που βρισκονται στην Αγία Σωτήρα και αυτοί με την σειρά των ανταποδίδουν τους πυροβολισμούς.Το θεατρικό τοπίο του χωριού απο τους ηχους των πυροβολισμων δημιουργούν τέτοιο αντίλαλο που νόμιζες ότι πόλεμος γίνεται μεταξύ γιγάντων μεταξύ στρατιών και όχι μια μικρής ομαδας πολεμιστών που δεν ήταν άλλοι από 15 έως 20 με ψυχή Ποποβιτες που υπερασπιζότανε την τιμή των,τις οικογένειες των,το χωριό τους και την θρησκεία των.Ο αντίλαλος ήταν τέτοιος που ξεπέρασε τα όρια του Ποποβου,ξέφυγε μέσα από τις ράχες του Κουριλα,του Καντά,του Τσιλιμιγκου,τις Σπάθες ,ο ήχος των όπλων έφθασε μέχρι την Κορυστιανη.
Οι Ιταλλοτσαμηδες αιφνιδιάστηκαν,δεν το περίμεναν,φοβήθηκαν ,προσπάθησαν να καλυφθούν πίσω από το Εκκλησάκι της Αγίας Σωτήρας και πίσω από τσεπια( βράχια),αλλά η τόλμη κι η αποφασιστικότητα των Ποποβιτων καθώς και η σκοπευτική ικανότητα των ,τους τρομοκράτησε και μόλις έπεσαν οι πρώτοι τραυματισθεντεςς θανασιμα ,ατακτως τρέχουν προς το Σελωμα να διαφύγουν κατά την Παραμύθια από το ίδιο σημείο που ανέβηκαν .
Παράλληλα Ποποβιτες παλληκάρια τους πλησίασαν στην Αγία Σωτήρα καλυπτόμενοι από τους αντάρτες της Ράχης του Κίτσιου και τους κατεδίωξαν προς τις πλαγιές του Κουριλα.

Αποτέλεσμα της μεγάλης αυτής μάχης ήταν οι Ιταλλοτσαμηδες να αφήσουν στο χώρο της Αγίας Σωτήρας οκτώ (8) ατομα θανάσιμα τραυματίες,δέκα επτά(17) άτομα βαριά τραυματίες και είκοσι (20) άτομα αιχμαλώτους καθώς και μεγάλο αριθμό όπλων και πυρομαχικων.
Κατά την ώρα της μάχης – ανταλλαγή πυροβολισμών λέγεται ότι ένας Ποποβιτης αντάρτης στη Ράχη του Κίτσιου την ώρα που πήγε να καλυφθεί πίσω απο έναν βράχο ( τσεπι) βρήκε ένα φίδι κι ακύρωσε την θέση της κάλυψης και μετεβει σε άλλο βράχο και μετά από λίγο στη θέση εκείνη έσκασε ένα βλήμα όλμου που έστειλαν οι Ιταλοί,έτσι σώθηκε χάριν του φιδιού.

Όπως προανέφερα φεύγοντας ατακτως οι Ιταλλοτσαμηδες κυνηγημένοι από τους Ποποβιτες προς το Σελωμα,άκουσαν οι Κορυστιανιτες τον πόλεμο και βγήκαν κι αυτοί στον Σταυρό όπου τους περίμεναν και αυτοί με την σειρά τους ,τους καταδίωξαν προς το Καρυωτι που τρέχανε όσο μπορούσαν για να μην πιαστούν αιχμάλωτοι.

Το γεγονός αυτό της μεγάλης Νίκης των Ποποβιτων προς τους κατακτητές Ιταλούς και τους συνεργάτες τους , Τσάμηδες της Παραμυθιάς έγινε γνωστό σχεδόν σε όλη την Θεσπρωτία και την Ήπειρο,βρήκε μεγάλη απήχηση στους Ελληνορθόδοξους της Ηπείρου και ανέβασε την ψυχολογία τόσο των κατοίκων του Ποποβου όσο και των κατοίκων της Επαρχίας Παραμυθιάς και Μαργαριτίου για αυτήν την μεγάλη νίκη.
Οι Ποποβιτες κατά την μετεγκατάσταση των στο χωριό Μαζαρακια – Θεσπρωτίας,για να τιμήσουν τους Αγίους Κωνσταντίνο κι Ελένη διότι αυτός ο άθλος έγινε ανήμερα της εορτής των, καθιέρωσαν ως ημέρα Ετήσιου εορτασμού του χωριού την 21 η Μαίου.

Τέλος η μεγάλη αυτή Νίκη των Ποποβιτων της 21 ης Μαίου 1943 στο Ποποβο ενάντια των Ιταλλοτσαμηδων,έγινε μάθημα τι σημαίνει “Μαχητης- Πολεμιστης- Παλληκάρια Ποποβιτες” και μάθημα αποφυγής τέτοιων ενεργειών των Τσάμηδων ενάντια των ΠΟΠΟΒΙΤΩΝ,ενάντια του Ποποβου κι από τότε δεν ξανατολμησαν να επιτεθούν ή να κτυπήσουν ή να μεταβούν στο Ποποβο ούτε και μετά την 27 Σεπτεμβρίου 1943.
Τιμή στους Ήρωες Ποποβιτες Βαγγέλη ΠΑΠΠΑ και Τσίλη ( Βασίλη) ΒΕΡΜΠΗ που θυσιάστηκαν για τους συγχωριανούς τους Ποποβιτες την 21 Μαίου 1943.Αιωνια τους η μνήμη.

Αιωνια η μνήμη και στους Αείμνηστους συγχωριανούς μας Ποποβιτες που εκείνη την ημέρα αγωνίσθηκαν σαν ήρωες υπερασπιζόμενοι το Χωριό μας,τις οικογένειες μας,τα σπίτια μας και την πίστη μας ( θρησκεία μας),που σήμερα δεν βρίσκονται κοντά μας αλλά παραμένουν στις καρδιές μας και στην σκέψη μας.

