Κάποιοι στη Θεσπρωτία μιλούν για υποβάθμιση των εορτών Σουλίου. Και αποδίδουν, λανθασμένα κατά τη γνώμη μας, αυτή την ατονία είτε στην απουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας είτε στην μη ουσιαστική, αλλά διεκπαιρεωτική, εκπροσώπηση της Κυβέρνησης, είτε σε οργανωτικά θέματα, είτε στην επιλογή ομιλητών είτε σε άλλους λόγους.
Θεωρούμε ότι τίποτε από αυτά δεν παίζει ρόλο. Ή αν παίζει να είναι πολύ μικρός έως ασήμαντος. Το ανησυχητικό είναι, και αυτό πρέπει να μας προκαλέσει μεγάλο προβληματισμό, ότι σβήνουν οι αξίες, οι ηθικές, οι πολιτιστικές, οι κοινωνικές, οι ιστορικές, με τα αποτελέσματα εμφανή σε τέτοιους είδους εκδηλώσεις.
Πριν καν γίνουν πανελλήνιες οι εορτές Σουλίου, αλλά και μετέπειτα για κάποιο διάστημα, χιλιάδες ανθρώπων απ’ ολόκληρη την Ήπειρο, αλλά και από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, έφταναν στο Σούλι, για να τιμήσουν τους αδούλωτους Σουλιώτες μαχητές.
Μεταξύ αυτών και δεκάδες μαθητές από σχολεία, όπου τους οδηγούσαν οι εκπαιδευτικοί, γιατί προβλεπόταν από το σχολικό πρόγραμμα και στα βιβλία υπήρχαν εκτενείς αναφορές στην ιστορία του Σουλίου, σε αντίθεση με σήμερα που μόνο μια απλή και σύντομη μνεία γίνεται μόνο στο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού.
Αν ρωτήσεις έναν νεαρό σήμερα τι ξέρει για τον Μάρκο Μπότσαρη, τον Φώτη Τζαβέλλα κ.λπ., θα σε κοιτάει αμήχανος.
Το δομικό, λοιπόν, πρόβλημα είναι ότι υποχώρησε το αξιακό σύστημα ζωής, με αποτέλεσμα να συμπαρασύρονται τα πάντα. Μέσα σ’ αυτή την αξιακή κατρακύλα δεν συγκινούνται οι άνθρωποι και πολύ περισσότερο οι νέοι από το γεγονός ότι κάποτε στο Σούλι έλαμψε η αρετή και η ελευθερία απέκτησε το αληθινό της νόημα. Ότι αναγεννήθηκε το αρχαίο φρόνημα. Ότι έδρασε και έλαμψε, δια της αυτοθυσίας, ο γυναικείος ηρωισμός.
Δεν τους ενδιαφέρει ότι κάποτε οι ολιγαρκείς, λιτοδίαιτοι, σκληραγωγημένοι, ανδρείοι, γενναίοι, ταχείς, οξυδερκείς, ευσταλείς, υπερήφανοι, ανιδιοτελείς, πιστοί, σεμνοί, αφοσιωμένοι στο καθήκον Σουλιώτες, έδωσαν με τους συνεχείς αγώνες τους στο υπόδουλο έθνος το θάρρος για να αποτινάξει το ζυγό των τυράννων.
Δυστυχώς…