Μια εξαιρετικά σημαντική περιβαλλοντική πρωτοβουλία ολοκληρώθηκε πρόσφατα στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας, με την εγκατάσταση 12 ειδικών τεχνητών φωλιών. Στόχος της δράσης είναι η εξασφάλιση ασφαλών σημείων αναπαραγωγής για τους λευκοπελαργούς, αλλά και η ταυτόχρονη θωράκιση των υποδομών ενέργειας της περιοχής.
Το έργο σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τη Μονάδα Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Ηπείρου του ΟΦΥΠΕΚΑ, σε στενή σύμπραξη με τον ΔΕΔΔΗΕ. Οι παρεμβάσεις επικεντρώθηκαν σε επιλεγμένα χωριά και κωμοπόλεις των Δήμων Σουλίου, Φιλιατών και Ηγουμενίτσας, και συγκεκριμένα στις κοινότητες:
- Παραμυθιά
- Κρυσταλλοπηγή
- Μενίνα
- Κορύτιανη
- Μαργαρίτι
- Καταβόθρα
- Φιλιάτες
- Ελαία Φιλιατών
Γιατί επιλέχθηκαν οι τεχνητές φωλιές;
Είναι γνωστό ότι οι πελαργοί προτιμούν τα ψηλά και σταθερά σημεία, όπως οι κορυφές των στύλων της ΔΕΗ, για να στήσουν το «σπιτικό» τους. Ωστόσο, η συνήθεια αυτή εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους: αφενός τα ίδια τα πουλιά απειλούνται συχνά με θανάσιμη ηλεκτροπληξία, αφετέρω τα υλικά των φωλιών προκαλούν συχνά βραχυκυκλώματα, αφήνοντας ολόκληρους οικισμούς χωρίς ρεύμα. Οι νέες, ειδικά μελετημένες κατασκευές τοποθετήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να απομονώνουν τη φωλιά από τα ηλεκτροφόρα καλώδια, προσφέροντας μια ιδανική και ακίνδυνη εναλλακτική λύση στα πτηνά.
Κίνδυνος από τα πλαστικά σκουπίδια στην ύπαιθρο
Με αφορμή το έργο αυτό, οι ειδικοί της Μονάδας Διαχείρισης κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου προς τους πολίτες, τους επισκέπτες και τον αγροτικό κόσμο της Θεσπρωτίας, ζητώντας την προσοχή τους αναφορικά με τα απορρίμματα.
Πλαστικές σακούλες, σπάγκοι χορτοδεσίας και πετονιές που εγκαταλείπονται στα χωράφια μαζεύονται συχνά από τους πελαργούς ως δομικά υλικά. Όταν όμως αυτά μεταφέρονται στη φωλιά, μετατρέπονται σε θανάσιμη παγίδα για τα μικρά τους, προκαλώντας ακρωτηριασμούς, σοβαρούς τραυματισμούς ή ακόμα και πνιγμό των νεοσσών.
Ο λευκοπελαργός αποτελεί έναν ζωντανό «καθρέφτη» της οικολογικής υγείας των τοπικών υγροτόπων. Η διαφύλαξη του είδους αυτού δεν είναι απλώς μια πράξη ευαισθησίας, αλλά μια συλλογική υποχρέωση για τη διατήρηση της ισορροπίας ανάμεσα στην ανθρώπινη δραστηριότητα και την άγρια πανίδα