The post Σαν Σήμερα 21.05.1943 | Η μεγάλη Νίκη των Ποποβιτων επί των Ιταλών και Τσάμηδων appeared first on Paramythia-online.gr.

Γεννημένος το 1885 στην σημερινή Αγία Κυριακή Παραμυθιάς (Πόποβο), σε νεαρή ηλικία υπο το βάρος της Τουρκοκρατίας, μυήθηκε στην προαπελευθερωτική οργάνωση Ηπειρωτική Εταιρεία, γνωστή ως Ηπειρωτικό Κομιτάτο που ιδρύθηκε το 1906.

Σε αυτή την προσπάθεια καίρια υπήρξε υποστήριξη των τοπικών προξενικών και εκκλησιαστικών αρχών, καθώς και των χιλιάδων επώνυμων και ανώνυμων Ηπειρωτών, που συνέβαλαν στην ισχυροποίηση της οργάνωσης με τη διανομή οπλισμού, τη μύηση νέων μελών, τη συγκρότηση επαναστατικών επιτροπών σε πόλεις και χωριά, καθώς και με τη δημιουργία εκτεταμένου δικτύου πληροφοριών

Στις παραμονές των Βαλκανικών Πολέμων, τον Οκτώβριο του 1912, τα ανταρτικά σώματα στην τουρκοκρατούμενη Ήπειρο αριθμούσαν πλέον των 3.200 ατόμων, τα οποία διεξήγαν επιθετικές επιχειρήσεις εναντίον οθωμανικών διωκτικών τμημάτων, καθώς και ατάκτων ομάδων που δρούσαν εις βάρος του τοπικού πληθυσμού

Το τάγμα του Νικόλαου Κουτούπη απαριθμούσε περισσότερους από 500 μαχητές και ειχε συνεχή χρηματοδότηση από τον ίδιο τον Κουτούπη καθώς και από χορηγίες πατριωτών της ευρύτερης περιοχής της Παραμυθιάς, μιας και είχε αρνηθεί την χρηματοδότηση από το Ελληνικό κράτος αν και είχε συνεχή συνεργασία με τον Ελληνικό στρατό, κυριως σε θέματα πληροφοριών αλλά και σε επιχειρήσεις κατά των Τούρκων

Το τάγμα του Νικολάου Κουτούπη, πήρε μέρος σε πολλές μάχες με τους Τούρκους και με τις άτακτες αλβανικές συμμορίες, ενώ στην ιστορία θα έμενε από την μνημειώδης μάχη της Σκάλας της Παραμυθιάς στην οποία και έπεσε ηρωικά μαχόμενος στις 25 Νοεμβρίου του 1912.

Ήταν παντρεμένος με την Παναγιώτα Κουτούπη και απέκτησε 3 παιδιά, τον Βασίλη, την Βασιλική και την Σοφία.

Στην Παραμυθιά τιμήθηκε με ορειχάλκινη προτομή, έργο του Παύλου Βρέλλη και με χρηματοδότηση του συλλόγου “Οι Φίλοι του Σουλίου”. Τα αποκαλυπτηρια της προτομής πραγματοποιήθηκαν στην σημερινή οδό Κ. Καραμανλή (πάνω απο την πίσω αυλή του σχολειου Βούλγαρη), στις 19 Σεπτεμβρίου του 1973. Η προτομή μεταφέρθηκε το 2024 στην πλατεία Καρκαμίσι.

Στην προτομή, ο Νικολαος Κουτούπης αναπαρίσταται σε νεαρή ηλικία, φοράει στρατιωτική στολή και έχει σταυρό στο στήθος.

Στην πρόσοψη του βάθρου αναγράφονται τα λόγια:

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΤΟΥΠΗΣ
ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ ΕΚ ΠΟΠΟΒΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ
“ΕΠΕΣΕ ΤΗΝ 25-11-1912 ΗΡΩΪΚΩΣ ΜΑΧΟΜΕΝΟΣ
ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΧΩΡΙΟΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ”
ΥΨΩΘΗ ΤΗΝ 29 ΣΕΠ/ΡΙΟΥ 1973
ΔΑΠΑΝΑΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΣΟΥΛΙΟΥ

The post Νικόλαος Κουτούπης | Ο ήρωας της μάχης της σκάλας της Παραμυθιάς appeared first on Paramythia-online.gr.

Στις 23 Φεβρουαρίου η Παραμυθιά γιορτάζει την επέτειο της απελευθέρωσης της στους Βαλκανικούς πολέμους απο τους Τούρκους και ενας κρητικός καπετάνιος έχει αφήσει ξεχωριστή ανάμνηση από τη δράση του στους Βαλκανικούς πολεμους στην Παραμυθιά, το όνομα του έγινε θρύλος και οι πράξεις του τραγούδι στην περιοχή. Ο Μάρκος Δεληγιαννάκης…

Άκουγα (λέει, συντοπίτης του και πρόεδρος τοπικού πολιτιστικού συλλόγου της Κρήτης), αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πόση αίγλη έχει το όνομα του εκεί, γράφει το “ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ”, μέχρι που βρέθηκα στην Παραμυθιά, σε εκδήλωση του τοπικού Φιλοπρόοδου Ομίλου, μαζί με το Λαογραφικό Σύλλογο Χανίων.

Οι ντόπιοι δεν ξεχνούν την αντάρτικη δράση του, που συνίστατο στην παρεμπόδιση των Τουρκαλβανών της περιοχής από το να ενισχύσουν τα Ιωάννινα. Ούτε ξεχνούν ότι αυτός τους λύτρωσε από την ηγεσία, αυτών που σήμερα επανέρχονται με διεκδικήσεις για τη Θεσπρωτία, την κατ’ αυτούς Τσαμουριά.

Τέτοιες επέτειοι, προσφέρονται για βαθύτερες σκέψεις, αρκεί να μην τις περιορίζουμε σε μνημόσυνα, αρκεί να προβληματιζόμαστε από τα μηνύματά τους και να εφαρμόζουμε τα διδάγματά τους στο παρόν.

Ο καπετάν Μάρκος θα ένιωθε πολύ ξένος στη σημερινή Ελληνική κοινωνία της φιγούρας, της διαφθοράς, των πουλημένων πολιτικών, των τούρκικων σήριαλ, της φοβικής εξωτερικής μας πολιτικής. Αυτός αναλίκωσε σε ένα περιβάλλον που διαπνεόταν από το πνεύμα και τη νοοτροπία της αντίστασης του λαού μας απέναντι στους δυνάστες του, σε μια περίοδο όπου η άμιλλα μεταξύ των νέων ήταν ποιος θα δώσει περισσότερα στους αγώνες της πατρίδας.

Με πατέρα που ήταν αρχηγός Ρεθύμνης στο σηκωμό του 1866, αδερφούς καπετάνιους το ’97 και στο Μακεδονικό αγώνα, χάραξε τη δική του πορεία στην Ήπειρο. Η προσωπική του ζωή ήταν υπόδειγμα αρχών και αγώνων. Κοιμόταν στο χώμα πολεμώντας, πάντα δίπλα στους καταπιεσμένους αδελφούς του. Οι χριστιανοί, εκείνη ακόμα την περίοδο, υπέφεραν τα πάνδεινα. Σώζεται η μαρτυρία μιας γυναίκας, που ζούσε ακόμα πριν μερικά χρόνια, που έφερε από πολύ μικρή χαραγμένο στο χέρι της με ανεξίτηλη γραφή ένα μικρό σταυρό και τα αρχικά του ονόματος της, χάραγμα που της έκαμαν οι γονείς της ώστε να μην ξεχάσει ποια είναι η ταυτότητά της αν την παίρνανε οι Τούρκοι για να την τουρκέψουν.

Κι αυτά αρχές του 20ου αιώνα, όχι τον καιρό του Σουλεϊμάν. Τότε η διατήρηση και μόνο της ταυτότητας ήταν αντίσταση σ’ ένα περιβάλλον που κάθε στιγμή σε καλούσε να τουρκέψεις από την καταπίεση.

Μετά τον πόλεμο, ο καπετάν Μάρκος, ολιγαρκής και έτσι πάντα ελεύθερος, έζησε στο χωριό του, την Αργυρούπολη Ρεθύμνης. Η καταγωγή του ήταν από το Ασφέντου Σφακίων.

Κάποια στιγμή, ένας φιλιότσος του (ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη Figlio που σημαίνει “Υιός” και την κατάληξη –zzo, σε ελεύθερη μετάφραση “ο Γιόκας” και χρησιμοποιείται για να υποδείξουμε το βαπτισιμιό) από την Παραμυθιά που είχε βαφτίσει δι’ αντιπροσώπου επειδή πολεμούσε και δε μπορούσε να παρευρεθεί στο μυστήριο, έγινε υφυπουργός Οικονομικών και τον αναζήτησε να του προσφέρει μεγαλύτερη σύνταξη. Ο καπετάνιος την αρνήθηκε, γιατί η πατρίδα είναι φτωχή κι έχει πολλές ανάγκες, κι αυτός δεν έκαμε ό,τι έκαμε για να ανταμοιφθεί με χρήματα.

Η στάση αυτών των ανθρώπων, προκαλεί σήμερα δέος. Γιατί είναι μπροστά μας συνεχώς, προσφέροντας μας ένα παράδειγμα αντίστασης, αυτοθυσίας, συλλογικότητας, αξιοπρέπειας. Κι εμείς σήμερα δεν έχομε τίποτα απ’ αυτά, τα χάσαμε τρέχοντας πίσω από κόμματα που θα μας βόλευαν και ανέσεις δανεικές, κατασκευασμένες ανάγκες που μας στέρησαν την ελευθερία μας, που μας κάμανε να συμβιβαστούμε. Κι αναμετριούμαστε μ’ Αυτούς και ντρεπόμαστε για την κατάντια μας, ενώ σήμερα πληρώνομε και το λογαριασμό.

Όμως, εκεί βρίσκονται τα κλειδιά που θα μας βγάλουν από το σημερινό αδιέξοδο, αν έχομε τη θέληση κι αν είμαστε άξιοι να τα δούμε και τα φέρομε στα σημερινά μέτρα κι ανάγκες, πραγματικές ανάγκες.

Οι παλιοί μας δείχνουν το δρόμο, με τις παρακαταθήκες τους και τις αξίες που διείπαν τη ζωή τους.

Παραγωγικοί, αυτάρκεις, ελεύθεροι, δίχως το ρεαλισμό των σημερινών προσκυνημένων, με πίστη στα δίκαια τους και αποφασιστικότητα, επέβαλαν τη θέλησή τους στους Δυτικούς και τους Τούρκους, αυτούς που σήμερα επανακάμπτουν για να μας εξαφανίσουν, οικονομικά οι πρώτοι, πολιτικά και στρατιωτικά οι δεύτεροι. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν ο καπετάν Μάρκος εξόντωσε την ηγεσία των κατακτητών, οι Δυτικοί έκαναν διαβήματα στο Βενιζέλο ζητώντας την τιμωρία του. Αυτοί όμως ήταν τότε οι Άντρες, κι αυτοί είμαστε εμείς σήμερα. Αν θέλομε, μπορούμε να τους πλησιάσομε, κι αυτό κέρδος θα’ ναι, γιατί να τους φτάσομε είναι μάλλον αδύνατο.

* Οι πληροφορίες για τη ζωή του καπετάν Μάρκου προέρχονται από προφορικές οικογενειακές αφηγήσεις και από την καταγραφή του Στρατηγού Ηλία Δεληγιαννάκη στο έργο του ΄΄Γενεαλογία Δεληγιαννάκηδων – Βαρδουλάκηδων΄΄.

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΑΡΚΟΝ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΑΚΗ
Καπετάνιο Αντάρτικων Σωμάτων της περιφερείας Παραμυθιάς

1
Τρεις αδελφοί τρεις αρχηγοί τρεις πρωτοκαπετάνιοι
Από την Κρήτη ξεκινούν στον πόλεμον να πάνε,
Ν’ αγωνισθούν στην Ήπειρον και εις την Μακεδονία
Στα σκλαβωμένα αδέλφια των ελευθέρια να φέρουν,
Πήραν παιδιά δικά τωνε ανήψια και ξαδέλφια,
Πήραν και φίλους μπιστικούς και Κρητικούς λεβέντες
Επήραν και σταυραετούς Σουλιώτες Ηπειρώτες
Πούχαν τον πόλεμο γιορτή, τον πόλεμο παιγνίδι,
Τρέχει ο Ηλίας πλειά μπροστά για την Μακεδονία,
Ο Κανάκης για την Ήπειρο στο Μέτσοβο στον Δρίσκο
Και ο Μάρκος ο περίφημος Παραμυθιά και Σούλι.
Για σου χαρά σου Αρχηγέ Δεληγιανάκη Μάρκο
Το λεν τα παληκάρια σου και οι ΗπειροτοΣουλιώτες
Το λέγουν και όλα τα βουνά η Σπάτα και ο Κορίλας
Και η Βριτζάχα η ξακουστή, το Σούλι και το Κούγκι
Θα μπούμεν στην Παραμυθιά θα σφάξωμε τους Τούρκους
τους αρχηγούς της Τσαμουριάς τους Τουρκοαρβανίτες,
Θα πάμεν και εις τα Γιάννενα στ’ Αλή Πασά το Κάστρο
Να βρούμεν τον Εσσάτ Πασσά.

2
Κρένει ο Γέρω Ολίτσικας και λέει στην Βριτζάχα
Τ’ Αγίου Ανδρέα ανήμερα κοντά το μεσημέρι,
Βριτζάχα ρώτησε και συ την Σπάτα και τον Κορίλα
Να μάθης τι να γίνεται εις το Λευθεροχώρι
Στην Σκάλα της Παραμυθιάς βογκούν πολλά τουφέκια
και ακούγονται και κλάϊματα και γογκητό μεγάλο.
Άκουσε γέρω Ολίτσικα να μάθης τα μαντάτα
Οι αντάρτες κάνουν πόλεμο και επήρανε το Κάστρο,
Την σκάλα της Παραμυθιάς και απάνω τα Βορδόπια
Και εσκότωσαν πολλή Τουρκιά και έπιασαν Τούρκους σκλάβους
Μάχουν και πίκρα τα χωριά και δεν παρηγορούνται
Γιατί στην μάχη πέσανε δεκάξε (16) παληκάρια,
Ααβώθηκε και ο Αρχηγός ο Μάρκος Δεληγιαννάκης
Μ’ αυτός δεν σκούζει δεν πονεί δεν κλαίει για την πληγή του
Μα κλαίει τα παληκάρια του και τον Υπαρχηγόν του,
Τον ξακουσμένο Σταυραετό, Κουτούπη τον Σουλιώτη.
Και τον Σημαιοφόρον του Μανώλη Πατεράκη
Πούχεν πρωτοπαλήκαρο και μπιστικό παιδί του,
Τον κλαιν και όλοι οι σύντροφοι του και οι πληγωμένοι σκούζουν
Και όλες οι νιές της Σέλιανης του λέγουν μοιρολόγια,
Σήκω λεβέντη Κρητικέ να βάλης τ’ άρματα σου.
Και ο λαβωμένος Αρχηγός καλήν καρδιά δεν κάνει
Και λόγο της παληκαριάς στέκει και σου διαβάζει
Και ώρες τηρά τον τάφον σου και ώρες προς τα Βορδόπια
Και ώρες την Σκάλα σωτηρά να τ’ αλαφρώση ο πόνος
Γιατί μετρά ξαναμετρά και βλέπει ξαπλωμένα
Διακόσια τούρκικα κορμιά τούρκων και αρβανιτάδων.

3
Μωρέ πως εβογκούσαν τα βουνά η Σπάτα και ο Κορίλας
Από τα Τόπια των Τούρκων και από τα πολυβόλα.
Των Χριστουγέννων ανήμερα σαν έφεξεν ο ήλιος
Στην Σέλιανη την ξακουστή και εις την Λαμπανίτσα
Στο Λευθεροχώρι, στο Πόποβο, Βερνίκου και Σαλονίκη
Γιατί δεν επροσκύνησαν Μπέηδες και Πασάδες
Μον’ δέχθησαν τον Αρχηγό τον Μάρκο Δεληγιαννάκη
Και την Σημαία του Σταυρού όλοι των προσκύνησαν
Και όλοι μαζί του πολεμούν και την Τουρκιά σκοτώνουν
Που τρόμαξε η Αρβανιθιά στα Γιάννενα μηνούσι
Για να των στείλουσι στρατό βοήθεια και κανόνια
Να πιάσουν και τον Αρχηγό και όλους τους Καπετάνιους
Και να τους παν’ στα Γιάννενα και όλους να τους κρεμάσουν.
Μηνούν και του Μπεκήρ Αγά νάρθη κι’ αυτός με άλλους
Να καταστρέψη ταις εκκλησιές και τα χωριά να κάψη,
Μωρέ πέφτουν αι σφαίρες σαν βροχή τα τόπια εμπρός και οπίσω
Μα ο Δεληγιαννάκης πολεμά με άξια παληκάρια
Σκοτώνουν Τούρκους Τσάμηδες, Λιάπηδες Αρβανίτες
Τα παληκάρια απόστεσαν, σώθηκαν τα φυσέκια
Και τότε φώναξ’ ο Αρχηγός λέγει στους Καπετάνιους,
Παιδιά οπίσω σέρνεσθε να πιάσετε την ράχη,
Στο Σέλωμα περάσετε το πλάϊ να διαβήτε
Και εις το Λιβάδι κάτσετε για να με καρτερήτε
Κρατήτε τα φυσέκια σας να πιάσωμε τα μέρη
Στης Λαμπανίτσας τα στενά να στέσωμεν τους Τούρκους
Να σώσωμεν μωρά παιδιά γυναίκες και κοράσια
Σκλάβους να μη τα πιάσουσιν και ‘μεις όλοι ας χαθούμε.

4
Παραμυθιά και Τσαμουριά, Φιλιάτες, Μαργαρίτι
Όλα γένηκαν Ελληνικά μα τ’ άρματα δεν δίδουν
Κάμνουν κρυφά συμβούλια Μπέηδες και αγάδες
Σαν εσκοτώθη ο Βασιλιάς εις την θεσσαλονίκην
Για να σηκώσουν πόλεμο τ’ αρβανικό να φέρουν
Και από τα χωριά της Τσαμουριάς τους Έλληνες να διώξουν
Του Κωνσταντίνου τον στρατό του Βασιλιά του νέου
Αγάκος και ο Κασοσαλής και ο Φαταγάς ο Πρόνιος,
Ο Φέζος και ο Σουμπήμπεης, Μαλίκης και Δαλιάνης
Σφάζουν κρυφά τους Χρισθιανούς δέρνουν και φοβερίζουν
Και αρματωμένοι στα χωριά οι Λήσταρχοι γυρίζουν
Αρβανιθιά στρατολογούν πόλεμον για να κάμουν,
Που τρόμαξαν τους Χρισθιανούς τους προύχοντες του τόπου
Τους πρώτους της Παραμυθιάς και τον Μητροπολίτη.
Κάμνουν και αυτοί Συμβούλιο τον τόπον πώς να σώσουν
Και προσκαλούν τον Αρχηγό τον Μάρκο Δεληγιαννάκη
Του λέγουν να μείνη ακόμη εκεί, γιατί η Τουρκιά εσηκώθη
Δέρνει και σφάζει Χρισθιανούς έξω στην Επαρχία
Και μέσα την Παραμυθιά καυχούνται πως θα κάψουν.
Μηνά ο αρχηγός ως τάκουσεν, εις τα Σουλιοτοχώρια,
Να παν εις την Παραμυθιά διακόσια παλληκάρια,
Μηνά εις τους Καπετάνιους του που είχε πάντα κοντά του
Όταν πολέμα την Τουρκιά σ’ αυτά τα ίδια μέρη.
Γράφει μηνά του Βερναδή και του Γιάνναρο Γιάννη
Του Ζάγκα και του Καταραχιά και του Σπανοβαγγέλη
και του Αρβανιτοθόδωρου του Δούμα και του Ζώη,
Του Πανταζή και του Καρρά και τ’ Αρβανίτη Χρήστου,
Και του Σουλιώτη μήνυσε του Γιώτη και εις τους άλλους
Και το πρωί μια Κυριακή του Μάρτη την δεκάτη
Ο Δεληγιαννάκης κίνησε στην Τσαμουριά να υπάγη
Δεξιά ζερβά του ακολουθούν δυο άξια παληκάρια,
Μ’ άρματα ασημοστόλιστα δυο μπιστικοί λεβέντες
Ο Κανάκης ο Βουγιούκαλος και ο Νομικός ο Γιώργης,
Και άλλοι διακόσιοι διαλεκτοί με δέκα Καπετάνιους,
Διαβαίνουν’ που την Σέλιανη και εκεί Αρχηγός προστάζει
Να χαιρετίσουν τους νεκρούς που είχαν εκεί θαμμένους,
Βαράει η σάλπιγγα γραμμή και όπλα παρουσιάζουν
Και την Σημαία του Σταυρού πάνω στους τάφους στένουν
Και ο Αρχηγός μ’ ευλάβεια λόγο τωνε διαβάζει
Και σαν τον αποδιάβασε χίλια τουφέκια ρίχνουν,
Καβαλικεύει ο Αρχηγός και εμπρός σ’ όλους διατάσσει
Να κατεβούν στον Καλαμά στης Τσαμουριάς τα μέρη.
Λίγες ημέρες πέρασαν και εγύρισαν οπίσω
Που τα χωριά της Τσαμουριάς, στην Σέλιανην διαβαίνουν
Κοντά στους Τάφους των νεκρών στα μνήματα ανδρειωμένων
Διατάσσει πάλι Αρχηγός για να τους χαιρετίσουν
Και αντί λιβάνι και κερί ακούσθη μέγας κρότος
Του τουφεκιού και του σπαθιού στου Λίβερη το ρυάκι,
Ξυπνά ο Κουτούπης και ρωτά και ο Γεώργης ο Λακτάρας,
Ξυπνά το κρητικόπουλο ο Μανώλης ο Πατεράκης
Ξυπνούν και οι άλλοι ήρωες και οι άλλοι σκοτωμένοι
και βλέπουν αίμα ποταμό στου Λίβερη το ρυάκι
Και εβδομήντα δυο κορμιά Λησταρχοαρβανιτάδων
Και τότε αρχίζουν οι νεκροί πολεμικό τραγούδι
Και σαν άγγελοι ψάλανε δίπλα στην Άγια Μαύρα.
Γεια σου χαρά σου Αρχηγέ Δεληγιαννάκη Μάρκο
Σε καμαρώνουν οι ζωντανοί και ημείς οι σκοτωμένοι
Και οι αρχηγοί μας οι παλαιοί χαιρετισμό σου πέμπουν
Από το Σούλι ο Μπότσαρης, Τζαβέλλας και Κατσαντώνης
Και από το Κούγκι ο Σαμουήλ σου στέλνει την ευχή του
Να ζήσης και να χαίρεσαι τα ένδοξα άρματα σου
και το σπαθί σου όλη η Τουρκιά να τρέμη να φοβάται.

5
Μωρέ τι να γράφουν τα χαρθιά το γράμμα τι να λέγη
Που φέραν εις τον Αρχηγό και εχάλασ’ η καρδιά του
Συλλογισμένος κάθεται που είχε χαρά μεγάλη
Πως φευγομενε νικηταί και πάμε στην Αθήνα,
Αυτά λέγε στην Πρέβεζα την υστερνήν του Μάρτη
Ο οπλαρχηγός ο Βερναδής ο για τον Αρχηγόν του
Και φίλον του αδελφικό τον Μάρκο Δεληγιαννάκη
Εκεί που τρωγεν και έπινεν με τα’ άλλα παληκάρια,
Ρωτά τους δυο του ακόλουθους που είχε πάντα κοντά του
Τον μπιστικό του Νομικό και τον Βουγιουκαλάκη
Για να του πουν τι έχει αρχηγός και είναι κλειστή η καρδιά του
Και ο Αρχηγός των τους γροικά και απάντησιν τους δίδει.
Παιδιά μου μη πικρένεσθε και ακούστε το μαντάτο,
Πίσω μου γράφουν να στραφώ στα Γιάννενα να υπάγω
να μπω εκεί στην φυλακή στ’ Αλή Πασά το Κάστρο
Να μή φωνάζη η Αρβανιθιά η Αυστρία και η Ιταλία
Πως μ’ έστειλεν ο Βασιλιάς και αυτός ο Βενιζέλος
Και έσφαζα και ετουφέκιζα Μπέηδες Αρβανίτες.
Φεύγω και σας αφήνω υγειά και αμέτε στην ευχή μου
Γλήγωρα στην Αθήνα μας θαρθώ ν’ανταμωθούμεν
Φιλεί τα παληκάρια του και ευθύς καβαλικεύει
Και φεύγει για τα Γιάννενα και οπίσω δεν κυττάζει
Μα οι μπιστικοί του ακόλουθοι δεν παν εις την Αθήνα
Τον Αρχηγό των ακλουθούν κρυφά κρυφά από πίσω
Και παν και αυτοί στα Γιάννενα μαζί του ν’ αποθάνουν
Αν τύχη και θανατωθή στα Γιάννενα Αρχηγός των.

6
Εσείς πουλιά της Τσαμουριάς και αϊδόνια του Σουλίου
Μην είδατε τον Αρχηγό τον Μάρκο Δεληγιαννάκη
Γιατί τον κραίνει η Τσαμουριά το Σούλι του φωνάζει
Και η όμορφη Παραμυθιά καλήν καρδιά δεν κάνει,
Μωρέ και που να πήρενε και που να λειμεριάζη
Και ούτε στην Σπάτα φαίνεται ουδέ και εις τον Κορίλλα
Και εις την Βριτσάχα ούτε εκεί δεν έκαμε λημέρι.
Κι ο Ολίτσικας στ’ άλλα βουνά αποκρίνεται και λέει,
Μωρέ σεις αδέλφια μου βουνά Σούλι μου δοξασμένο
Παραμυθιά και Τσαμουριά μην σκούζετε μην κλαίτε
Μα ο Αρχηγός σας βρίσκεται στ’ Αλή Πασά το Κάστρο
Στην φυλακή στα Γιάννενα τον έχει ο Βενιζέλος,
Οι Αρβανίτες να σιωπούν η Αυστρία και Ιταλία
Για τους Λήσταρχους πουσφαξε στου Λίβερι το ρυάκι,
Και αυτός γράφει του Βασιλιά γράφει του Βενιζέλου
Να τον αφήσουν ελεύθερο λίγες ημέρες μόνο
Να κατεβή στην Τσαμουριά να πάη όπου δεν επήγε
Να πιάση και τους επίλοιπους Μπέηδες Καπετάνιους
Να τους δικάση εις θάνατον και οπίσω να γυρίση
Και μοναχός του να δεχθή μ’ αλήθεια και όχι ως ψεύμα
Να τον δικάσουν εις θάνατον να τον ετουφεκίσουν
Σαν εκδικηθή όσα κάμασιν οι Τουρκαρβανιτάδες
Εις του Τσαβέλα τα παιδιά στου Μ. Μπότσαρη τα γκόνια
Και εις την γενιά του Σαμουήλ.

7
Μωρέ σεις βουνά περήφανα και σεις Σουλιωτοχώρια
Μην κλαίτε για τον Αρχηγό τον Μάρκο Δεληγιαννάκη
Μ’αυτόν δεν τον εχάλασαν μα ελεύθερον τον έχουν
Στο Κάστρο του Αλή Πασσά εκεί περιδιαβαίνει
Κάτω την Λίμνην συντηρά τα Γιάννενα κυττάζει
Και τραγουδεί χαρούμενος τ’Αλή Πασά τραγούδι,
Τραγούδι της Βασιλικής και της Κυρά Φροσύνης
Και από την χαράν του την πολλή τα μάθια του δακρύζουν
Συλλογισμένος κάθεται τον νουν του στρέφει οπίσω
Στο Σούλι στην Παραμυθιά και εις τα Τσαμουροχώρια
Και άλλο τραγούδι και άλλο σκοπό αρχίζει μοναχός του
Και λέει με παράπονο με μάθια βουρκωμένα,
Ολίτσικα περήφανε να μου κάνες τη χάρι
Να χαμηλώσης μία στιγμή να μου βγορίση η Σπάτα
Και ο Κορρίλας όμορφος, και η ξακουστή Βριτζάχα,
Να χαμηλώνανε και αυτά να ειδώ εκείνα τα μέρη
Παραμυθιάς και Τσαμουριάς και τα Σουλιωτοχώρια
Το Πόποβο την Σέλιανη και αυτήν την Λαμπανίτσα
Να ιδώ πως ζουν ελεύθερα τ’ αδέλφια μας κει πέρα
Να γιατρευθούν οι πόνοι μου και το παράπονο μου.

The post Ο θρυλικός καπετάν Μάρκος Δεληγιαννάκης και η δράση του στην απελευθέρωση της Παραμυθιάς στις 23 Φεβρουαρίου 1913 appeared first on Paramythia-online.gr.

The post Οχι στις ανεμογεννήτριες σε Πόποβο και Σούλι appeared first on Paramythia-online.gr.

Με πολύ κόσμο εορτάστηκε η αγία Παρασκευή στο Πόποβο, όπου οι Ποποβίτες οργάνωσαν το ετήσιο πανηγύρι τους.

Ανήμερα τελέστηκε όρθρος και θεία λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας στον ομώνυμο μικρό ναό, ενώ την προηγούμενη εψάλη εσπερινός μετ’ ατροκλασίας και ακολούθησε παραδοσιακό πανηγύρι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του Χωριού, το χορευτικό του οποίου, στο ξεκίνημα της εκδήλωσης, απέσπασε τα θερμά χειροκροτήματα των παρευρισκομένων.

Μιλώντας στον Εσπερινό ο θεολόγος π. Ηλίας Μάκος τόνισε ότι “αν μπορούσαμε να ακούσουμε το μήνυμα της αγίας Παρασκευής σ’ αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, θα καταλαβαίναμε ότι οι άνθρωποι λησμονήσαμε τον Θεό και από εκεί έρχονται όλα τα κακά”.

Και πρόσθεσε: “Η καλύτερη βοήθεια μπορεί να δοθεί στον εαυτό μας από εμάς τους ίδιους. Πώς; Να ρωτάμε τον εαυτό μας: Τι κάνεις; Τι σκέφτεσαι; Τι ακούς; Τι σχεδιάζεις; Να τον επαναφέρουμε στην ορθή πορεία. Στη μετάνοια. Σε όλα. Στις σκέψεις, στα λόγια, στις ενθυμήσεις, στα σχέδια, στα ελατήρια, στις πράξεις”.

Κατέληξε τονίζοντας ότι η Αγία Παρασκευή μας λέει: “Αγωνίζεσθε στον σκληρό στίβο της ζωής και αντιμετωπίζετε πολλές αντιξοότητες και δυσκολίες, κάποτε βαριές και ανυπόφορες; Μην απογοητεύεσθε. Όλα τα επιτρέπει ο Θεός για την παιδαγωγία σας, για την άσκησή σας στην αρετή, για τον εξαγιασμό της ψυχής σας, για τη στηρία σας. Δεν θα επιτρέψει ο Θεός να πέσετε και να χαθείτε”.

The post Απο την εορτή της Αγίας Παρασκευής στο Πόποβο Παραμυθιάς appeared first on Paramythia-online.gr.

Το εκκλησάκι του προφήτη Ηλία, που αναστηλώθηκε εκ θεμελίων με ιδιωτική πρωτοβουλία σε μια πολύ όμορφη και γραφική τοποθεσία, εόρτασε το διήμερο 19 και 20 Ιουλίου.

Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός χώρος έχουν αναμορφωθεί και έχουν αναδειχθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Την παραμονή της εορτής τελέστηκε εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, ενώ ανήμερα όρθρος και θεία λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας.

Μετά τον εσπερινό μοιράστηκε εύγεστο φαγητό στους παρευρισκόμενους, που ήταν πολλοί.

Η φωνή πίστης του προφήτη Ηλία για την πίστη στο Χριστό, στην προ Χριστού εποχή φθάνει ελεγκτική και αφυπνιστική μέχρι εμάς και ακούγεται ιδιαίτερα επίκαιρη σήμερα.

Ας ακουσθεί στα βάθη της ψυχής μας, ώστε να γίνει αφορμή να επιστρέψουμε στον Κύριο με μετάνοια και να μην αγνοούμε τον μόνο αληθινό Θεό, κάνοντας το τραγικό λάθος να στηριζόμαστε αποκλειστικά στις ανθρώπινες δυνάμεις.

The post Εόρτασε το όμορφο παρεκκλήσι του προφήτη Ηλία στο Πόποβο Παραμυθιάς appeared first on Paramythia-online.gr.

Το Πόποβο (σημερινή ονομασία Αγία Κυριακή) Παραμυθιάς, είναι ένα από τους τόπους, που μπορεί να έχει ελάχιστους κατοίκους, ωστόσο οι Ποποβίτες, όπου και αν βρίσκονται, δίνουν ενθουσιαστικά το παρόν τους στις πανηγύρεις του χωριού.

Έτσι συνέβη και στον εορτασμό της Αγίας Κυριακής την Κυριακή 6 Ιουλίου και την Δευτέρα 7 Ιουλίου, την ονομασία της οποίας φέρει το χωριό (το παλαιό του όνομα ήταν Πόποβο).

Κατά τον Εσπερινό μετ’ αρτοκλασίας μίλησε ο θεολόγος π. Ηλίας Μάκος, τονίζοντας ότι “αν ζούσε ανάμεσά μας η Αγία Κυριακή θα μας φώναζε με δυνατή φωνή: Καθαρίστε βαθιά τις ψυχές. Αν θέλετε και με ακούσετε, θα ευτυχήσετε. Έτσι δεν θα πέσετε ανύποπτοι στα δίχτυα ανθρώπων, που καμουφλαρισμένοι μέσα στην τυπική ευγένειά τους, με τις φτιαχτές και παραπλανητικές συμπεριφορές, σας εκμεταλλεύονται για τα δικά τους οφέλη. Να πιστεύετε καθαρά και όχι θολωμένα στον Χριστό, συνειδητά και όχι επιφανειακά, και να κρατάτε την ελπίδα της πίστης σαν άγκυρα ψυχής”.

Ανήμερα της εορτής τελέστηκε όρθρος και θεία λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας.

Ενωμένοι και δημιουργικοί οι Ποποβίτες προσέφεραν, την παραμονή της εορτής, εκατοντάδες μερίδες απολαυστικού και καλομαγειρεμένου φαγητού (γίδα βραστή) στο προαύλιο του ναού, όπου μέσα σε μια δροσερή ατμόσφαιρα ένιωσαν την ηθική ικανοποίηση της αγνής επικοινωνίας μεταξύ τους, αλλά και με τους φίλους του χωριού, που είχαν προσέλθει εκεί.

Συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο βουλευτής Θεσπρωτίας Βασίλης Γιόγιακας, ο δήμαρχος Σουλίου Θανάσης Ντάνης, η αντιδήμαρχος Αντιγόνη Φίλη κ. ά.

Να σημειωθεί ότι ο ναός της Αγίας Κυριακής στο Πόποβο, κτίσμα των αρχών του 1990, σε πολλά σημεία του έχει υποστεί φθορά από την υγρασία και κυρίως στο Ιερό Βήμα, πίσω από το οποίο φιλοξενείται το κοιμητήριο του χωριού.

Οι Ποποβίτες δεν περνά ημέρα, που να μην προσμένουν την επιστροφή, έστω και για λίγο, στο καταφύγιο της καρδιάς τους, που είναι το χωριό τους. Και συνεχώς ακούν το σφύριγμα του χρέους προς τον τόπο τους, το οποίο δεν παραλείπουν να εκπληρώνουν.

Και η ψυχή τους λυτρωμένη γυρνά στη γενέτειρά τους και ο αχός δεν σβήνει και η μνήμη δεν γέρνει.

Και κάθε φορά στη μνήμη της αγίας Κυριακής συλλογίζονται πως αν ζούσε ανάμεσά μας η μεγαλομάρτυρυς θα μας φώναζε με δυνατή φωνή: Καθαρίστε βαθιά τις ψυχές. Αν θέλετε και με ακούσετε, θα ευτυχήσετε. Έτσι δεν θα πέσετε ανύποπτοι στα δίχτυα ανθρώπων, που καμουφλαρισμένοι μέσα στην τυπική ευγένειά τους, με τις φτιαχτές και παραπλανητικές συμπεριφορές, σας εκμεταλλεύονται για τα δικά τους οφέλη. Να πιστεύετε καθαρά και όχι θολωμένα στον Χριστό, συνειδητά και όχι επιφανειακά, και να κρατάτε την ελπίδα της πίστης σαν άγκυρα ψυχής.

 

The post Οι Ποποβίτες εόρτασαν την Αγία Κυριακή +Φωτογραφίες appeared first on Paramythia-online.gr.

The post Πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής στο Πόποβο Παραμυθιάς appeared first on Paramythia-online.gr.

Ανήμερα τελέστηκε όρθρος και θεία λειτουργία μετ’ αρτοκλασίας στον ομώνυμο μικρό ναό, ενώ την προηγούμενη εψάλη εσπερινός μετ’ ατροκλασίας και ακολούθησε παραδοσιακό πανηγύρι από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του Χωριού, το χορευτικό του οποίου, στο ξεκίνημα της εκδήλωσης, απέσπασε τα θερμά χειροκροτήματα των παρευρισκομένων.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του αλησμόνητου ιερέα π. Νικολάου Μώκου, ο οποίος για πολλά χρόνια ήταν εφημέριος του χωριού.

Μιλώντας στον Εσπερινό ο θεολόγος π. Ηλίας Μάκος τόνισε ότι “αν μπορούσαμε να ακούσουμε το μήνυμα της αγίας Παρασκευής σ’ αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, θα καταλαβαίναμε ότι οι άνθρωποι λησμονήσαμε τον Θεό και από εκεί έρχονται όλα τα κακά.

Και πρόσθεσε: “Η καλύτερη βοήθεια μπορεί να δοθεί στον εαυτό μας από εμάς τους ίδιους. Πώς; Να ρωτάμε τον εαυτό μας: Τι κάνεις; Τι σκέφτεσαι; Τι ακούς; Τι σχεδιάζεις; Να τον επαναφέρουμε στην ορθή πορεία. Στη μετάνοια. Σε όλα. Στις σκέψεις, στα λόγια, στις ενθυμήσεις, στα σχέδια, στα ελατήρια, στις πράξεις”.

Κατέληξε τονίζοντας ότι η Αγία Παρασκευή μας λέει: “Αγωνίζεσθε στον σκληρό στίβο της ζωής και αντιμετωπίζεται πολλές αντιξοότητες και δυσκολίες, κάποτε βαριές και ανυπόφορες. Μην απογοητεύεσθε. Όλα τα επιτρέπει ο Θεός για την παιδαγωγία σας, για την άσκησή σας στην αρετή, για τον εξαγιασμό της ψυχής σας, για τη στηρία σας. Δεν θα επιοτρέψει ο Θεός να πέσετε και να χαθείτε”.

Η.Μ.

The post Απο την εορτή της Αγίας Παρασκευής στο Πόποβο appeared first on Paramythia-online.gr.